Tibetan
མ་མཐོང་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དང་ཤེས་རབ་ཆུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཐོང་མོད་ཀྱི། མི་གསལ་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཤས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་ཐམས་ཅད་གཟིགས་ཏེ། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། ཞི་གནས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མར་མེ་རླུང་མེད་པར་བཞག་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རླུང་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་གཡོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ལྷག་མཐོང་གིས་ནི་ལྟ་བ་ངན་པའི་དྲ་བ་མཐའ་དག་སྤངས་པས་གཞན་དག་གིས་མི་ཕྱེད་དེ། ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས། ཇི་སྐད་དུ། ཞི་གནས་སྟོབས་ཀྱིས་གཡོ་བ་མེད་པར་འགྱུར། །ལྷག་མཐོང་གིས་ནི་རི་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་སེམས་དམིགས་པ་ལས་མི་གཡེང་བར་གར་བཞག་ཏུ་ལྷན་ལྷན་སྡོད་པ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ལག་རྗེས་ཡིན་ལ། བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་ནས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་རྣམས་སྤངས་ཏེ་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བས་བསྒུལ་མི་ནུས་པའི་རི་དང་འདྲ་བ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་ལག་རྗེས་ཡིན་པས་དེ་རྣམས་སོ་སོར་ཕྱེད་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་མ་གྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་དཔྱད་ཀྱང་རླུང་ནང་གི་མར་མེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཧ་ཅང་གཡོ་བས་བདག་མེད་པའི་དོན་གྱི་སྤྱི་ཡང་གསལ་བར་མི་འགྱུར་ལ། གང་གི་ཚེ་ཞི་གནས་ གྲུབ་པའི་ཚེ་དཔྱད་ན་ནི་ཧ་ཅང་གཡོ་བའི་སྐྱོན་ལྡོག་པས་བདག་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་གསལ་བར་འགྱུར་བས་ལྷག་མཐོང་གི་སེམས་མི་གཡོ་བའི་ཆ་མི་རྟོག་པའི་ཞི་གནས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཆ་ཞི་གནས་ལས་སྐྱེ་བ་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་མར་མེའི་གཟུགས་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཆ་སྡོང་བུ་དང་མེ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེ་ཡི། རླུང་སྐྱོབ་པའི་ཡོལ་བ་སོགས་ལས་མི་སྐྱེ་ཡང་མར་མེ་མི་གཡོ་བའི་བརྟན་པའི་ཆ་དེ་ཡོལ་བ་སོགས་ལས་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སེམས་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་མི་མཉམ་པ་མེད་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་ནས། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས། སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། སེམས་ཆུ་བཞིན་དུ་གཡོ་བའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་ཀྱི་གཞི་མེད་པར་གནས་པ་མེད་དེ། མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་མཉམ་པར་བཞག་པས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་སོ། །ཞི་གནས་གྲུབ་ན་བདག་མེད་པ་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གཡོ་བའི་སྐྱོན་ལྡོག་པར་མ་ཟད་མི་རྟག་པ་དང་ལས་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ སྦྱོང་བ་ལ་སོགས་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་སྒོམ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། དམིགས་པ་ལ་གཡེང་བའི་སྐྱོན་ལོག་ནས་རང་རང་གི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་ལ་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་འཇུག་པས་དགེ་བ་གང་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ཆེ་ལ། ཞི་གནས་མ་རྙེད་པའི་སྔོན་དུ་ནི་ཤས་ཆེར་དམིགས་པ་གཞན་ལ་གཡེང་བས་དགེ་སྦྱོར་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་སྟོབས་ཆུང་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ནི་རྣམ་པར་གཡེངས་པའི་མི། །ཉོན་མོངས་མཆེ་བའི་ཕྲག་ན་གནས། །ཞེས་དང༌། བཟླས་བརྗོད་དང་ནི་དཀའ་ཐུབ་སོགས། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་སྤྱད་བྱས་ཀྱང༌། །སེམས་གཞན་གཡེངས་པས་བྱས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་རིག་པས་དོན་མེད་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་སེམས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབས་པའི་དགོས་པ་ནི། སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་བཀོལ་དུ་རུང་བའི་ལས་རུང་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སེམས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་བཏགས་ནའང་སྡོད་ཐུབ་ལ། བཏང་ནའང་ཡུར་བ་བདེ་མོ་ལ་ཆུ་དྲངས་པ་ལྟར། དགེ་བའི་དམིགས་པ་མཐའ་ཡས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ལྟར་འགྲོ་བ་ཞིག་ཡིན་པས། ཞི་གནས་གྲུབ་ནས་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་གཏོང་བའི་སེམས་དང་སྡོམ་སེམས་དང་བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་དད་པ་དང་སྐྱོ་ཤས་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་པའི་དགེ་བ་སྡུད་པ་དང་མཐའ་ཡས་པའི་སྐྱོན་བཟློག་པའི་དམིགས་རྣམ་སྐྱོང་དགོས་ པ་ཡིན་གྱི། དུས་རྒྱུན་དུ་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་བཏགས་ནས་འཇོག་པས་ནི་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་པའི་དགོས་པ་མ་ཤེས་པས་དགེ་སྦྱོར་ལ་བོགས་ཆེན་པོ་མི་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྤྱོད་ཕྱོགས་དང༌། ལྟ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་སྒོམ་དོར་ན་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་བོགས་ཆུང་ལ། ཁྱད་པར་དུ་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བའི་ཇི་ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པའི་
Chinese
未见，因为专注的部分多而智慧少。菩萨们虽然能见到，但不清晰，因为智慧的部分多而专注少。如来则能见到一切，因为具有止和观相等。这样教导说：以止的力量，如灯置于无风处一样，分别念的风不会使心动摇。以观的力量，舍弃了一切邪见的网，他人无法破斥。如《月灯经》中所说：如是说：以止的力量，变得不动摇。以观的力量，变得如山一般。就像这样。因此，心不从对境散乱，安住于所缘境，这是止的效验。通达无我的真如，从而舍弃我见等邪见，如同无法被他人动摇的山，这是观的效验，因此要分别辨别这些。在未成就止之前，即使以分别的智慧分析无我的意义，也像风中的灯一样，心非常动摇，甚至连无我意义的总体也无法清晰显现。当止成就之时进行分析，就能避免过度动摇的过失，从而清晰显现无我的意义总体，因此观的心不动的方面是从不作意的止中产生的。然而，通达实相的方面并非从止中产生，例如，使灯的形状清晰显现的部分是从灯芯和先前的火中产生的，并非从遮风的屏障等产生，但灯不动的稳固方面是从屏障等产生的。像这样，如果以不被沉掉和掉举所扰乱的止的等持所具有的智慧进行观察，就能了知正确的意义，考虑到这一点，《正法集经》中说：如果心安住，就能如实了知真实。这样说道。在《修次第初编》中说：因为心像水一样动摇，没有止的基础就无法安住，没有安住的心无法如实了知真实。
English
Unseen, because the aspect of concentration is greater and wisdom is less. Bodhisattvas do see, but it is not clear, because the aspect of wisdom is greater and concentration is less. The Tathagata sees all, because he possesses both calm abiding and insight equally. Thus he taught: By the power of calm abiding, like a lamp placed in a windless place, the winds of conceptual thought will not cause the mind to waver. By the power of insight, having abandoned all nets of wrong views, others cannot refute it. As it is said in the Sutra of the Moon Lamp: As it is said: By the power of calm abiding, it becomes unmoving. By the power of insight, it becomes like a mountain. Like that. Therefore, the mind not being distracted from its object, remaining steadily in its object, is the effect of calm abiding. Realizing the suchness of selflessness, and thereby abandoning wrong views such as the view of self, being like a mountain that cannot be moved by the opponent, is the effect of insight, therefore these should be distinguished separately. Before calm abiding is accomplished, even if one analyzes the meaning of selflessness with discriminating wisdom, like a lamp in the wind, the mind is very agitated, and even the general meaning of selflessness does not appear clearly. When calm abiding is accomplished, analyzing at that time avoids the fault of excessive agitation, and thus the general meaning of selflessness appears clearly, therefore the aspect of the mind of insight that does not move arises from non-conceptual calm abiding. However, the aspect of realizing the way things are does not arise from calm abiding, for example, the aspect that makes the shape of a lamp appear clearly arises from the wick and the previous fire, not from a wind-protecting screen etc., but the steady aspect of the lamp not moving arises from the screen etc. Like that, if one investigates with the wisdom possessed of the equipoise of calm abiding that is undisturbed by sinking and excitement, one will come to know the correct meaning, considering this, in the Compendium of True Dharma it is said: If the mind is placed in equipoise, one will know reality as it is. Thus it is said. In the First Stage of Meditation it says: Because the mind wavers like water, it cannot abide without the basis of calm abiding, and a mind that is not placed in equipoise cannot know reality as it is.
Chinese
不能知道，世尊也安住于此，如实了知。如是说。如果止住成就，不仅能遣除以如理作意于无我的智慧的动摇之过患，而且修习无常、业果、轮回的过患、慈爱、悲悯、菩提心等分别作意的智慧，也能遣除散乱于所缘的过患，安住于各自的所缘，不散乱于其他，因此所做的一切善事都非常强大。在没有获得止住之前，大部分时间都散乱于其他所缘，因此所做的一切善行都力量微弱。如《入行论》云：心若散乱之人，住于烦恼齿间。又云：念诵与苦行等，长时勤修习，心若散乱所作，智者说彼为无义。如是所说。因此，成就不散乱于一境，不作意而安住的等持的必要是，为了成就心能随意运用在善的所缘上的堪能。也就是说，心系于一境也能安住，放开也能像引水入平坦的水渠一样，能随意行于无量善的所缘上。因此，止住成就后，必须修习缘于如所有性和尽所有性的智慧，以及布施心、律仪心、忍辱、精进、信心、厌离等无量善法，以及遣除无量过患的所缘行相。如果经常系于一境而安住，就是不了解修习止住的必要，要知道这样不会产生很大的善行。如是，如果舍弃行持方面和见解方面的分别作意的智慧的观察修，修习心一境性的等持就非常没有效果。特别是，为了生起对无我之义的强烈而持久的定解，必须以分别作意的智慧观察修习缘于如所有性的
English
cannot be known, and the Blessed One also abides in it, knowing it thoroughly as it is. Thus it is said. If calm abiding is accomplished, not only can it eliminate the fault of the movement of wisdom that properly examines selflessness, but also the wisdom of individual contemplation that cultivates impermanence, the results of actions, the faults of cyclic existence, loving-kindness, compassion, the mind of enlightenment, etc., can also eliminate the fault of distraction from the object of focus, and abide in their respective objects of focus without being distracted to others. Therefore, all the virtuous deeds that are done are very powerful. Before calm abiding is attained, most of the time one is distracted to other objects of focus, so all the virtuous practices that are done are weak. As it is said in the "Entering the Path of Enlightenment": "A person whose mind is distracted dwells in the fangs of afflictions." And: "Even if one practices recitation and asceticism, etc., for a long time, the wise say that what is done with a distracted mind is meaningless." Thus it is said. Therefore, the necessity of accomplishing the samadhi of non-conceptual abiding without distracting the mind to other objects of focus is to accomplish the ability to use the mind as one wishes on virtuous objects of focus. That is, the mind can stay even if it is tied to one object of focus, and if it is released, it can go as one wishes on limitless virtuous objects of focus, just like drawing water into a smooth canal. Therefore, after calm abiding is accomplished, one must cultivate the aspects of focus that gather limitless virtues such as wisdom that focuses on suchness and the extent of things, as well as the mind of generosity, the mind of discipline, patience, diligence, faith, and renunciation, and eliminate limitless faults. If one constantly ties the mind to one object of focus and abides in it, one does not understand the necessity of cultivating calm abiding, and one should know that great virtue will not arise. Thus, if one abandons the analytical meditation of individual contemplation in terms of conduct and view, the cultivation of single-pointed concentration is very ineffective. In particular, in order to generate a strong and lasting conviction in the meaning of selflessness, one must cultivate the focus on suchness by examining it with the wisdom of individual contemplation.