Tibetan
པ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ་གཉིས་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། དངོས་པོའི་མཐའ་དང་དགོས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་དངོས་པོའི་མཐའ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་པས། ཤཱནྟི་པས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་རེ་རེ་ལའང་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་གཉིས་ཀ་ལ་དམིགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞི་ལྷག་གཉིས་དམིགས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་མི་ཕྱེད་ཅིང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཞི་གནས་ཀྱང་ཡོད་ལ། སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་ཡང་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་སེམས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྒྱུག་པ་ཞི་ནས་ ནང་དུ་དམིགས་པ་ལ་གནས་པས་ན་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་ལ། ལྷག་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་དུ་མཐོང་བས་ན་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱའོ། །གང་དག་སེམས་མི་རྟོག་པར་གནས་པ་རིག་པའི་གསལ་ཆའི་ངར་མེད་པ་ཞི་གནས་དང༌། གསལ་ཆའི་ངར་ཡོད་པ་ལྷག་མཐོང་དུ་འདོད་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་བའི་བཀའ་དང་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དང༌། ཐོགས་མེད་ཀྱི་གཞུང་དང༌། བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་ཉིད་རྒྱ་ཆེར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་རྣམས་ལས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞི་གནས་དང༌། ཤེས་བྱའི་དོན་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་སེམས་མི་རྟོག་པ་རིག་པའི་གསལ་ཆའི་ངར་ཡོད་མེད་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱིང་བ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་གྱི། ཞི་ལྷག་གི་ཁྱད་པར་དུ་གཏན་ནས་མི་རིགས་ཏེ། ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ལའང་བྱིང་བ་སངས་པ་ངེས་པར་དགོས་ལ། བྱིང་བ་དང་བྲལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཀྱི་དྭངས་ཆ་ངེས་པར་འོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ནི། ཡུལ་བདག་མེད་པ་གཉིས་གང་ཡང་རུང་བ་བློ་དེས་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ངོས་གཟུང་བར་བྱ་ཡི། སེམས་བདེ་གསལ་དང་བཅས་པའི་མི་རྟོག་པར་གནས་མི་གནས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ངོས་ཟིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་ བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པའི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་མ་རྙེད་ཀྱང་སེམས་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པར་བཟུང་བས་ཆོག་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་འགྲུབ་པས། སྟོང་ཉིད་མ་གོ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བ་ལ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ། དེའི་སྒོ་ནས་སེམས་རིང་དུ་ཟིན་ན་སེམས་ཟིན་པའི་མཐུས་རླུང་ལས་སུ་རུང་བ་སྐྱེ་ལ། དེ་སྐྱེས་པ་ན་ལུས་དང་སེམས་ལ་དགའ་བདེ་སྐྱེ་བ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་མི་འགལ་ཞིང༌། དེ་སྐྱེས་པ་ན་དགའ་བདེའི་ཚོར་བ་རྣམ་པ་གསལ་བའི་མཐུས་སེམས་ལ་གསལ་ཆ་འོང་བས་ན། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཤེས་བྱེད་ཡང་དག་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལའང་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་འོང་ལ་སྟོང་ཉིད་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལའང་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་ཆེས་མང་བས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་ཕྱེད་དགོས་སོ། །བཞི་པ་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀ་བསྒོམ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་རེ་རེ་བསྒོམས་པས་མི་ཆོག་པར་གཉིས་ཀ་བསྒོམ་དགོས་པ་ཡིན་སྙམ་ན། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མཚན་མོ་ལོགས་རིས་བལྟ་བའི་དོན་དུ་མར་མེ་སྦར་བ་ན། མར་མེ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་དང་རླུང་གིས་མི་གཡོ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་ན་བྲིས་སྐུ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ མཐོང་ལ། མར་མེ་མི་གསལ་བའམ་གསལ་ཡང་རླུང་གིས་བསྐྱོད་ན་གཟུགས་རྣམས་གསལ་པོར་མི་མཐོང་བ་བཞིན་དུ། ཟབ་མོའི་དོན་ལྟ་བ་ལའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ངེས་པའི་ཤེས་རབ་དང་སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་གནས་པའི་མི་གཡོ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་མཐོང་གི །སེམས་གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་བར་གནས་པའི་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོད་ཀྱང་ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལྟ་བའི་མིག་དང་བྲལ་བས། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཇི་ཙམ་གོམས་ཀྱང་ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་ལ། བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ལྟ་བ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་བརྟན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་ན། རང་དབང་མེད་པར་གཡོ་བའི་རྣམ་རྟོག་གི་རླུང་གིས་དཀྲུགས་པས་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་མཐོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། ཞི་གནས་དང་བྲལ་བའི་ལྷག་མཐོང་འབའ་ཞིག་གིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་གྱི། རླུང་གི་ནང་ན་འདུག་པའི་མར་མེ་བཞིན་དུ་བརྟན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མི་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟ་བས་ན་གཉིས་ཀ་འདྲ་བར་བསྟེན་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་
Chinese
尊者，有两种教诲，即：事物的究竟和利益完全成就。这是所说之意。在《摄大乘论》中，事物的究竟被分为如所有性和尽所有性两种。寂天菩萨如前所说，止和观各自都以如所有性和尽所有性为目标，因此止观二者不应从目标上区分，既有证悟空性的止，也有未证悟空性的观。这是因为心从向外境散乱平息下来，安住于内，所以称为止；殊胜地、特别地见到，所以称为观。有些人认为，心安住于无分别，没有明觉的锐利是止，有明觉的锐利是观，这是不合理的。因为佛陀的教言和弥勒菩萨的论著，以及无著菩萨的论著和《修道次第》等论著中，对止和观的定义进行了广泛的阐述，其中将心专注于目标的等持称为止，将如实辨别所知之义的智慧称为观，这与上述观点相违背。特别是，心无分别，明觉的锐利的有无，是等持昏沉与否的区别，根本不能作为止观的区别。因为所有的止的等持都必须具有昏沉和清醒，并且所有远离昏沉的等持都必然会产生心的明净。因此，以如所有性为目标的等持和智慧，应当从心是否证悟了人无我和法无我这两个目标来判断，而不能从心是否安住于乐明无分别的状态来判断。因为有无数的乐明无分别的等持，它们的心并没有转向人无我和法无我的实相。像这样，即使没有获得通达实相的见解，仅仅保持心不作任何分别就足够了，这是显而易见的。因此，即使没有理解空性，产生无分别的等持也没有任何障碍。通过这种方式，如果长时间地控制心，就能达到控制心的极致。
English
Venerable, there are two teachings, namely: the ultimate of things and the complete accomplishment of benefit. This is the intended meaning. In the *Compendium of Mahayana*, the ultimate of things is divided into two: suchness and allness. As Shantipa previously stated, both shamatha and vipashyana each have both suchness and allness as their objects. Therefore, shamatha and vipashyana should not be distinguished from the perspective of their objects. There is shamatha that realizes emptiness, and there is vipashyana that does not realize emptiness. This is because the mind, having subsided from running after external objects, abides within, and is therefore called shamatha. Because it sees excellently, especially, it is called vipashyana. Some people think that the mind abiding without conceptualization, without the sharpness of clarity, is shamatha, and that with the sharpness of clarity is vipashyana, but this is not reasonable. Because the words of the Buddha and the treatises of Maitreya, as well as the treatises of Asanga and the *Stages of Meditation*, etc., extensively establish the definitions of shamatha and vipashyana, among which the samadhi of one-pointedness of mind on an object is called shamatha, and the wisdom that correctly distinguishes the meaning of knowable things is called vipashyana, which contradicts the above view. In particular, the presence or absence of the sharpness of clarity in a non-conceptual mind is the difference between dullness and alertness in samadhi, and cannot be considered a distinction between shamatha and vipashyana at all. Because all shamatha samadhis must have dullness and clarity, and all samadhis free from dullness will necessarily produce clarity of mind. Therefore, samadhi and wisdom that aim at suchness should be identified from the perspective of whether the mind has realized the two objects of selflessness of persons and selflessness of phenomena, and cannot be identified from the perspective of whether the mind abides in a state of bliss, clarity, and non-conceptualization. Because there are countless samadhis of bliss, clarity, and non-conceptualization whose minds have not turned to the reality of selflessness of persons and selflessness of phenomena. In this way, even if the view of realizing reality is not found, it is obviously sufficient to simply hold the mind without any conceptualization. Therefore, even if emptiness is not understood, there is no obstacle to the arising of non-conceptual samadhi. In this way, if the mind is controlled for a long time, one can reach the ultimate of controlling the mind.
Chinese
由於堪能之風生起，當它生起時，身心產生歡樂，這是自然規律，因此產生快樂並不矛盾。當它生起時，由於歡樂的感受清晰，心中會產生明朗，因此，所有樂明無念的禪定，都無法作為證成其能證悟真如的正確依據。因此，即使是證悟空性的禪定，也會有樂明無念的產生，而對於心未轉向空性的禪定，樂明無念的產生也非常多，因此必須區分這兩者。第四，必須修止觀二者的理由是：如果有人想，為什麼只修止或觀任何一者不行，而必須修二者呢？將要解釋的是：譬如為了在夜晚觀看壁畫而點燃燈火，如果燈火非常明亮且不被風吹動，就能非常清楚地看到畫像。如果燈火不夠明亮，或者雖然明亮卻被風吹動，就無法清楚地看到物像。同樣地，在觀察深奧的意義時，如果具備了毫不顛倒地確定真如意義的智慧，以及心能如所願地安住於目標上的不動搖，就能清楚地看到真如。即使有心不散亂而安住的無分別禪定，但如果沒有證悟實相的智慧，就如同失去了觀看真如的眼睛。無論多麼習慣於禪定，也不可能證悟實相。即使有通達無我真如的見解，但如果沒有心能專一安住的穩固禪定，就會因為不由自主地被動搖的妄念之風所擾亂，而無法清楚地看到實相的意義。因此，必須修止觀二者。如《修次中篇》所說：僅僅是遠離止的觀，會使瑜伽行者的心散亂於外境，就像風中的燈火一樣無法穩定。因此，智慧的光芒不會非常明亮地顯現。因此，應當平等地修習二者。因此，《聖大般涅槃經》中也說：聲聞眾
English
Because the workable wind arises, and when it arises, joy and happiness arise in body and mind, this is the natural law, so the arising of happiness is not contradictory. When it arises, because of the clarity of the feeling of joy and happiness, clarity will come to the mind. Therefore, all samadhis of bliss-clarity-non-thought cannot be used as valid proof to establish that they realize suchness. Therefore, even in the samadhi that realizes emptiness, bliss-clarity-non-thought will arise, and for samadhis where the mind is not directed towards emptiness, the arising of bliss-clarity-non-thought is very common, so it is necessary to distinguish between the two. Fourth, the reason why both shamatha and vipashyana must be cultivated is: If someone thinks, why is it not enough to cultivate only shamatha or vipashyana, but both must be cultivated? It will be explained: For example, when lighting a lamp to view murals at night, if the lamp is very bright and not moved by the wind, the painted images will be seen very clearly. If the lamp is not bright enough, or if it is bright but moved by the wind, the images will not be seen clearly. Similarly, when viewing profound meanings, if one possesses the wisdom that ascertains the meaning of suchness without inversion, and the immovability of the mind abiding on the object as desired, then suchness will be seen clearly. Even if there is non-conceptual samadhi where the mind abides without scattering elsewhere, but if there is no wisdom that realizes the way things are, it is like being without the eye that sees suchness. No matter how accustomed one is to samadhi, it is impossible to realize the way things are. Even if there is a view that understands the suchness of selflessness, but if there is no stable samadhi where the mind abides one-pointedly, then one will be disturbed by the wind of wandering thoughts that move involuntarily, and it will be impossible to see the meaning of the way things are clearly. Therefore, both shamatha and vipashyana are necessary. As it says in the *Middle Stages of Meditation*: "Vipashyana alone, without shamatha, will cause the yogi's mind to wander to external objects, and it will not be stable like a lamp in the wind. Therefore, the light of wisdom will not appear very clearly. Therefore, both should be cultivated equally." Therefore, in the *Great Nirvana Sutra* of the Blessed One, it is also said: "The Shravakas the Tathagata's lineage