Chinese
然。善之所缘心一境性乃至等持等皆摄于止住之分。如所有性或如量性，各别辨别之智慧善法等皆摄于胜观之分。念及于此，故说三乘之功德皆为止观之果，故无相违。念及于此，《于大乘生信经》中亦云：“种姓之子，以此等方式，菩萨之于大乘生信，凡从大乘生者，皆当知彼等皆从不散乱之心，如实思择义与法而生。”如是说。不散乱之心乃止住之分，心一境性也。如实思择义与法，乃胜观之分，各别觉了之智慧也。是故二乘之功德，皆当以各别觉了之智慧观察而修，与所缘心一境性二者而修习之。非以止修与观修一方而修习之。《解深密经》中亦云：“有生者，若修习胜观与止住，则能从恶趣之系缚与相之系缚中解脱。”如是说。其中恶趣者，乃于境颠倒之上更生颠倒，于心续中安住之习气。相者，乃于境颠倒而显现执着，前后生起，滋养彼习气者。前者以胜观而断除，后者以止住而断除，于《般若波罗蜜多》诀窍中如是说。彼等乃止观之名言所诠之利益。然虽未安立止观之名言，然意义相同之三摩地与智慧之利益，所说彼等亦当知为二者之利益。二者，譬如树木，虽有枝叶与花朵与果实等无量，然彼等所集之要点乃根也。如是，大小乘之等持无量宣说，然一切所集之要点乃止住与胜观也。《解深密经》中云：“我为声闻众与菩萨众与如来众”
English
Indeed. Concentrations such as single-pointedness of mind on a virtuous object are included in the aspect of calm abiding. Wisdom, which distinguishes the meaning of suchness or suchness in quantity, and virtuous dharmas are included in the aspect of insight. Considering this, it is said that all the qualities of the three vehicles are the result of calm abiding and insight, so there is no contradiction. Considering this, it is also said in the Sutra of Faith in the Great Vehicle: "Son of good family, in this way, the faith of Bodhisattvas in the Great Vehicle, whatever arises from the Great Vehicle, all of them should be known to arise from the mind without distraction, truly thinking about the meaning and the Dharma." It is said that the mind without distraction is the aspect of calm abiding, the single-pointedness of mind. Truly thinking about the meaning and the Dharma is the aspect of insight, the wisdom of distinguishing individually. Therefore, all the qualities of the two vehicles must be cultivated by examining them with the wisdom of distinguishing individually, and by practicing the two, single-pointedness of mind on the object. It is not practiced by only one aspect of placement meditation and analytical meditation. Also, in the Explanation of Intent, it is said: "If the one who is born cultivates insight and calm abiding, then he will be liberated from the bonds of bad states and the bonds of signs." It is said that the bad state is the potential of generating perverted objects again and again, the habit residing in the mind stream, and the sign is the manifestation of attachment to the perverted object, arising before and after, nourishing that habit. The former is abandoned by insight, and the latter is abandoned by calm abiding, as explained in the instructions of the Perfection of Wisdom. These are the benefits of the terms calm abiding and insight. However, even if the terms calm abiding and insight are not established, the benefits of samadhi and wisdom, which have the same meaning, should also be understood as the benefits of these two. Secondly, for example, a tree has countless branches, leaves, flowers, and fruits, but the key to where they gather is the root. Similarly, all the immeasurable concentrations of the Great and Small Vehicles that have been taught are the key to where they gather, which is calm abiding and insight. In the Explanation of Intent, it is said: "I, for the Shravakas, Bodhisattvas, and Tathagatas,"
Tibetan
མས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པ་དུ་མ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གིས་བསྡུས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པ་རྩད་བཅད་པར་མི་ནུས་པས། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀུན་གྱི་སྤྱི་ཆིངས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་ལེགས་པར་རྩད་བཅད་ལ་དུས་ཀུན་ཏུ་བསྟེན་པར་བྱ་སྟེ། སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐ་དད་པ་ཚད་མེད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པས་ན། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བར་འཇུག་པའི་ལམ་དེ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་དང༌། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ངེས་པར་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྟེན་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། ཞི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི། དགོངས་འགྲེལ་ལས། དེ་གཅིག་པུ་དབེན་པར་འདུག་སྟེ། ནང་དུ་ཡང་དག་བཞག་ནས་ཇི་ལྟར་ལེགས་པར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང༌། སེམས་གང་གིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་ནང་དུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཞུགས་ཤིང་དེ་ལ་ལན་མང་དུ་གནས་པ་དེ་ལ་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞི་གནས་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེའི་དོན་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་དོན་གང་ངེས་པར་བྱས་པ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས། དེ་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་དེ་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་རྒྱུན་ཆགས་སུ་དམིགས་པ་དེ་ལ་བཏགས་པས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་རང་གི་ངང་གིས་གནས་ཏེ། ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་དགའ་བདེ་སྐྱེས་པ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཞི་གནས་སུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་སེམས་དམིགས་པ་ལས་མི་གཡེང་བར་ནང་དུ་བཟུང་བ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལ་མི་ལྟོས་སོ། །ལྷག་མཐོང་གི་ངོ་བོ་ནི། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལུས་ ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་ཐོབ་ནས་དེ་ཉིད་ལ་གནས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྤངས་ནས། ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་
Chinese
凡是所说的种种三摩地，都应理解为包含在止和观之中。如是说。因此，追求三摩地的人们，由于无法穷尽明晰的差别，所以应当很好地探究一切三摩地的总纲——止观二者的修习方法，并时常依止。如《修次下篇》中说：世尊虽已宣说了菩萨们的无量无数种种三摩地，然而，由于止和观遍及一切三摩地，所以应当宣说止观双运之道。又如《修次中篇》中说： 由于二者涵盖一切三摩地，因此，一切瑜伽行者都应当时时必定修习止和观。如是说。第三，关于止的体性。《解深密经》中说：他独自一人住在寂静处，内心如理作意，并忆念那些如理作意的法，以忆念之心，在内心持续不断地忆念。如是进入并多次安住于此，由此产生身心轻安，这被称为止。因此，菩萨寻求止。如是说。其含义是，将十二部经的意义中所确定的蕴等任何一个意义作为所缘境，不使缘于此境的心向外散乱，以正念持续不断地缘于此境，由此系缚，心自然安住于所缘境，当身心轻安的喜乐生起时，该三摩地就转变为止。这仅仅是从心不散乱地向内执持而生起，不依赖于通达事物的真实性。关于观的体性，该经中说：获得身 轻安和心轻安后，安住于此，舍弃心的相状，如理作意那些法
English
All the various samādhis that have been taught should be understood as being included within śamatha and vipaśyanā. Thus it is said. Therefore, those who seek samādhi, since they cannot exhaust the infinite distinctions of clarity, should thoroughly investigate the methods of cultivating the two, śamatha and vipaśyanā, which are the general principles of all samādhis, and always rely on them. As it says in the *Bhāvanākrama III*: Although the Blessed One has taught immeasurable and countless different samādhis of the bodhisattvas, since śamatha and vipaśyanā pervade all samādhis, the path of uniting śamatha and vipaśyanā should be explained. And as it says in the *Bhāvanākrama II*: Since these two encompass all samādhis, all yogis should always necessarily cultivate śamatha and vipaśyanā. Thus it is said. Third, regarding the nature of śamatha. The *Saṃdhinirmocana Sūtra* says: He dwells alone in a secluded place, mentally applying himself correctly inwardly, and remembering those dharmas that have been correctly considered, with the mind of remembering, continuously remembering inwardly. Having thus entered and repeatedly abiding in this, whatever arises, the pliancy of body and the pliancy of mind, is called śamatha. Therefore, the bodhisattva seeks śamatha. Thus it is said. Its meaning is that, having made any one of the meanings of the twelve branches of scripture that has been ascertained, such as the aggregates, the object of focus, without allowing the mind that focuses on that object to wander elsewhere, continuously focusing on that object with mindfulness, by thus binding it, the mind naturally abides on the object of focus, and when the joy and bliss of the pliancy of body and mind arise, that samādhi transforms into śamatha. This arises merely from inwardly holding the mind without distraction, and does not depend on understanding the reality of things. Regarding the nature of vipaśyanā, that same sūtra says: Having obtained the pliancy of body and the pliancy of mind, abiding in that, abandoning the aspects of mind, correctly considering those dharmas
Tibetan
ནང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་མོས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དེ་དག་ལ་ཤེས་བྱའི་དོན་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་དང༌། བཟོད་པ་དང་འདོད་པ་དང་བྱེ་བྲག་འབྱེད་པ་དང་ལྟ་བ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་མཐོང་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པར་ལྟར་རོ། །མདོ་འདིས་ལྷག་མཐོང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ལ་བསྙོན་ས་མེད་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བཤད་པ་འདི་མཐོང་ནས། རྒྱ་ནག་གི་མཁན་པོ་ཧྭ་ཤང་གིས་འདི་མདོ་སྡེ་ཨེ་ཡིན་མི་ཤེས་ཞེས་སྨྲས་ནས་རྐང་པས་དྲིལ་ཞེས་གྲགས་ཏེ། དེས་ནི་རྟོག་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་མཚན་འཛིན་དུ་བཟུང་ནས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དོར་ཏེ་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཟབ་མོའི་དོན་བསྒོམ་པར་འདོད་པ་དང་མ་མཐུན་པས་དེ་ལྟར་བྱས་པའོ། །ལུགས་འདི་ཡི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་མང་བར་སྣང་ངོ་། །དེ་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཇི་སྙེད་པ་འབྱེད་པའོ། །རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་འབྱེད་པའོ། །ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་བྱེད་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཚེ་ནི་ཡོངས་ སུ་རྟོག་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་རྟོག་པའི་ཚེ་ནི་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་ཡིན་པར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བཤད་དེ། རྟོག་པ་ནི་རྩིང་བར་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། དཔྱོད་པ་ནི་ཞིབ་པར་དཔྱོད་པའོ། །མཚན་མར་འཛིན་པ་ནི། བདེན་འཛིན་མ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་གྱི་སྤུ་རིས་འབྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་འབྱེད་པ་རེ་རེ་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་གཉིས་གཉིས་ཡོད་དོ། །དགོངས་འགྲེལ་དང་མཐུན་པར། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་ཀྱང་། ཞི་གནས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས་ཀྱང་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ཆོས་ཀྱི་མིང་ནི་བསྡོམས་པའང་འདི། །ཞི་གནས་ལམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ལྷག་མཐོང་ལམ་ནི་དེ་དོན་རྣམས། །རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་དང༌། ཡང་དག་གནས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །སེམས་ལ་སེམས་ནི་འཇོག་ཕྱིར་དང༌། །ཆོས་རབ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར། །ཞི་གནས་དང་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན། །ཞེས་ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་འཇོག་པ་ཞི་གནས་དང༌། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་གསུངས
Chinese
在内部，对于禅定的行境，乐于个别地进行辨别。像这样，对于那些禅定的行境影像，无论是对所知之义进行辨别和极度辨别，还是完全了知和完全观察，无论是忍耐和欲望，还是区分和观察以及分别，凡是这些都叫做胜观。因此，菩萨是精通胜观的。如是说。见到此经毫无争议地极为清晰地阐述了胜观个别辨别的智慧后，中国的和尚和尚说：“我不知道这是否是经部”，然后据说用脚踩了它。那是因为他将所有分别都执着为名相执着，舍弃了个别辨别的智慧，不作意任何事物，想要修习甚深之义，与此不符，所以才那样做的。追随这种宗派的人似乎非常多。其中，辨别是辨别有多少。极度辨别是辨别如何。当具有智慧的作意与分别一起执着于名相时，就是完全了知；当正确了知时，就是完全观察。圣者无著如是说。分别就是粗略地分别，观察就是仔细地观察。执着于名相，不是真实执着，而是辨别对境的细微差别。因此，对于辨别有多少和如何的每一个，都有完全了知和观察两种。与《解深密经》相符，圣者宝云经中也清楚地说道：“止观是心一境性，胜观是如实个别辨别。”至尊弥勒也于《经庄严论》中说：“法的名称总集也是此，应知止观是道，胜观之道是彼义，应知是分别观察。”以及“依靠真实安住，为了心安住于心，为了法极度辨别，是止观。”如是说，依靠真实的禅定，安住心是止观，对于法极度辨别的智慧是胜观。
English
Internally, one delights in individually discriminating the objects of meditative concentration as images. Thus, whatever is the discrimination and thorough discrimination, the complete understanding and complete examination, the forbearance and desire, the distinction and observation, and the conceptualization of those objects of meditative concentration images, is called insight (vipassanā). Therefore, a Bodhisattva is skilled in insight. It is said. Having seen that this sutra clearly explains the wisdom of insight's individual discrimination without any dispute, the Chinese monk Heshang said, "I don't know if this is a sutra," and then it is said that he trampled it with his feet. That is because he took all conceptualization as clinging to characteristics, abandoned the wisdom of individual discrimination, and did not focus on anything, wanting to meditate on the profound meaning, which was inconsistent with this, so he did that. It seems that there are very many who follow this system. Among them, discrimination is discriminating how many. Thorough discrimination is discriminating how it is. When the wise attention with conceptualization clings to characteristics, it is complete understanding; when it correctly understands, it is complete examination. The noble Asanga said so. Conceptualization is roughly conceptualizing, and examination is carefully examining. Clinging to characteristics is not clinging to truth, but distinguishing the subtle differences of the object. Therefore, for each of discriminating how many and how it is, there are two of complete understanding and examination. In accordance with the Samdhinirmocana Sutra, the noble Ratnamegha Sutra also clearly states, "Śamatha is one-pointedness of mind, and vipassanā is accurate individual discrimination." The venerable Maitreya also said in the Ornament of the Sutras, "The name of Dharma is also the collection of this; one should know that śamatha is the path; the path of vipassanā is those meanings; one should know that it is discriminating observation." And, "Relying on true abiding, in order to settle the mind on the mind, in order to thoroughly discriminate the Dharma, it is śamatha and vipassanā." Thus, relying on true meditative concentration, settling the mind is śamatha, and the wisdom of thoroughly discriminating the Dharma is said to be vipassanā.