Tibetan
་ཏེ། མདོ་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཀྲལ་བས་མདོ་སྡེའི་དོན་གཞན་དུ་དྲང་དུ་མི་རུང་བར་མཛད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལས་ཀྱང༌། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་དང་དོན་ཙམ་གྱི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ངེས་པར་ གཏད་ནས། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དང༌། སེམས་ཡོངས་སུ་གཡེང་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མོས་པ་ན། ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཚན་མ་རྣམས་ལ་སེམས་འཇོག་པ་དང་བསྡུས་ཏེ་འཇོག་པ་ནས། རྒྱས་པར་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པའི་བར་འདི་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱའོ། །ལྷག་མཐོང་གང་ཞེ་ན། ཞི་གནས་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་འབྱེད་པ་དང་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནས། རྒྱས་པར་མཁས་པ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཇུག་པའི་བར་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སྔ་མ་རྣམས་དང་མཐུན་པར་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་མདོ་དང་རྗེ་བཙུན་གཉིས་ཀའི་དགོངས་པ་སྔར་བཞིན་བཀྲལ་ནས་སྔར་གྱི་ཞི་ལྷག་གི་ངོས་འཛིན་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པར་མཛད་དོ། །སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་ཀྱང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞི་ནས། ནང་དུ་དམིགས་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་ལ་དགའ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱའོ། །ཞི་གནས་དེ་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ཚེ་དེ་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ཏེ། ཞེས་པ་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ལས་ཀྱང༌། དེ་ལ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པར་ གྱུར་པ་དང༌། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པའོ། །ཇི་སྙེད་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་དམིགས་པའོ། །ཞེས་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པའི་དོན་ལ་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་ནི་ཞི་གནས་དང༌། ཡུལ་དེ་གཉིས་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་དུ་གསུངས་ཏེ། དགོངས་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་དུ་ཞིག་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ་གཅིག་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། །དུ་ཞིག་ལྷག་མཐོང་གི་དམིགས་པ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ་གཅིག་ཁོ་ན་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། །དུ་ཞིག་དེ་གཉིས་ཀའི་དམིགས་
Chinese
，因此，就像經中所說的那樣解釋，使經部的意義不能被引導到其他地方。在《菩薩地》中也說到，對於不可言說的事物本身和意義本身的對象，心要 निश्चित 專注，從而遠離一切戲論，遠離一切心的完全散亂的作意，當對一切對象生起信解時，從內在的等持的相上安住心並收攝而安住，到廣大地成為一續和成為等持之間，這被稱為奢摩他。什麼是毗缽舍那呢？以完全修習奢摩他的作意，如其所思之法本身的相作意並辨別，以及極為辨別和法極為辨別，到廣大地以智者和智慧進入之間，凡是這就是毗缽舍那。像這樣與前者們一致地說，這就如前解釋了經和至尊二者的意旨，從而使對以前的奢摩他和毗缽舍那的認識更加堅定。在《修次中篇》中也說到，外境的散亂平息後，內在對對象持續自然地進入而感到喜悅，並且安住在具有極度調柔的心性本身，這被稱為奢摩他。安住在那個奢摩他本身的時候，對那個本身進行分別觀察，那就是毗缽舍那。以及，《般若波羅蜜多教授》中也說到，對於有多少存在和如其所是存在的，成為不分別的影像，這是奢摩他的對象。對於有多少存在和如其所是存在的，成為具有分別的影像，這是毗缽舍那的對象。像這樣，對於如其所是和有多少的意義不分別地安住是奢摩他，對於那兩個對象進行分別觀察是毗缽舍那。在《解深密經》中也說到：世尊，什麼是奢摩他的對象呢？佛說：只有一個，就像這樣，不分別的影像。什麼是毗缽舍那的對象呢？佛說：只有一個，具有分別的影像。什麼是那二者的對象
English
, therefore, just as it is explained in the sutra, it makes it impossible to lead the meaning of the sutra pitaka to other places. It is also said in the Bodhisattva-bhumi, for the object of the unspeakable thing itself and the meaning itself, the mind must be definitely focused, thereby being free from all elaboration, and free from all mindfulness of complete mental wandering, when faith arises in all objects, from dwelling the mind on the characteristics of inner samadhi and gathering and dwelling, to the extent that it becomes a single continuum and becomes samadhi, this is called shamatha. What is vipashyana? With the mindfulness of completely cultivating shamatha, the characteristics of the very dharmas as they were thought of are contemplated and distinguished, and extremely distinguished and the dharma is extremely distinguished, to the extent that it enters with the wise and wisdom, whatever this is, is called vipashyana. Like this, it is said in accordance with the former ones, this explains the intention of both the sutra and the venerable one as before, thereby making the recognition of the previous shamatha and vipashyana more firm. It is also said in the Madhyama-krama of the Stages of Meditation, after the distraction of external objects has subsided, dwelling in the very nature of the mind that is delighted by the continuous and natural entry into the object internally, and possessing extreme pliancy, is called shamatha. When dwelling in that very shamatha, whatever discriminative observation is made on that itself is vipashyana. And it is also said in the Prajnaparamita Upadesha, for that which has become as many as there are and as it is, becoming a non-discriminating image, this is the object of shamatha. For that which has become as many as there are and as it is, becoming an image with discrimination, this is the object of vipashyana. Like this, abiding without discrimination on the meaning of as it is and as many as there are is shamatha, and discriminatingly observing those two objects is vipashyana. It is also said in the Samdhinirmocana Sutra: World Honored One, what is the object of shamatha? The Buddha said: There is only one, like this, a non-discriminating image. What is the object of vipashyana? The Buddha said: There is only one, an image with discrimination. What is the object of those two?