Tibetan
གཞན་ཞིག་གིས་ཀྱང་དགེ་བའི་ཆ་འགའ་ཞིག་འཕྲོག་པའམ། ཡང་ན་སེམས་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེ་བ་ཞིག་བསྐྱེད་པས་གཉིས་ཀ་མཉམ་པོར་སོང་ནས་དགེ་སྦྱོར་ལ་སྐྱེད་འོང་བར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དཔེར་བརྗོད་ན། ཆོས་བྱེད་པ་ལ་ཤེས་པ་གལ་ཆེ་བར་འདུག་སྙམ་ནས་ཤེས་པ་ཙམ་ལ་སྙིང་པོར་བཟུང་ནས་རྩད་བཅད་པ་ན་མི་ཤེས་པའི་རྨོངས་པ་ཐོས་པས་བསལ་ཡང་། ཉོན་མོངས་གཞན་ལ་ཟོན་མ་བྱས་པས་དེའི་རིང་ལ་ཉེས་སྤྱོད་དུ་མས་གོས་ནས་རྒྱུད་ཆེས་མ་རུངས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་རྒྱུད་འདུལ་བ་གལ་ཆེ་བར་འདུག་སྙམ་ནས་བསྒོམ་པ་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ། རྨོངས་པའི་དགྲ་ལ་ཟོན་བྱེད་པ་དོར་ནས་ཆོས་མ་ཉན་ཅིང་མ་བསླབས་པས་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་བཅས་པའི་འཇུག་ལྡོག་ལ་ཆེས་རྨོངས་ནས་རྒྱུན་དུ་ལྟུང་བས་འཇོམས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་དང་འཐབ་པའི་ཚེ་ཡང་གཡུལ་འགྱེད་པའི་དུས་སུ་ལག་ནས་རལ་གྲི་ལྷུང་ན་བསད་ཀྱིས་དོགས་པའི་འཇིགས་ པས་ལོང་ཡོད་མི་བྱེད་པར་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལེན་པ་ལྟར། སྤང་བླང་གི་འཇུག་ལྡོག་གི་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པའི་མཚོན་ཤོར་ན་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བའི་འཇིགས་པས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲན་པ་བསྟེན་དགོས་ཏེ། གཡུལ་དུ་རལ་གྲི་ལྷུང་གྱུར་ན། །འཇིགས་པས་མྱུར་དུ་ལེན་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་དྲན་པའི་མཚོན་ཤོར་ན། །དམྱལ་བའི་འཇིགས་དྲན་མྱུར་དུ་བླང༌། །ཞེས་སོ། །དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བ་འདི་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། དབང་ཕྱུག་ལུས་གཏོགས་དྲན་པ་བདེར་གཤེགས་ཀྱིས། །བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་དུ་ཉེ་བར་བསྟན། །དེ་ནི་བསྒྲིམས་ནས་མངོན་པར་བསྲུང་བགྱི་སྟེ། །དྲན་པ་ཉམས་པས་ཆོས་ཀུན་འཇིག་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གང་ལ་དྲན་པ་བསྟེན་པའི་ཡུལ་ལ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་ཞིག་དྲན་པས་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི། དྲན་པ་ལ་རང་དབང་དུ་ཡུལ་འབྱེད་རྒྱུ་མེད་དོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཕྱེ་བ་དགོས་ན། སྤྱིར་གསུང་རབ་ནས་བཤད་པའི་འཇུག་ལྡོག་གི་གནས་ཐམས་ཅད་དང་ཁྱད་པར་དུ་རང་རང་གིས་ཁས་གང་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤང་བླང་རྣམས་ཡིན་པས། དེ་དག་ལ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་བསྟེན་ན་ཉམས་ལེན་རྫོགས་པར་འགྱུར་གྱི། སེམས་དམིགས་པ་ལ་འདོགས་པ་གཅིག་པུ་ལ་དྲན་ཤེས་བསྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་གར་ཡང་མི་ཕྱིན་ཏོ། །དེ་ཡང་གཡུལ་དུ་རལ་གྲི་དང་པོ་ནས་མ་ཤོར་བ་ལ་འབད་པ་དང༌། བརྒྱ་ལ་ཤོར་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་ལེན་པ་ནི་བསད་ཀྱིས་དོགས་པའི་ འཇིགས་པ་ཚིག་ཙམ་མིན་པ་ཞིག་ཡོ
Chinese
另外，如果有人夺走了一些善的方面，或者在心中产生了很大的过失，两者同时发生，就难以增长善行。例如，有人认为修行佛法知识很重要，于是只把知识当作核心来追寻，虽然通过听闻消除了无知的愚昧，但如果没有防范其他烦恼，在此期间就会沾染上许多恶行，导致自相续变得非常恶劣。又如，有人认为比起知识，调伏自相续更重要，于是主要进行禅修，放弃了防范愚昧的敌人，不听闻佛法也不学习，对自已所承诺的戒律的开遮取舍非常愚昧，经常因违犯而堕落。同样，在与烦恼战斗时，就像战场上剑从手中掉落，因为害怕被杀，不会有丝毫耽搁立即捡起来一样，如果忘记了断舍取舍的行相，失去了不忘失的忆念之剑，因为害怕堕入恶趣，也要立即忆念。如云：战场上剑若掉落时，因惧怕故速拾取，如是忆念之剑失，念及地狱速取回。如此等等。忆念非常重要，圣者龙树也曾说过：自在身及眷属，如来示为唯一道，当勤守护此忆念，忆念失坏诸法坏。如此等等。对于忆念所依之境，也应以智慧善加辨别后，再以忆念来执持，忆念本身并没有自主辨别境的能力。那么需要智慧如何辨别呢？一般来说，是经典中所说的所有取舍之处，特别是各自所承诺的戒律的断舍之处。如果对这些运用忆念和正知，就能圆满修持，如果仅仅是对心专注于一个对境上运用忆念和正知，则无法到达任何地方。也就是说，就像在战场上努力不让剑一开始就掉落，即使掉落了也要立即捡起来，这是因为心中有害怕被杀的
English
Furthermore, if someone steals some aspects of virtue, or if a great fault arises in the mind, and both occur simultaneously, it becomes difficult to increase virtuous conduct. For example, someone thinks that knowledge is important for practicing Dharma, so they only take knowledge as the core and pursue it. Although they eliminate the ignorance of not knowing through hearing, if they do not guard against other afflictions, they will be stained with many misdeeds during this time, causing their own continuum to become very bad. Also, someone thinks that taming one's own continuum is more important than knowledge, so they mainly meditate, abandoning the guarding against the enemy of ignorance, not listening to the Dharma and not learning, being very ignorant of the rules of opening and closing of the vows they have promised, and often falling into violation. Similarly, when fighting with afflictions, just like a sword falling from the hand on the battlefield, one would not delay at all and immediately pick it up for fear of being killed, if one forgets the aspects of abandoning and taking, and loses the sword of mindfulness that does not forget, one must immediately rely on mindfulness for fear of falling into the lower realms. As it is said: If the sword falls on the battlefield, quickly pick it up for fear, likewise, if the sword of mindfulness is lost, quickly recall the fear of hell. And so on. Mindfulness is very important, and the Holy Nagarjuna also said: The Lord of the body and retinue, the Tathagata showed as the only path, one should diligently guard this mindfulness, if mindfulness is lost, all dharmas are destroyed. And so on. For the object on which mindfulness relies, one should also carefully distinguish it with wisdom, and then hold it with mindfulness, mindfulness itself does not have the ability to independently distinguish objects. So how does wisdom need to distinguish? Generally speaking, it is all the places of taking and abandoning mentioned in the scriptures, especially the places of abandoning and taking of the vows that each person has promised. If one applies mindfulness and awareness to these, one can perfect the practice, but if one only applies mindfulness and awareness to focusing the mind on one object, one will not reach anywhere. That is to say, just like on the battlefield, one strives not to let the sword fall from the beginning, and even if it falls, one must pick it up immediately, because there is a fear of being killed in the heart.
Tibetan
ད་པ་ལ་ཐུག་པ་ལྟར། ལམ་བསྒོམ་པ་པོས་ཀྱང་དང་པོ་ནས་སྤང་བླང་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་ཤོར་དོགས་བྱེད་པ་དང༌། ཤོར་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསྟེན་པ་ནི་དྲན་པ་ཉམས་པའི་ཚེ་ཉེས་ལྟུང་གིས་གོས་པའི་འབྲས་བུ་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་ལ་འཇིགས་པ་ཚིག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ལ་ཐུག་གོ །དེ་ཡང་ལས་འབྲས་ལ་མཐིལ་དུ་བྱས་ནས་སྐྱོང་བ་ལ་རག་ལས་པས། འོ་སྐོལ་དེ་དག་ལ་གདམས་པ་ཟབ་མོ་ཡིན་སྙམ་པའི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་རྣམས་ལ་ལམ་གྱི་རྐང་དམ་པ་མཁས་པ་མགུ་བའི་སྒྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བ་ཆད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ༌ན་ཉེས་སྤྱོད་ཆུང་ངུ་ཙམ་ལ་ཡང་འཇིགས་པར་བལྟས་ནས་རྒྱུན་འཐུད་དུ་མི་འཇུག་པར་དེ་མ་ཐག་ནས་དགག་དགོས་པ་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། དཔེར་ན་དུག་མདས་ལུས་ལ་རྨ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བཏོད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་དུག་རྒྱས་པར་འགྱུར་བས་རྨ་དེ་བཅད་ནས་འབོར་དགོས་པ་ལྟར། ཉེས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་ལ་རྨ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ལས་མ་བཏོད་ཀྱང་དེ་ཡལ་བར་དོར་ན་མྱུར་དུ་སེམས་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པས་ཆུང་ངུར་མི་འགྱུར་གྱི། ཆེན་པོར་འགྱུར་བས། དང་པོ་ནས་མི་འབྱུང་བར་འགོག་པ་དང་གལ་ཏེ་བྱུང་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱུན་བཅད་དགོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཁྲག་ལ་བརྟེན་བཅས་ནས། །དུག་ནི་ལུས་ལ་ཁྱབ་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་གླགས་ནི་རྙེད་གྱུར་ན། །ཉེས་པས་སེམས་ལ་ཁྱབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བར་འདོད་ པས་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཇི་ལྟར་བསྟེན་སྙམ་ན། ཉུངས་མར་བཀང་བའི་སྣོད་བསྐུར་ལ། །རལ་གྲི་ཐོགས་པས་དྲུང་བསྡད་དེ། །བོ༌ན་གསོད་བསྡིགས་འཇིགས་པ་ལྟར། །བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་དེ་བཞིན་བསྒྲིམ། །ཞེས་པ་ལྟར་བསྒྲིམ་དགོས་ཏེ། འདི་ཀཱ་ཏྱཱ་ཡ་ནའི་བྱུང་བའི་མཐའ། ལུང་ནས་གསུངས་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བསྒྲིམས་པའི་ཚེ་སྤྱིར་ཉེས་སྤྱོད་དང་ཁྱད་པར་དུ་གཉིད་ལ་སོགས་པ་ལེ་ལོའི་རྒྱུ་འོང་བར་སྣང་ན་དང་དུ་མི་ལེན་པར་གདོང་ནས་བཟློག་དགོས་ཏེ། དེ་བས་པང་དུ་སྦྲུལ་འོངས་ན། །ཇི་ལྟར་རིངས་སུ་ལྡང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཉིད་དང་སྙོམ་འོངས་ན། །མྱུར་དུ་དེ་དག་བཟློག་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་འཕྲོ་གཅོད་པ་ཙམ་མིན་གྱི། ཉེས་པ་བྱུང་བ་དེ་ལ་ཡིད་མི་དགའ་བ་བསྐྱེད་དགོས་པས། བདག་སྔོན་ཡང་འདི་ལྟར་སོང་བས་ད་བར་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས། ཁྱད་པར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་དེའི་བསླབ་བྱའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྨད་པའི་གནས་སོ་སྙམ་དུ་
Chinese
就像到达了那个地步一样，修习道次第的人，也要从一开始就担心忘记取舍的忆念，如果忘记了，也要立刻忆起，这是因为忆念丧失时，害怕被罪过染污的恶果堕入恶趣，不仅仅是口头说说，而是要内心真正生起这种恐惧。这也要依靠以业果为基础来修持。所以，对于我们这些认为这些不是甚深教诲的人来说，道的根本，贤者喜悦的修行功德的根本，就已经断绝了。那么，为什么即使是微小的过错也要害怕，不让它持续下去，而是要立刻阻止呢？例如，毒箭在身上造成一个小伤口，也会因此很快毒遍全身，所以必须切断并抛弃那个伤口。同样，过错即使只在心中造成一个小伤口，如果放任不管，也会迅速蔓延到心中，不会变小，而是会变大。所以，从一开始就要阻止它发生，如果发生了，也要立刻切断它的延续。就像依赖血液，毒会遍布全身一样，同样，如果找到了机会，过错也会遍布内心。那么，想要战胜烦恼之战的人，应该如何依止忆念和正知呢？就像拿着盛满油的容器，旁边站着拿着剑的人，如果洒了油就会被杀一样，有节操的人也要这样严谨。就像这样严谨。这是迦旃延出现的故事的结尾，应该从经藏中了解。像这样严谨的时候，一般来说，如果出现过错，特别是睡眠等懒惰的原因，不要接受，而要从正面阻止。因此，如果蛇来到怀里，就像迅速起身一样，同样，如果睡眠和懈怠来了，也要迅速阻止它们。这不仅仅是中断，还要对已经发生的过错产生不悦。我以前也是这样做的，所以至今还在轮回中漂泊。特别是受持了菩萨戒之后，安住于与其学处不相符之处，是非常可耻的。
English
Just as reaching that point, those who practice the stages of the path must, from the very beginning, worry about losing mindfulness of what to adopt and abandon. If they forget, they must immediately recall it, because when mindfulness is lost, they fear that the evil consequences of being stained by faults will lead to falling into the lower realms. This is not just lip service, but a genuine fear that arises in the mind. This also depends on cultivating based on the foundation of karma and its effects. Therefore, for those of us who do not think these are profound teachings, the root of the path, the root of the qualities of practice that please the wise, is already severed. So, why be afraid of even small faults, not allowing them to continue, but immediately stopping them? For example, if a poisoned arrow creates a small wound on the body, the poison will quickly spread throughout the body, so the wound must be cut off and discarded. Similarly, even if a fault only creates a small wound in the mind, if it is left unattended, it will quickly spread throughout the mind, not becoming smaller, but becoming larger. Therefore, from the beginning, prevent it from happening, and if it does happen, immediately cut off its continuation. Just as poison spreads throughout the body relying on blood, similarly, if an opportunity is found, faults will spread throughout the mind. So, how should those who want to win the battle against afflictions rely on mindfulness and awareness? Just like holding a container filled with oil, with someone standing nearby holding a sword, threatening to kill if the oil is spilled, those with discipline must be just as strict. Be strict like that. This is the end of the story of Katyayana's appearance, which should be understood from the scriptures. When being strict like this, in general, if faults appear, especially causes of laziness such as sleep, do not accept them, but stop them head-on. Therefore, if a snake comes into your lap, just as you would quickly get up, similarly, if sleep and laziness come, quickly stop them. This is not just about interrupting, but also about generating displeasure towards the faults that have already occurred. I have done this before, so I am still wandering in samsara. Especially after taking the Bodhisattva vows, abiding in a place that is incompatible with its precepts is extremely shameful.