Chinese
而且，如果其他和果实的时机也变得低劣，那么也不会成功。如是说。因此，想要誓言圆满，应当修习三种慢，即：事业和烦恼，以及能力，对这三者生起慢。如是说。其中，事业之慢是：不依赖于任何其他人作为自己修道的助伴，而是自己独自修成，即：我将独自完成。这即是事业之慢。又如《亲友书》中所说：解脱依赖于自己，对此，他人没有任何帮助。如是说。这指的是不依赖他人，认为自己独自可以完成，这种想法与慢相似，因此被称作慢。能力之慢是：众生都被烦恼所控制，连自己的利益都无法成办，更何况是别人的利益？我能够成办自己和他人的利益，这样想并去成办，即：这个被烦恼控制的世间，无法成办自己的利益，众生无法像我一样做到，因此我应当做这件事。如是说。此外，如果这些人不停止努力于低劣的事业，那我为何不做成办丰硕果实的事業呢？这样想并去成办，即：其他人做低劣的事业时，我为何要停留？如是说。然而，在成办这两者时，不是通过贬低他人并自诩来成办，而是以慈爱的态度看待，不与慢混合，即：慢不会做这件事，我没有慢是最好的。如是说。认为他人不能做到而我能做到，这也与慢的性质相符，因此被称作慢。烦恼之慢是：在任何情况下都贬低烦恼，认为我将战胜这些烦恼，这些烦恼绝不能战胜我，对于摧毁不顺之方，生起智慧的勇气并使其坚定，即：我将战胜一切，任何人也不能战胜我。胜利者的狮子之子们，应当安住于此慢。如是说。如果不这样做而变得虚弱，那么即使是微小的不顺之方也能造成伤害，即：如果遇到死蛇，乌鸦也会像鹏鸟一样行动。
English
Moreover, if the timing of others and the fruit also becomes inferior, then it will not succeed. Thus it is said. Therefore, wanting the vow to be fulfilled, one should cultivate the three prides, namely: action and affliction, and ability, generate pride towards these three. Thus it is said. Among them, the pride of action is: not relying on anyone else as a companion to accomplish one's own path, but accomplishing it alone, namely: I will accomplish it alone. This is the pride of action itself. Also, as it is said in the 'Letter to a Friend': Liberation depends on oneself, for this, others have no help at all. Thus it is said. This refers to not relying on others, thinking that one can accomplish it alone, this thought is similar to pride, therefore it is called pride. The pride of ability is: beings are controlled by afflictions, unable to accomplish even their own benefit, let alone the benefit of others? I am able to accomplish the benefit of myself and others, thinking this and accomplishing it, namely: this world controlled by afflictions, unable to accomplish its own benefit, beings cannot do as I do, therefore I should do this. Thus it is said. Furthermore, if these others do not stop striving for inferior actions, why should I not do the action of accomplishing abundant fruits? Thinking this and accomplishing it, namely: when others do inferior actions, why should I remain? Thus it is said. However, in accomplishing these two, it is not accomplished by belittling others and boasting oneself, but by looking with a loving attitude, not mixing with pride, namely: pride will not do this, it is best that I have no pride. Thus it is said. Thinking that others cannot do it but I can, this also conforms to the nature of pride, therefore it is called pride. The pride of affliction is: belittling afflictions in all ways, thinking that I will conquer these afflictions, these afflictions must never conquer me, for destroying the unfavorable side, generating the courage of wisdom and making it firm, namely: I will conquer all, no one can conquer me. The lion's sons of the victors, should abide in this pride. Thus it is said. If one does not do so and becomes weak, then even a small unfavorable side can cause harm, namely: if encountering a dead snake, even a crow will act like a garuda.
Tibetan
ལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཉམ་ཆུང་ན། །ལྟུང་བ་ཆུང་ངུའང་གནོད་པར་བྱེད། །ཞུམ་བཅས་རྩོལ་བ་དོར་བ་ལ། །ཕོངས་ལས་ཐར་བ་ཡོད་དམ་ཅི། །ཞེས་སོ། །ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། ཆོས་བོར་བའི་བདེ་བ་ལ་སྔར་གྱི་བདེ་བ་ལས་ལྷག་པ་ཡང་མེད་ལ། འདིར་ཆོས་བོར་ན་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་དུ་སྡུག་བསྔལ་མུ་མཐའ་མེད་པ་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་པ་ཡང་བསམ། རང་གིས་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་པས་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་མི་བལྟ། གཉེན་པོ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྒོམ་མི་ནུས་པས་ངེད་རང་རྫོགས་པར་བྱེད་ཟེར་ནས་མི་འོང༌། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་གིས་ཀྱང་བསྐྱབ་པར་མི་ནུས་གསུང་ངོ་། །སྔ་མ་ལྟ་བུའི་ང་རྒྱལ་བྱས་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཆེན་པོས་ཀྱང་བར་དུ་གཅོད་མི་ནུས་པས། དེས་ན་ང་རྒྱལ་དེ་བསྐྱེད་དགོས་པ་ནི། ང་རྒྱལ་རྩོལ་ བ་བསྐྱེད་པས་ནི། །ཆེན་པོ་ཡིས་ཀྱང་ཐུབ་པར་དཀའ། །དེ་བས་སེམས་ནི་བརྟན་པོ་ཡིས། །ལྟུང་བ་རྣམས་ནི་གཞོམ་བྱ་སྟེ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ་པོ་ལྟུང་བས་ཕམ་པར་བྱས་ན་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་ལས་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་ནི་མཁས་པས་ཁྲེལ་བའི་གནས་ཡིན་ཏེ། བདག་ནི་ལྟུང་བས་ཕམ་བྱས་ན། །ཁམས་གསུམ་རྒྱལ་འདོད་བཞད་གད་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ནི་ཉོན་མོངས་ལ་ཁྱད་གསོད་བྱས་ནས་འཇོམས་པར་འདོད་པས་ཉོན་མོངས་པའི་ང་རྒྱལ་ཞེས་བཏགས་སོ། །རྣམ་བཤད་མཛད་པ་རྣམས་དེ་དང་མི་འདྲ་བར་འཆད་མོད། གཞུང་ལ་སྔ་མ་འགྲིག་གམ་སྙམ་མོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞན་ལ་རེ་བ་བཀག་ནས་རང་གཅིག་པུས་བྱེད་པར་གོ་བགོ །དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་རང་ལྟར་བྱ་བར་མི་ནུས་ཀྱི། རང་གིས་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་གདེང་འཆའ། དེ་ལྟར་མཐོང་ནས་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཕར་ལ་གཞོམ་གྱི། དེས་ཚུར་ལ་ནམ་ཡང་འཇོམས་མི་ནུས་པར་བྱེད་པའི་བློའི་བརྟན་པ་བསྐྱེད་ཅིང་དམ་བཅའ་བར་སྐབས་སུ་འདོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམས་ལ། ལེགས་པར་བརྟགས་ནས་གང་བྱ་བར་ཡི་དམ་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཐར་འབྱིན་འདོད་ཀྱི་བློ་བརྟན་པོ་མ་རྙེད་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱང་བར་བྱའོ། །དགའ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་ནི། དེ་ལྟར་འདུན་པ་དྲག་པོའི་མོས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་སྐྱེས་ཟིན་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུར་བརྟན་པའི་སྟོབས་སམ་ང་རྒྱལ་གྱི་སྟོབས་བསྒྲུབས་ནས། དང་པོར་འཇུག་པའི་ཚེ་ཡང་དགའ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་དང༌། ཞུགས་པའི་ཚེ་ཡང་ ལས་དེའི་འཕྲོ་གཅོད་པར་མི་འདོད་པས་མི་ངོམས་པའི་བསམ་པ་ནི་དགའ་བའི་སྟོབས་ཡིན་པས་དེ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་མི་ངོམས་པའི་ཚུལ་ཇི་འདྲ་བ་ཞི
Chinese
如果自己软弱，小小的堕落也会造成损害。对于灰心丧气而放弃努力的人来说，哪里有从贫困中解脱的可能呢？如是说。夏惹瓦说：舍弃佛法的安乐，并不比以前的安乐更好。而且，如果在这里舍弃佛法，就要想到以后要承受无边无际的痛苦。如果自己不努力，烦恼也不会可怜你。对治法也会说，你不能修习，所以我们自己来完成，而不会来。佛和菩萨们也无法救护，这样说。如果像前面那样生起慢心，那么再大的违缘也无法阻碍。因此，必须生起慢心，那就是：生起慢心和努力，即使是伟大的事物也很难征服。因此，要以坚定的心，摧毁所有的堕落。如是说。如果不是这样，修行者被堕落击败，却想要战胜三界的烦恼，这是智者所耻笑的。如果我被堕落击败，想要战胜三界，就会成为笑柄。如是说。这是因为轻视烦恼而想要摧毁它，所以称为烦恼的慢心。论师们的解释与此不同，但我觉得从经文来看，前一种解释更合理。这样一来，就要理解为断绝了对其他人的期望，而独自去做。也就是说，别人无法像自己一样去做，而自己却有能力，要这样充满自信。这样看待之后，在修行的时候，也要生起能够摧毁烦恼，而烦恼永远无法摧毁自己的坚定信念，并且考虑到违背誓言的过患。在经过仔细观察之后，对于所要做的一切，在没有找到想要最终完成所有誓言的坚定决心之前，都要进行修习。生起欢喜的力量，就是这样通过强烈的意愿和信心的力量，生起尚未生起的精进，并且为了使已经生起的精进不退转，要修习坚定的力量或者慢心的力量。在最初进入的时候，也要欢喜地进入，进入之后，也不想中断那项事业，这种不知满足的心就是欢喜的力量，所以要生起它。那么，不知满足的状态是怎样的呢？
English
If one is weak, even a small downfall can cause harm. For those who are discouraged and abandon effort, where is there liberation from poverty? So it is said. Sharawa said: The happiness of abandoning the Dharma is not greater than the previous happiness. Moreover, if you abandon the Dharma here, you must think that you will have to experience endless suffering in the future. If you do not make effort yourself, the afflictions will not have compassion for you. The antidote will also say, you cannot practice, so we will complete it ourselves, and will not come. Even the Buddhas and Bodhisattvas cannot protect you, so it is said. If you have pride like the previous one, even great adverse conditions cannot interrupt you. Therefore, you must generate pride, that is: by generating pride and effort, even great things are difficult to conquer. Therefore, with a steadfast mind, destroy all downfalls. So it is said. If it is not like that, if the practitioner is defeated by downfall, but wants to overcome the afflictions of the three realms, it is a matter of shame for the wise. If I am defeated by downfall, wanting to conquer the three realms will become a joke. So it is said. This is because of despising the afflictions and wanting to destroy them, so it is called the pride of afflictions. The explanations of the commentators are different from this, but I think that from the scriptures, the former explanation is more reasonable. In this way, it should be understood that one cuts off expectations from others and does it alone. That is, others cannot do it like oneself, but one has the ability, so one should be full of confidence. After seeing it in this way, when practicing, one should also generate the firm belief that one can destroy the afflictions, but the afflictions can never destroy oneself, and consider the faults of abandoning the vow at times. After careful observation, for everything that needs to be done, one should practice until one has not found the firm determination to want to finally complete all vows. Generating the power of joy is to generate diligence that has not yet arisen through the power of strong desire and faith, and to cultivate the power of steadfastness or the power of pride as the cause of not reversing what has already arisen. When entering for the first time, one should also enter joyfully, and after entering, one does not want to interrupt that work, this mind of insatiability is the power of joy, so one should generate it. So, what is the state of insatiability like?