Tibetan
ས་ནས་ཕྱིས་ནས་ནི། །རིམ་གྱིས་རང་གི་ཤ་ཡང་གཏོང༌། །གང་ཚེ་རང་གི་ལུས་ལ་ནི། །ཚོད་སོགས་ལྟ་བུའི་བློ་སྐྱེས་པ། །དེ་ཚེ་ཤ་ལ་སོགས་གཏོང་བ། །དེ་ལ་དཀའ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་ཁ་ཅིག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་པས་ལུས་སྲོག་གཏོང་དགོས་པས་གདུང་བ་བསྐྱེད་ཅིང༌། བྱ་དཀའ་བའི་ལམ་མོ་ཟེར་བ་ནི་གཞུང་འདིས་ལེགས་པར་བཀག་སྣང་སྟེ། བྱ་དཀའ་བའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རིང་ལ་མི་གཏོང་ལ། ཚོད་མ་སོགས་སྟེར་བ་དང་འདྲ་བར་ཤིན་ཏུ་སླ་བའི་ཚེ་གཏོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་གནས་ནས་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ལ་ཞུམ་པ་དགག་པ་ནི། སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པ་ནི་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པ་བླངས་ནས་བྱེད་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གནོད་པས་དེ་ལྟ་བུ་དེ་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ན། བྱང་སེམས་ཀྱིས་སྡིག་སྤངས་པས་རྒྱུ་ལོག་པས་འབྲས་བུ་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་མི་འབྱུང་ལ། འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར་རྟོགས་པ་བརྟན་པས་སེམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅིང་ལུས་སེམས་བདེ་བས་རྒྱས་ན་ འཁོར་བར་སྡོད་ཀྱང་སྐྱོ་དོན་མེད་པས་དེ་ལྟར་བསམ་སྟེ། སྡིག་པ་སྤངས་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་མེད། །མཁས་པའི་ཕྱིར་ན་མི་དགའ་མེད། །འདི་ལྟར་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང༌། །སྡིག་པས་སེམས་དང་ལུས་ལ་གནོད། །བསོད་ནམས་ཀྱིས་ནི་ལུས་བདེ་ལ། །མཁས་པ་ཡིས་ནི་སེམས་བདེ་ན། །གཞན་དོན་འཁོར་བར་གནས་ཀྱང་ནི། །སྙིང་རྗེ་ཅན་དག་ཅི་སྟེ་སྐྱོ། །ཞེས་དང༌། དེ་བས་སྐྱོ་ངལ་ཀུན་སེལ་བའི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྟ་ཞོན་ནས། །བདེ་ནས་བདེ་བར་འགྲོ་བ་ལ། །སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་སྒྱིད་ལུག་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འགོར་བས་ཀྱང་ཡིད་ཞུམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དུས་རིང་བ་ཙམ་སྐྱོ་བའི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཚབས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ན་དུས་ཐུང་ཡང་སྐྱོ་ལ། སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅིང་བདེ་ན་དུས་རིང་བ་ཡང་མི་སྐྱོ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་དུས་ཐུང་ཡང༌། །བཟོད་དཀའ་ཡུན་རིང་སྨོས་ཅི་དགོས། །སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅིང་བདེ་བ་ལ། །མཐའ་ཡས་དུས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་གནོད། །དེ་ལ་ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མེད། །ཡིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ནི་སྙིང་རྗེས་འཇིག་རྟེན་སྡུག །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡུན་རིང་གནས། །དེ་བས་སངས་རྒྱས་རིང་ཐོགས་ཞེས། །བློ་དང་ལྡན་པ་སྒྱིད་མི་ལུག །ཉེས་ཟད་ཡོན་ཏན་དོན་དུ་ནི། །འདི་ལ་རྟག་ཏུ་འབད་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །ཡང་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་རྫོ
Chinese
从地上扫除后，逐渐地也舍弃自己的肉。当对自己的身体，生起如同蔬菜等的想法时，那时舍弃肉等，那有什么困难呢？如是说。因此，有些人因波罗蜜多乘的行者需要舍弃身命而感到痛苦，说这是难行的道，此论典已很好地遮止了。因为在生起难行之想时不会舍弃，而在如同布施蔬菜等一样非常容易之时才舍弃。为了断除在何处安住而修道的处所感到沮丧，成佛需要经历无数次的轮回转世才能完成，那时因轮回的痛苦所困扰，心想那样做不了。菩萨因断除了罪业，因果颠倒，所以不会产生感受痛苦的果报。并且，因稳固地证悟了轮回无自性如幻，心中没有痛苦，身心安乐增长，那么即使住在轮回中也没有沮丧的理由，所以应当这样想：断除罪业故无痛苦，因贤善故无不悦。如此颠倒执着，罪业会损害身心。福德使身体安乐，贤善使内心安乐，为了他人的利益即使住在轮回中，具有慈悲心的人为何会沮丧呢？如是说。因此，为了消除一切的沮丧和疲惫，骑上菩提心的骏马，从安乐走向安乐，有智慧的人谁会灰心丧气呢？如是说。同样，也不应因时间漫长而灰心，因为时间长短本身不是沮丧的原因。如此，痛苦极其强烈时，即使时间短暂也会沮丧，没有痛苦且安乐时，即使时间漫长也不会沮丧。如《宝鬘论》中所说：感受痛苦时，即使时间短暂也难以忍受，何况时间长久呢？没有痛苦且安乐时，无限的时间又有什么损害呢？那时没有身体的痛苦，哪里会有内心的痛苦呢？那是因慈悲而怜悯世间，也因此而长久住世。因此，有智慧的人不会因成佛需要漫长的时间而灰心丧气。为了断除过失、成就功德，应当恒常为此而努力。如是说。还有，成佛需要圆满无边的资
English
After sweeping the ground, one gradually gives away one's own flesh as well. When one has the thought towards one's own body, like that of vegetables, etc., then giving away flesh, etc., what difficulty is there in that? Thus it is said. Therefore, some people feel pain because the practitioners of the pāramitā vehicle need to give up their lives, and say that it is a difficult path to practice, but this treatise has refuted it well. Because one does not give up while the thought of difficult practice arises, but one gives up when it is very easy, like giving away vegetables, etc. In order to prevent discouragement in the place where one dwells and practices the path, attaining Buddhahood needs to be done by taking endless rebirths in samsara. At that time, if one thinks that one cannot do so because one is harmed by the suffering of samsara, then, because the Bodhisattva has abandoned sins, the cause is reversed, so the result of feeling suffering will not arise. Moreover, because one has firmly realized that samsara is without self-nature, like an illusion, there is no suffering in the mind, and if the body and mind increase with happiness, then even if one stays in samsara, there is no reason to be discouraged, so one should think like this: Because sins are abandoned, there is no suffering; because of wisdom, there is no displeasure. Like this, wrong thoughts and sins harm the mind and body. Merit makes the body happy, and wisdom makes the mind happy. Even if one stays in samsara for the sake of others, why should those with compassion be discouraged? Thus it is said. Therefore, in order to eliminate all discouragement and fatigue, riding on the horse of bodhicitta, going from happiness to happiness, who with a mind of knowledge would become discouraged? Thus it is said. Similarly, one should not be discouraged by the passage of immeasurable time, because the length of time itself is not the cause of discouragement. Like this, if the suffering is very severe, even a short time will be discouraging, but if there is no suffering and there is happiness, even a long time will not be discouraging. As it is said in the Ratnavali: When suffering, even a short time is difficult to endure, what need is there to mention a long time? When there is no suffering and there is happiness, what harm is there in endless time? At that time, there is no suffering of the body, where is there suffering of the mind? That is because compassion pities the world, and it is because of that that one stays for a long time. Therefore, those with intelligence will not be discouraged because attaining Buddhahood takes a long time. In order to eliminate faults and achieve qualities, one should always strive for this. Thus it is said. Furthermore, attaining Buddhahood requires the completion of limitless accumulations.
Tibetan
གས་དགོས་ལ། དེ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བས་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་ཞུམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་དུ་ ཐོབ་བྱ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་གནས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་སྡོམ་པ་བཟུང་བ་ན། གཉིད་ལོག་མ་ལོག་དང་སེམས་གཞན་དུ་གཡེངས་མ་གཡེངས་ཐམས་ཅད་དུ་བསོད་ནམས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་སྡོམ་པ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྟག་ཏུ་གསོག་པས། ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་རྫོགས་པར་མི་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་ནམ་མཁའ་དང༌། །ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང༌། །ཇི་ལྟར་མཐའ་ཡས་དེ་བཞིན་དུ། །སྡུག་བསྔལ་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་འདོད། །སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་དེ་དག་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྙིང་བརྩེ་བས། །སྡུག་བསྔལ་དག་ལས་དྲངས་བྱས་ཏེ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་དགོད་པར་ངེས། །དེ་ལྟར་བརྟན་པར་གནས་དེ་ནི། །མི་ཉལ་བ་འམ་ཉལ་ཡང་རུང༌། །ཡང་དག་བླངས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། །བག་མེད་གྱུར་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས། །མཐའ་ཡས་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་བཞིན། །བསོད་ནམས་མཐའ་ཡས་རྟག་གསོག་འགྱུར། །མཐའ་ཡས་དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད། །མཐའ་ཡས་འཐོབ་མི་དཀའ་ཞེས་བྱ། །གང་ཞིག་དཔག་མེད་དུས་གནས་ཏེ། །ལུས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་དོན་དུ། །བྱང་ཆུབ་དཔག་ཏུ་མེད་འདོད་ཅིང༌། །དགེ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་བྱེད་པ། །དེས་ཀོ་བྱང་ཆུབ་དཔག་མེད་ཀྱང༌། །དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམ་བཞི་ཡིས། །ཚོགས་ཀྱིས་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར། །ཇི་ ལྟ་བུར་ན་འཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཤུགས་དྲག་ནས་ཡིད་བསྐྱོད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་དུས་ཐུང་ངུ་ཞིག་ལ་ཐོབ་ན་སྙམ་པ་ཡིན་ན་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་ཡང༌། དེ་དག་གི་ཕྱོགས་ན་མེད་པའི་ཚེ་དུས་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་དང་སྤྱོད་པ་མཐའ་ཡས་པ་ལ་སློབ་དགོས་པ་དང་དཀའ་སྤྱད་མང་དུ་དགོས་པ་རྣམས་མཐོང་བ་ན། དེ་ལྟར་སོང་ན་སུས་ནུས་སྙམ་ནས་ཉེ་ལམ་འཚོལ་བ་སྐད་བྱེད་ན་ནི་སྨོན་སེམས་ལ་བརྒྱུད་ནས་གནོད་ཅིང༌། འཇུག་སེམས་ལ་དངོས་སུ་གནོད་ལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་ཇེ་དམན་དུ་སོང་ནས་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་ཆེས་རིང་དུ་འགྲོ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྟོབས་ཆེས་ཆེར་རྒྱས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་ལེགས་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཞུམ་ནས་བསྡད་པས་ནི་ཅི་ལ་ཡང་མི་ཕན་ཞིང་ཇེ་ཞུམ་དུ་
Chinese
应当如此。但不要因为此事非常困难就灰心丧气，认为自己做不到。要为了无量无边的众生，为了获得无量无边的佛陀功德，发起精进心。要以安住于无量时间为目标，发愿积聚无量资粮。如此受持戒律后，无论入睡与否，无论心是否散乱，只要拥有戒律，就能恒常积累如同虚空般的福德。因此，圆满无量资粮并不困难。如经中所说：如同虚空遍一切方，地水火风亦无边，如是欲度无边众，无边众生诸苦恼，菩提萨埵以悲心，救拔众生诸苦难，必令安住于佛位。如是安住坚固者，不眠或眠皆无碍，从受持戒律之时起，纵然放逸诸有情，以其无量之故，如众生般，恒常积聚无量福德。以其无量之故，获得无量佛陀亦不难。若有住于无量时，为无量有情故，欲得无量菩提，行无量善行者，彼虽得无量菩提，然以无量之四事，资粮亦不需长时，如何不得成就耶？如此等等。因此，如果因为慈爱、悲悯和菩提心的强烈推动，心中想着为了众生的利益，能在短时间内成佛，那是非常稀奇的。但是，如果缺乏这些，看到需要经历非常漫长的时间和无量无边的修行，以及需要经历诸多苦行，如果想着那样下去谁能做到呢？而寻求捷径，那就会间接损害愿菩提心，直接损害行菩提心，并且会使大乘种性的力量逐渐减弱，成佛之路也会变得非常遥远。因为这样做与龙树和无著所确立的、能够极大增长菩提心力量的诸佛意趣完全相悖。因此，如果灰心丧气地 বসে থাকা，那对任何事情都没有帮助，只会更加消沉。
English
It should be so. But do not be discouraged because it is very difficult, thinking that you cannot do it. In order to benefit limitless sentient beings, and with the aspiration to attain the limitless qualities of the Buddha, generate diligence. Aiming to abide for immeasurable time, vow to accumulate immeasurable merit. Having taken vows in this way, whether asleep or not, whether the mind is distracted or not, as long as you have the vows, you will constantly accumulate merit like the sky. Therefore, it is not difficult to perfect immeasurable merit. As it is said in the scriptures: Like the sky pervades all directions, and the earth, water, fire, and wind are boundless, so too is the desire to liberate boundless beings from suffering. Bodhisattvas, with compassion, rescue beings from all suffering, and will surely establish them in Buddhahood. Those who abide steadfastly in this way, whether sleeping or not, are not hindered. From the moment they take the vows, even if they are negligent, because sentient beings are limitless, like sentient beings, they constantly accumulate limitless merit. Because of this limitlessness, it is not difficult to attain the limitless Buddha. If one dwells for immeasurable time, for the sake of immeasurable sentient beings, desiring immeasurable enlightenment, and performing immeasurable good deeds, even though they attain immeasurable enlightenment, with the four immeasurable qualities, the accumulation of merit will not take long. How could they not achieve it? And so on. Therefore, if, driven by the intense force of love, compassion, and bodhicitta, one thinks of attaining Buddhahood in a short time for the benefit of sentient beings, that is very wonderful. However, if these are lacking, and one sees that it is necessary to experience a very long time and limitless practice, and that it is necessary to undergo many austerities, if one thinks, 'Who can do that?' and seeks a shortcut, then one will indirectly harm the aspiration bodhicitta, and directly harm the action bodhicitta. Furthermore, the power of the Mahayana lineage will gradually weaken, and the path to Buddhahood will become very distant. This is because it is completely contrary to the intentions of the Buddhas, as established by Nagarjuna and Asanga, which greatly increase the power of bodhicitta. Therefore, if one sits down discouraged, it will not help anything and will only become more discouraging.