Tibetan
ས་ལ། འཆི་བའི་ཚེ་ན་སྔར་ལོ་བརྒྱར་བདེ་བ་སྤྱད་པ་དང་ལོ་གཅིག་ཙམ་བདེ་བ་སྤྱད་པ་གཉིས་འདྲ་སྟེ། གཉིས་ཀ་དྲན་པའི་ཡུལ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་དེའི་ཚེ་བདེ་སྡུག་གི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་དུ་ལོ་བརྒྱར་བདེ་བ་མྱོང་བ་དང་ཡུད་ཙམ་ཞིག་བདེ་བ་མྱོང་བ་གཉིས་སད་པའི་ཚེ་བདེ་མི་བདེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསམས་ལ་རྙེད་བཀུར་ལ་ཆགས་པ་ལྡོག་ན་བརྙས་པ་དང་མི་སྙན་པ་སྒྲོགས་པ་སོགས་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་ངོར་རང་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་ལ་དོན་གཉེར་མེད་པས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཡིད་བདེ་བ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། རྙེད་པའི་བར་ཆད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་འདི་བདག་མི་འདོད་ན། །བདག་གི་རྙེད་པ་འདིར་འདོར་གྱི། །སྡིག་པ་དག་ནི་བརྟན་པར་གནས། །བདག་ཉིད་དེང་ནི་ཤི་ཡང་བླའི། །ལོག་འཚོས་ཡུན་རིང་གསོན་མི་རུང༌། །བདག་ལྟ་ཡུན་རིང་གནས་གྱུར་ཀྱང༌། །འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཉིད་ཡིན། །རྨི་ལམ་ལོ་བརྒྱར་བདེ་མྱོང་ནས། །སད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་དང༌། །གཞན་ཞིག་ཡུད་ཙམ་བདེ་མྱོང་ནས། །སད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ། །སད་པ་དེ་དག་གཉིས་ཀ་ལའང༌། །བདེ་བ་དེ་ནི་ཕྱིར་འོང་མེད། །ཚེ་རིང་ཚེ་ཐུང་གཉིས་ཀ་ཡང༌། །འཆི་བའི་དུས་སུ་དེ་འདྲར་ཟད། །རྙེད་པ་མང་པོ་ཐོབ་གྱུར་ཏེ། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་བདེ་སྤྱད་ཀྱང་། །ཆོམ་པོས་ཕྲོགས་པ་ཇི་བཞིན་དུ། །སྒྲེན་མོ་ལག་པ་སྟོང་པར་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་དགྲ་འབྱོར་པ་ལ་མི་དགའ་ཞིང་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དགག་པ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ སེམས་བསྐྱེད་ནས་སེམས་ཅན་ཁོ་རང་གིས་བདེ་བ་རྙེད་པ་ལ་ཁྲོ་བ་དང༌། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་ཟེར་ནས། དེ་དག་ལ་རྙེད་བཀུར་དམན་པ་ཙམ་བྱུང་བ་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་འགལ་ལོ་སྙམ་ནས་གཞན་ཅི་འདྲ་ཞིག་གི་འབྱོར་པ་ལའང་ཕྲག་དོག་སྤངས་ཏེ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་ཡིད་དགའ་བ་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་མིང་ཙམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེར་འདོད་པས། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ནས། །སེམས་ཅན་རང་གིས་བདེ་རྙེད་ན། །དེ་ཀོ་ཅི་སྟེ་ཁྲོ་བར་བྱེད། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་མཆོད་འཚང་རྒྱ་བར། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་འདོད་ཅེ་ན། །བསྙེན་བཀུར་ངན་ངོན་ཙམ་མཐོང་ནས། །ཅི་ཕྱིར་དེ་ལ་གདུང་བར་བྱེད། །གསོ་བྱ་གང་ཞིག་ཁྱོད་གསོ་བ།
Chinese
萨乐！临死的时候，以前一百年享受安乐和一年左右享受安乐是相同的。 因为两者都只是记忆的对象，那个时候没有苦乐的差别。例如，梦中一百年享受安乐和短暂享受安乐，醒来的时候，安乐与不安乐没有任何差别一样。这样想，如果对利养恭敬的贪执消失，那么对于侮辱和恶名的宣扬等，内心就不会不悦。因为对于在他人面前把自己塑造成特殊的人没有追求，所以即使没有成功，内心的快乐也不会消失。就像这样：为了阻碍获得利养的缘故，如果我不想要这个，我就抛弃我的利养，罪恶则会稳固存在。我宁愿今天就死去，也不能通过邪命长期存活。即使我长期存在，也是同样的死亡痛苦。梦中一百年享受安乐后，醒来的是谁，另一个人短暂享受安乐后，醒来的是谁，醒来的那些人，无论是哪一个，那个安乐都不会再回来。长寿和短寿，在死亡的时候都是一样的。即使获得了很多利养，长期享受安乐，也像被强盗抢走一样，赤裸裸地空手而去。如是说。第二，驳斥不喜欢敌人富裕而喜欢敌人衰败：为了成办有情众生的利益和安乐，发菩提心后，对有情众生自己获得安乐而生气，以及声称希望一切有情成佛，却对他们获得少许利养恭敬而不悦，这是非常矛盾的。因此，对于任何人的富裕，都要断除嫉妒，从内心深处生起欢喜。如果不是这样，菩提心和成办有情众生的利益和安乐都将只是空名。因为希望一切有情快乐，所以在菩提心中发心后，如果众生自己获得快乐，那为什么要生气呢？如果说希望三界供养的众生成佛，那么看到少许侍奉恭敬，为什么要为他们悲伤呢？你要救治的是什么？
English
Sala! At the time of death, enjoying happiness for a hundred years and enjoying happiness for about a year are the same. Because both are merely objects of memory, there is no difference between happiness and suffering at that time. For example, experiencing happiness for a hundred years in a dream and experiencing happiness for a short time, when awakened, there is no difference between happiness and unhappiness. Thinking like this, if attachment to gain and respect disappears, then one will not be unhappy with insults and the proclamation of bad names, etc. Because there is no pursuit of establishing oneself as special in front of others, even if it is not achieved, the happiness of the mind will not disappear. Like this: Because of hindering the attainment of gain, if I do not want this, I will abandon my gain, and sins will remain firm. I would rather die today than live long through wrong livelihood. Even if I exist for a long time, it is the same suffering of death. After experiencing happiness for a hundred years in a dream, who is the one who awakens, and who is the one who awakens after experiencing happiness for a short time? For those who have awakened, in either case, that happiness will not return. Both long life and short life are the same at the time of death. Even if one obtains much gain and enjoys happiness for a long time, one goes away naked and empty-handed, just like being robbed by a thief. So it is said. Second, refuting the dislike of enemies' prosperity and the liking of their decline: In order to accomplish the benefit and happiness of sentient beings, after generating Bodhicitta, to be angry at sentient beings themselves gaining happiness, and claiming to desire all sentient beings to attain Buddhahood, yet being unhappy with them gaining a little gain and respect, is very contradictory. Therefore, for the prosperity of anyone, one must abandon jealousy and generate joy from the bottom of one's heart. If it is not like this, Bodhicitta and accomplishing the benefit and happiness of sentient beings will become mere names. Because one wishes all sentient beings to be happy, after generating the mind in Bodhicitta, if sentient beings themselves gain happiness, then why be angry? If one says that one wishes sentient beings, who are offered to by the three realms, to attain Buddhahood, then seeing a little service and respect, why grieve for them? What is it that you are healing?
Tibetan
།ཁྱོད་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། །གཉེན་གྱིས་འཚོ་བ་རྙེད་གྱུར་ན། །དགར་མི་འགྱུར་བར་སླར་ཁྲོ་འམ། །དེ་ཅི་འགྲོ་ལ་མི་འདོད་ན། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་འདོད་གང་ཡིན། །གང་ཞིག་གཞན་འབྱོར་ཁྲོ་དེ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ག་ལ་ཡོད། །གལ་ཏེ་དེས་དེ་ལས་རྙེད་དམ། །སྦྱིན་བདག་ཁྱིམ་ན་གནས་གྱུར་པ། །ཀུན་ཏུ་དེ་ཁྱོད་ལ་མེད་ན། །བྱིན་མ་བྱིན་རུང་དེས་ཅི་བྱ། །ཞེས་སོ། །དགྲ་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དང་བརླག་ན་སྙམ་པའི་བསམ་པ་ངན་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་དགྲ་ལ་མི་གནོད་པས་རང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། གནོད་ནའང་རང་གཞན་ཕུང་བར་འགྱུར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པར་ བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དགྲ་ཞིག་མི་དགའ་ན། །དེ་ལ་ཁྱོད་དགར་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཁྱོད་ཀྱི་ཡིད་སྨོན་ཙམ་གྱིས་ནི། །དེ་ལ་གནོད་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར། །ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པས་སྡུག་བསྔལ་དེ། །གྲུབ་ནའང་ཁྱོད་དགར་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ཏེ་འཚེངས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ལས་ཕུང་བའང་གཞན་ཅི་ཡོད། །ཉོན་མོངས་ཉ་པས་བཏབ་པ་ཡི། །མཆིལ་པ་འདི་ནི་མི་བཟད་གཟེབ། །དེས་བཟུང་སེམས་དམྱལ་བུམ་པར་ཡང༌། །དམྱལ་བའི་སྲུང་མས་བདག་འཚེད་ངེས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རང་དང་རང་གི་གཉེན་བཤེས་ཀྱི་འདོད་པའི་གེགས་བྱེད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་པ་དང་རང་གི་དགྲའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་བལྟས་ན་དེ་ལས་ཡིད་མི་བདེ་སྐྱེ་ལ། དེ་འཕེལ་ན་ཞེ་སྡང་བསྐྱེད་ཅིང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་དགའ་བ་ལོག་ན་ཡིད་མི་བདེ་ལྡོག་ལ། དེ་ལོག་ན་ཞེ་སྡང་མི་སྐྱེ་བས་སྔར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་དགའ་བ༌རྣམ་པར་བཟློག་ལ་སྒོ་དུ་མ་ནས་ཁོང་ཁྲོ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། ཉེས་དམིགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་པའི་གདམས་ངག་ཀྱང་སྔར་བསྟན་པའི་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་རིགས་པ་རང་གི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བརྒལ་ལན་བྱས་ནས་ཁ་ནང་དུ་ལོག་སྟེ་དགྲའི་མཆོག་ཁོང་ཁྲོ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་འདི་དག་ཡིན་པས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལེགས་པར་དཔྱད་ནས་རིགས་པའི་སྒོ་དུ་མ་ནས་བཀག་ན་ཁོང་ཁྲོའི་ནང་ཚན་གྱི་རིགས་དུ་མ་ཁེགས་ཤིང་། བཟོད་པ་ སྒོ་དུ་མ་ནས་སྐྱེ་ལ། ཡང་དག་པའི་ལུང་གི་དོན་དྲི་མ་མེད་པའི་རིགས་པས་རྙེད་པའི་གོ་བ་གཏིང་ཚུགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་མྱོང་བ་ཡིན་པས་བག་ཆགས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་སྒོམ་འདོར་བ་རྣམས་ནི་འདི་དག་ལ་སོགས་པའི་བྱང་
Chinese
您应当布施，如果亲属因此获得生计，您不高兴反而生气吗？既然不希望他们前往，又怎能期望菩提？对于他人富裕而生气的，菩提心又在哪里呢？如果他因此而获得，安住在施主家中，如果这一切您都没有，无论布施与否，对他又有什么用呢？如此说。对于敌人衰败感到高兴，以及希望他们灭亡的恶念，这些并不能伤害敌人，只会让自己痛苦。即使能造成伤害，也要考虑到会让自己和他人毁灭的过患，从而在一切情况下都加以阻止。 应当这样做：如果对一个敌人不高兴，您因此又能高兴什么呢？仅仅凭借您的意愿，并不能成为伤害他的原因。即使因您的愿望而造成痛苦，您又能高兴什么呢？如果因此而感到满足，还有什么比这更糟糕的毁灭呢？烦恼渔夫所设下的，这个鱼钩实在令人难以忍受。被它抓住的心识，在地狱的瓮中，也必定会被地狱的狱卒烹煮。如此说。像这样，对于阻碍自己和亲友愿望的事情，以及促成不愿意见到的事情，以及对于自己敌人的兴盛，如果完全以不悦的眼光看待，就会产生不愉快的心情。如果这种不愉快的心情增长，就会产生嗔恨，如果完全不高兴的心情消失，不愉快的心情也会消失。如果不愉快的心情消失，嗔恨就不会产生，因此应当运用之前所说的道理，完全阻止对这些事物的不悦，并从多个方面来阻止愤怒，因为愤怒的过患非常大。阻止愤怒的诀窍，就是运用之前所说的菩萨们的道理，与自己的烦恼进行辩论，然后将矛头转向自己，从而摧毁敌人的首领——愤怒。因此，通过分别的智慧仔细观察，从多个方面来阻止愤怒，就能消除多种愤怒的成分，并从多个方面产生忍耐。因为这是从对正法经典的意义，通过无垢的道理获得的深刻理解中产生的体验，所以习气非常稳固。那些放弃分别智慧的观察和禅修的人，对于这些菩提
English
You should give alms, and if relatives thereby obtain a livelihood, are you displeased and angry instead? Since you do not wish them to go, how can you expect bodhi? Where is the bodhicitta in one who is angry at the prosperity of others? If he obtains from that, and dwells in the house of the benefactor, if you do not have all of that, what use is it to him whether you give or not? So it is said. Rejoicing at the ruin of enemies and the evil thought of wishing for their destruction does not harm the enemy, but only causes suffering to oneself. Even if it does harm, one should consider the faults of causing oneself and others to be ruined, and therefore prevent it in every way. One should do this: If you are displeased with an enemy, what can you be pleased about? Merely by your wish, it will not become a cause of harm to him. Even if suffering is accomplished by your desire, what can you be pleased about? If you become complacent, what other destruction is there worse than that? This hook set by the fisherman of affliction is an unbearable barb. The mind caught by it, even in the hellish cauldron, will surely be cooked by the wardens of hell. So it is said. Like that, if one looks with complete displeasure at things that hinder the desires of oneself and one's relatives, and at things that accomplish what one does not wish to see, and at the prosperity of one's enemies, then unhappiness arises from that. If that unhappiness increases, it generates hatred, and if complete displeasure disappears, unhappiness also disappears. If unhappiness disappears, hatred will not arise, therefore one should use the reasons stated before to completely prevent displeasure towards those things, and prevent anger from many aspects, because the faults of anger are very great. The key to preventing anger is to use the reasons of the bodhisattvas stated before, to debate with one's own afflictions, and then turn the tables on oneself, thereby destroying the chief of enemies—anger. Therefore, by carefully examining with discriminating wisdom and preventing anger from many aspects, one can eliminate many components of anger and generate patience from many aspects. Because this is an experience arising from a deep understanding of the meaning of the authentic scriptures, obtained through immaculate reasoning, the habit is very firm. Those who abandon the examination and meditation of discriminating wisdom, for these bodhi and so forth,