Tibetan
གཞན་གྱིས་དབང་མེད་དུ་བསྐུལ་ནས་གནོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་ གདོན་གྱིས་བརླམས་ནས་དེའི་དབང་དུ་སོང་བ་འགའ་ཞིག་རང་དེ་ལས་ཐར་བར་བྱེད་པའི་ཕན་འདོགས་མཁན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་ཅིང་བརྡེག་པ་སོགས་བྱེད་ཀྱང༌། འདི་ནི་གདོན་གྱིས་རང་དབང་མེད་པར་བྱས་པས་དེ་ལྟར་བྱེད་དོ་སྙམ་ནས་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ཁྲོ་བར་གདོན་དང་ཅི་ཕྲེལ་ཕྲེལ་ལ་འབད་པ་བཞིན་དུ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་གནོད་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ན་འདི་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་རང་དབང་མེད་པར་བྱས་པས་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། གང་ཟག་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ཁྲོ་བར་འདི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དང་དབྲལ་བའི་ཕྱིར་དུ་བདག་གིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་འབད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཁྲོ་ཡང་འབྱུང་པོས་བཟུང་བ་ལས། །སྨན་པ་འཁྲུག་པ་མིན་དེ་ལྟར། །ཐུབ་པས་ཉོན་མོངས་དགྲར་གཟིགས་ཀྱི། །ཉོན་མོངས་དང་འབྲེལ་གང་ཟག་མིན། །ཞེས་དང༌། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང༌། འདི་འདིར་སེམས་ཅན་སྐྱོན་མིན་གྱི། །འདི་ནི་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྐྱོན་ཞེས། །རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་མཁས་པ་རྣམས། །སེམས་ཅན་དག་ལ་འཁྲུག་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་ནས་རིགས་པ་མང་དུ་གསུངས་ཀྱང་འདི་ཉིད་ངེས་པ་སྐྱེ་སླ་ཞིང་ཁྲོ་བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ཚབས་ཆེ་བར་སྣང་ལ། བྱང་སར་ཡང་ཆོས་ཙམ་གྱི་འདུ་ཤེས་བསྒོམས་ནས་གནོད་པ་བཟོད་པར་གསུངས་པའང་འདི་དང་དོན་གཅིག་པས་འདི་ལ་ངེས་པ་རྙེད་རྙེད་དུ་ བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་རང་དབང་ཡོད་ན་ནི་འགའ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དེ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལའང་རང་དབང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དེ་དག་ཉོན་མོངས་དྲག་པོས་བསྐྱོད་པ་ན་ཆེས་ཤིན་ཏུ་སྡུག་ཅིང་ཕངས་པའི་རང་ལའང་འགག་པ་དང་གཡང་དུ་མཆོང་པ་དང༌། ཚེར་མ་དང་མཚོན་ལ་སོགས་པས་གནོད་པ་བྱེད་ཅིང་ཁ་ཟས་གཅོད་པ་སོགས་བྱེད་ན། གཞན་ལ་གནོད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཀྱང་ཁྲོ་བ་དགག་པར་བྱའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་གཞན་གྱི་དབང༌། །དེ་ཡི་དབང་གིས་དེ་དབང་མེད། །དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་སྤྲུལ་ལྟ་བུའི། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྲོ་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། དེ་བས་དགྲ་འམ་མཛའ་ཡང་རུང༌། །མི་རིགས་བྱེད་པ་མཐོང་གྱུར་ན། །འདི་འདྲའི་རྐྱེན་ལས་གྱུར་ཏོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་སོམས་ཏེ་བདེ་བར་མནོས། །གལ་ཏེ་རང་དགས་འགྲུབ་འགྱུར་ན། །འགའ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པས། །ལུས་ཅན་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །སུ་ལའང་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། གང་ཚེ་ཉོན་མོངས་དབང་གྱུར་པས། །བདག་སྡུག་ཉིད་ཀྱང་གསོད་བྱེད་པ། །དེ་ཚེ་དེ་དག་གཞན་ལུས་ལ། །གནོད་མི་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གློ་བུར་བ་དང་རང་བཞིན་གང་ཡིན་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ནི། གཞན་ལ་འཚེ་བ་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་མིན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ་མེ་ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ། ། འོན་ཏེ་གློ་བུར་བ་ཡིན་ནའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་སྣང་བ་ན་དེའི་སྐྱོན་གྱི་དབང་གིས་ནམ་མཁའ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་ཁྲོ་བ་དགག་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་གཞན་ལ་འཚེ་བྱེད་པ། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ན། །དེ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། །བསྲེག་པའི་རང་བཞིན་མེ་བཀོན་འདྲ། །འོན་ཏེ་སྐྱོན་དེ་གློ་བུར་ལ །སེམས་ཅན་རང་བཞིན་ངེས་པ་ན། །འོ་ནའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། །མཁའ་ལ་དུད་འཐུལ་བཀོན་པ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །དངོས་དང་བརྒྱུད་པ་གང་གིས་གནོད་པ་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ནི། དངོས་སུ་གནོད་པ་བསྐྱེད་པའི་གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་ན་ནི། དབྱུག་པ་སོགས་ལ་གང་ཟག་བཞིན་དུ་ཁྲོ་དགོས་ལ། བརྒྱུད་ནས་གནོད་པ་སྐྱེལ་བའི་གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་ན་ནི། དབྱུག་པ་སོགས་སྐྱེས་བུས་རྦད་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཡང་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཞེ་སྡང་གིས་རྦད་པས་ཞེ་སྡང་ལ་ཁྲོ་དགོས་ཏེ། དབྱུག་པ་ལ་སོགས་དངོས་བཀོལ་ཏེ། །གལ་ཏེ་འཕེན་པ་ལ་ཁྲོ་ན། །དེ་ཡང་ཞེ་སྡང་གིས་རྦད་པས། །ཉེས་ན་ཞེ་སྡང་ལ་ཁྲོ་རིགས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་དབྱུག་པ་ལ་མི་ཁྲོ༌ན་འཕེན་མཁན་ལའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ལ། འཕེན་མཁན་ལ་ཁྲོ༌ན་ཞེ་སྡང་ལའང་ཁྲོ་བར་རིགས་པ་ལ་དེ་ལྟར་མི་འཛིན་པ་ནི། བློ་མི་རིགས་པའི་ལམ་དུ་སོང་བ་ཡིན་པས་རིགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་པ་ལ་ངེས་པ་དྲང་ལ། དབྱུག་པ་ལྟར་གང་ཟག་ ལའང་མི་ཁྲོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཡིད་དྲང་སྟེ། འདི་ལའང་དབྱུག་པ་དང་འཕེན་པ་པོ་ལ་གནོད་སེམས་ཡོད་མེད་ཀྱིས་མི་ཕྱེད་པ་ནི། སྔར་བསྟན་པའི་རང་དབང་འགོག་པའི་རིགས་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གནོད་བྱེད་བསྐུལ་བའི་རྒྱུ་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་མི
Chinese
如果他人被强迫而造成伤害，那么非常不应该生气。例如，有些被鬼附身而受其控制的人，想要伤害甚至殴打那些帮助他们从鬼附身中解脱出来的人。但因为他们是被鬼控制而身不由己，所以我们不应该对他们生气，而应该像努力驱除鬼一样。同样，当菩萨受到伤害时，应该想到这是因为伤害者被烦恼之鬼控制而身不由己。因此，不要对那个人生气，而应该为了使他脱离烦恼，努力修持菩萨行。正如《四百论》中所说：“愤怒也是由魔所持，如医生不怒反治疗。佛陀视烦恼为敌，而非与烦恼相关之人。”月称论师也说：“在此，众生非过失，此乃烦恼是过失。智者如是善分别，不于众生起嗔恨。”如是说。虽然《入菩萨行论》中讲了很多道理，但这个道理容易理解，而且能强有力地对治嗔恨。在《瑜伽师地论》中，也说要修习仅仅是法的概念，从而忍受伤害，这与此处的道理是一致的，所以要反复修习，直到对此生起定解。如果那些众生有自主权，那么就不会有任何痛苦，因为他们不想要痛苦，而且他们也有自主权。此外，当他们被强烈的烦恼驱使时，甚至会对非常珍爱的自己造成伤害，比如自杀、跳崖、用荆棘和武器伤害自己、断食等等。既然如此，更何况是伤害他人呢？想到这里，也应该阻止愤怒。《入菩萨行论》中说：“如是一切为他力，由他力故无自主，如是知已于幻化，所生物品不生嗔。”以及“故无论敌或友，若见行非理之事，当思此乃由是缘，如是思惟心安乐。”如果
English
If someone is harmed because they are forced by others, then it is very inappropriate to be angry. For example, some people who are possessed by spirits and controlled by them want to harm or even beat those who are helping them to be freed from the possession. But because they are controlled by the spirit and are not in control of themselves, we should not be angry with them, but should try to exorcise the spirit. Similarly, when a Bodhisattva is harmed, one should think that it is because the harmer is controlled by the demon of afflictions and is not in control of themselves. Therefore, do not be angry with that person, but think that in order to free him from afflictions, I will strive to practice the conduct of a Bodhisattva. As it says in the Four Hundred Verses: "Anger is also held by a demon, just as a doctor is not angry but treats the disease. The Buddha sees afflictions as the enemy, not the person associated with afflictions." The teacher Chandrakirti also said: "Here, sentient beings are not at fault, but afflictions are the fault. The wise, having thus distinguished, do not become angry with sentient beings." As it is said. Although many reasons are given in the Bodhisattvacharyavatara, this reason is easy to understand and is a powerful antidote to anger. In the Yogacarabhumi-sastra, it is also said that one should cultivate the mere concept of Dharma in order to endure harm, which is consistent with the reason here, so one should practice it repeatedly until one gains certainty about it. If those sentient beings had autonomy, then there would be no suffering, because they do not want suffering, and they also have autonomy. Furthermore, when they are driven by strong afflictions, they even harm themselves, whom they cherish very much, such as committing suicide, jumping off cliffs, harming themselves with thorns and weapons, cutting off food, and so on. Since that is the case, what need is there to mention harming others? Thinking in this way, one should also prevent anger. The Bodhisattvacharyavatara says: "Thus, everything is under the power of others, and because of their power, they have no autonomy. Knowing this, one will not become angry with things that are like illusions." And "Therefore, whether it is an enemy or a friend, if you see them doing something unreasonable, think that it is caused by such a condition, and think in this way and be happy. " If
Chinese
如果能够如愿成就，因为没有人想要痛苦，那么所有的有情众生，都不会有痛苦降临到任何人身上。如是说。当被烦恼控制时，甚至会杀死自己，那时他们怎么会不伤害其他众生呢？如是说。如果考察是突发性的还是自性，则不合理：对他人造成伤害的过失，不外乎是有情众生的自性或者不是自性两种情况，如果是自性，那么就不应该生气，就像不应该对火的热和焚烧生气一样。 然而，即使是突发性的，也不应该生气。就像烟雾等出现在天空时，不应该因为它的过失而对天空生气一样，这样思考并遮止嗔怒。《入行论》中说：如果伤害他人，是孩童们的自性，那么就不应该对此生气，就像不应该责怪火的焚烧自性一样。然而，如果过失是突发性的，有情众生的自性是确定的，那么也不应该生气，就像不应该责怪天空中的烟雾一样。如是说。如果考察是通过直接还是间接的方式造成伤害，则不合理：如果对直接造成伤害的加害者生气，那么就应该像对人一样对棍棒等生气。如果对间接造成伤害的加害者生气，那么就像棍棒等被人用一样，也应该对用嗔恨鞭打加害者的人（指使者）生气，因为嗔恨鞭打了加害者，所以应该对嗔恨生气。棍棒等是直接使用的，如果对投掷者生气，那么投掷者也是被嗔恨鞭打的，如果犯错，就应该对嗔恨生气。如是说。因此，如果不嗔恨棍棒，那么也不应该嗔恨投掷者。如果嗔恨投掷者，那么也应该嗔恨嗔恨，如果不这样认为，那就是智慧走上了不合理的道路，因此应该对所有方面都相同的道理产生定解，并且应该像对棍棒一样，把心导向不对人产生嗔恨的方向。对于这一点，也不能因为棍棒和投掷者是否有害心而加以区分，这可以通过之前所说的阻止自主的道理来理解。如果考察驱使加害者的原因，则不应该生气：遭受加害者造成的痛苦，不是没有原因的，也不是来自不相符的原因。
English
If it could be achieved as desired, since no one wants suffering, then all sentient beings would not have suffering befall anyone. Thus it is said. When controlled by afflictions, they even kill themselves, how then could they not harm other beings at that time? Thus it is said. If one examines whether it is adventitious or intrinsic, it is unreasonable: the fault of harming others does not go beyond being either the intrinsic nature of sentient beings or not being their intrinsic nature. If it is intrinsic, then one should not be angry, just as one should not be angry at the heat and burning of fire. However, even if it is adventitious, one should not be angry. Just as when smoke and the like appear in the sky, one should not be angry at the sky because of its fault, one should think in this way and prevent anger. In the Bodhisattvacaryāvatāra it says: If harming others is the intrinsic nature of children, then one should not be angry at them, just as one should not blame the burning nature of fire. However, if the fault is adventitious, and the intrinsic nature of sentient beings is certain, then one should not be angry either, just as one should not blame the smoke billowing in the sky. Thus it is said. If one examines whether harm is caused directly or indirectly, it is unreasonable: if one is angry at the harmer who directly causes harm, then one should be angry at sticks and the like as if they were persons. If one is angry at the harmer who indirectly causes harm, then just as sticks and the like are used by a person, one should also be angry at the person who whips the harmer with hatred (i.e., the instigator), because hatred whips the harmer, so one should be angry at hatred. Sticks and the like are used directly, if one is angry at the thrower, then the thrower is also whipped by hatred, if there is fault, one should be angry at hatred. Thus it is said. Therefore, if one is not angry at the stick, then one should not be angry at the thrower either. If one is angry at the thrower, then one should also be angry at hatred, and if one does not think in this way, then wisdom has gone down an unreasonable path, therefore one should generate certainty in the reasoning that is the same in all aspects, and one should direct one's mind towards not being angry at people, just as one does not get angry at a stick. In this case, one should not distinguish between whether the stick and the thrower have harmful intent or not, which can be understood through the reasoning of preventing autonomy as explained earlier. If one examines the cause that drives the harmer, then one should not be angry: experiencing the suffering caused by the harmer is not without cause, nor does it come from an incompatible cause.