Tibetan
་པ། །དེ་དག་ཀྱང་ནི་སྡང་ལྡན་པའི། །རྗེ་དཔོན་དེ་ལ་གསོད་པར་རྒོལ། །དེ་ཡིས་མཛའ་བཤེས་སྐྱོ་བར་འགྱུར། །སྦྱིན་པས་བསྡུས་ཀྱང་སྟེན་མི་བྱེད། །མདོར་ན་ཁྲོ་བ་བདེར་གནས་པ། །དེ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སྐྱེས་རབས་ལས་ཀྱང༌། ཁྲོ་བའི་མེ་ཡིས་བཞིན་མདོག་ཉམས་གྱུར་ན། །རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་ཡང་བཟང་པོར་ཡོང་མི་སྣང༌། །མལ་སྟན་བཟང་པོ་དག་ལ་ཉལ་གྱུར་ཀྱང༌། །ཁྲོ་བའི་ཟུག་རྔུས་སེམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། ། བདག་ལ་ཕན་པའི་དོན་འགྲུབ་བརྗེད་འགྱུར་ཏེ། །ཁྲོ་བས་གདུངས་ནས་ལམ་ངན་འགྲོ་བར་བྱེད། །གྲགས་དང་དོན་གྲུབ་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར། །ཟླ་བ་མར་གྱི་ངོ་བཞིན་དཔལ་ཡང་ཉམས། །མཛའ་བཤེས་དག་གིས་རབ་ཏུ་གཅུགས་གྱུར་ཀྱང༌། །ཁྲོ་བས་མི་རིགས་གཡང་སར་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ཕན་དང་གནོད་པར་སེམས་ལ་བློ་ཉམས་ནས། །ཕལ་ཆེར་འགལ་ཞིང་སེམས་ནི་རྨོངས་པར་འགྱུར། །ཁྲོ་བས་སྡིག་པའི་ལས་ནི་གོམས་བྱས་པས། །ངན་སོང་དག་ཏུ་ལོ་བརྒྱར་སྡུག་བསྔལ་མྱོང༌། །གནོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་པས་ཤར་གཉེར་བའི། །དགྲས་ཀྱང་དེ་ལས་ལྷག་པ་ཅི་བྱར་ཡོད། །ཁྲོ་བ་འདི་ནི་ནང་གི་དགྲ། །བདག་གིས་དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་ནི། །དེ་ཡི་མཐུ་ནི་འཕྲོ་བ་དག །སྐྱེས་བུ་སུ་ཞིག་བཟོད་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་དམིགས་རྣམས་ཁྲོ་བ་ལས་འབྱུང་བ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་རྙེད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞེ་སྡང་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་མེད། །བཟོད་པ་ལྟ་བུའི་དཀའ་ཐུབ་མེད། །དེ་བས་བཟོད་ལ་ནན་ཏན་དུ། །སྣ་ཚོགས་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་བཏང་ལ་སྒོ་དུ་མ་ནས་བཟོད་པ་བསྒོམ་པ་ལ་འབད་དོ། །རྐང་པ་དང་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། འཇུག་འགྲེལ་ལས། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ཆུའི་ཚད་སྲང་གྲངས་ཀྱིས་ངེས་པར་མི་ནུས་པ་ལྟར་དེར་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་མཚམས་ངེས་པར་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་འཕེན་པ་དང་དགེ་བ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྡིག་པ་ནི་ མི་བཟོད་པ་ལས་གཞན་མཆོག་ཏུ་བྱུང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཆེས་ཆེ་བ་འབྱིན་ཀྱང་དགེ་རྩ་མི་འཇོམས་ན་དེ་ཙམ་དུ་སྡིག་ཆེ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་ཚབས་ཆེ་བ་འབྱིན་པ་དང་དགེ་རྩ་འཇོམས་པ་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པའི་ཉེས་སྤྱོད་ནི་ཞེ་སྡང་ལས་གཞན་པའང་མང་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལོག་ལྟ
Chinese
པ། །那些怀有嗔恨的，也会攻击那位君主首领，想要杀害他。那会使他的亲友悲伤。即使用布施来笼络，他们也不会信赖。总之，愤怒而安乐居住的，这样的人一个也没有。如是说。本生经中也说：愤怒之火使面容憔悴，即使以装饰品装扮，也不会显得美好。即使睡在美好的床垫上，愤怒的刺痛也会使内心痛苦。会忘记对自身有益的事情，因受愤怒煎熬而走向恶道。会从名声和成就中衰退，光彩也会像月亮渐亏一样消退。即使被亲友们极力劝阻，愤怒也会使人堕入悬崖。对利益和损害失去理智，大多数时候会违背常理，内心变得愚昧。因愤怒而习惯于罪恶的行为，会在恶道中遭受百年的痛苦。做了巨大的损害，即使是磨牙吮血的敌人，还能比这做更多什么呢？愤怒是内心的敌人。我既然这样认识到，谁能容忍它力量的消退呢？如是说。应当对从这些等等过患都从愤怒中产生，生起坚定的定解，反复修习。如是，入行论中说：没有像嗔恨一样的罪恶，没有像忍耐一样的苦行。因此，要以各种方式，努力修习忍耐。如是所说，要先看到利益和过患，然后从多个方面努力修习忍耐。第一句的原因是，入行论释中说：就像大海的水量无法用秤来确定一样，在那里成熟的界限也无法确定。因此，像这样投掷不悦意的果实，并且损害善业的罪恶，没有比不忍耐更甚的了。如是所说，即使产生非常不悦意的异熟果，如果不摧毁善根，那么罪过也不算太大。然而，产生严重的异熟果，并且摧毁善根，这两种过失聚集的恶行，除了嗔恨之外还有很多，例如诽谤因果的邪见。
English
pa. Those who harbor hatred will also attack that lord and leader, wanting to kill him. That will make his friends and relatives sad. Even if they are won over with generosity, they will not trust him. In short, there is no one who dwells in happiness while being angry. Thus it is said. It is also said in the Jataka: When the fire of anger makes the face wither, even if adorned with ornaments, it will not appear beautiful. Even if one sleeps on a fine mattress, the sting of anger will cause suffering in the heart. One will forget what is beneficial to oneself, and tormented by anger, one will go to the evil path. One will decline from fame and accomplishment, and one's splendor will fade like the waning moon. Even if one is strongly restrained by friends and relatives, anger will cause one to fall into the abyss. Losing reason regarding benefit and harm, one will mostly act contrary to reason, and the mind will become foolish. By becoming accustomed to sinful deeds through anger, one will suffer for hundreds of years in the evil realms. Having done great harm, what more could even a bloodthirsty enemy do than that? Anger is the enemy within. Since I have recognized this, who can tolerate the decline of its power? Thus it is said. One should cultivate a firm conviction that these and other faults arise from anger, and repeatedly meditate on it. Thus, it is said in the Bodhicharyavatara: There is no evil like hatred, and no austerity like patience. Therefore, one should diligently meditate on patience in various ways. As it is said, one should first see the benefits and faults, and then strive to cultivate patience in many ways. The reason for the first line is, as it is said in the commentary on the Bodhicharyavatara: Just as the amount of water in the great ocean cannot be determined by scales, so too the limit of its maturation cannot be determined. Therefore, there is no sin that throws such unpleasant fruits and harms virtue more than impatience. As it is said, even if it produces a very unpleasant result of maturation, if it does not destroy the root of virtue, then the sin is not so great. However, there are many evil deeds that combine the two faults of producing a severe result of maturation and destroying the root of virtue, such as the wrong view of denying cause and effect.
Tibetan
་དང་དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བ་དང་བྱང་སེམས་དང་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆེས་ཆེར་ཁྱད་དུ་གསོད་ཅིང་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པ་སོགས་ཏེ་བསླབ་བཏུས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཟོད་པའི་རབ་དབྱེ་ལ་གསུམ། གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ་དང༌། ཆོས་ལ་ངེས་སེམས་ཀྱི་བཟོད་པའོ། །དང་པོ་གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་གཉིས། གནོད་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་དང༌། གནོད་བྱེད་འབྱོར་པ་ལ་མི་དགའ་ཞིང་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བདེ་བའི་གེགས་བྱས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་དང༌། བཀུར་བ་སོགས་ཀྱི་གེགས་བྱས་པ་དང་བརྙས་པ་སོགས་གསུམ་བྱེད་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཁྲོ་བར་བྱ་བ་མི་རིགས་པར་བསྟན་པ་དང༌། བརྩེ་བར་བྱ་བ་རིགས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཡུལ་དང༌། ཡུལ་ཅན་དང༌། རྟེན་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པའོ། །དང་པོ་ལ། རང་དབང་ཡོད་མེད་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ ནི། གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བར་རིགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ན་དེས་རང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། སྦྱོར་བས་རང་གི་བདེ་བ་བཀག་པའམ་ལུས་དང་སེམས་ལ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པས་སོ་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་དེས་རང་ལ་གནོད་པ་མི་བྱེད་པ་ལ་རང་དབང་ཡོད་བཞིན་དུ་གནོད་པ་བསྐྱལ་བས་ཁྲོ་བ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་རང་དབང་གཏན་མེད་དེ། གཞན་གྱིས་དབང་མེད་དུ་བསྐུལ་ནས་གནོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་པས་ཁྲོ་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དེས་གནོད་པ་བྱེད་པ་དེ་ལ་རང་ལ་རང་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྔོན་གོམས་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་ཡོད་པ་དང་ཡུལ་ཉེ་བ་དང་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་པ་ན་གནོད་པའི་སེམས་དེ་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་མ་བསམས་ཀྱང་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་མ་ཚང་ན་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཀྱང་གཏན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་གིས་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་བསྐྱེད་ལ། དེས་ཀྱང་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཅིང་། དེས་གཞན་ལ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་གང་ཟག་དེ་ལ་རང་དབང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཁོ་ཉིད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་དེའི་བྲན་ལྟར་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལ་རང་དབང་གཏན་མེད་པར་
Chinese
以及舍弃正法、对菩萨和上师等极度轻蔑并生起我慢等，这些都应从《学集论》中了解。忍辱的分类有三种：对损害者毫不介意，甘愿忍受痛苦，以及对佛法生起坚定信心的忍辱。第一种，生起对损害者毫不介意的忍辱，又分为两种：阻止对损害者所作的损害不予忍受，以及阻止对损害者兴盛不悦、衰败高兴。第一种又分为两种：阻止对制造安乐的障碍和制造痛苦不予忍受，以及阻止对制造恭敬等的障碍和侮辱等三种行为不予忍受。第一种又分为两种：揭示不应嗔怒，以及揭示应慈爱。第一种又分为三种：从对境、有境和所依进行观察，则不应嗔怒。第一种中，观察自主与否则不应嗔怒： 应当思考对损害者嗔怒有什么道理。这样观察后，如果认为是因为他事先产生了想要损害自己的想法，然后通过行为阻止了自己的安乐，或者给自己的身心带来了不悦意的痛苦。如果他本来有不损害自己的自主权，却故意损害了自己，所以才嗔怒吗？或者他根本没有自主权，是被他人不由自主地驱使才损害了自己，所以才嗔怒？如果是前者，则不应嗔怒，因为他损害自己，是因为他自己没有自主权。比如，如果先前串习的烦恼种子存在，又遇到对境，再加上不如理作意的因缘聚合，那么损害的心就会生起，即使不这样想，也会被这些因缘所生起。如果这些因缘不齐全，即使想生起也根本不会生起。这样，这些因缘生起了想要损害的念头，而这个念头又生起了损害的行为，而这个行为又给他人带来了痛苦，因此，这个人一点自主权也没有。他自己也变成了烦恼的奴隶，完全受制于烦恼。自己完全没有自主权。
English
and abandoning the sacred Dharma, greatly despising Bodhisattvas and Lamas, and generating arrogance, etc., which should be understood from the Compendium of Trainings. There are three divisions of patience: not minding the harm-doer, willingly accepting suffering, and patience of definite conviction in the Dharma. The first, generating patience of not minding the harm-doer, has two aspects: preventing intolerance towards the harm done by the harm-doer, and preventing displeasure at the prosperity of the harm-doer and pleasure at their decline. The first has two aspects: preventing intolerance towards the obstruction of happiness and the infliction of suffering, and preventing intolerance towards the obstruction of honor, etc., and the three actions of insult, etc. The first has two aspects: showing that it is unreasonable to be angry, and showing that it is reasonable to be affectionate. The first has three aspects: it is unreasonable to be angry when examining the object, the subject, and the basis. In the first, it is unreasonable to be angry when examining whether there is autonomy or not: One should contemplate what reason there is to be angry with the harm-doer. Having contemplated in this way, if one thinks that it is because they first had the intention to harm oneself, and then through action obstructed one's own happiness or caused unpleasant suffering to one's body and mind. If they had the autonomy not to harm oneself, but deliberately harmed oneself, then is one angry? Or do they have no autonomy at all, but are involuntarily driven by others to harm oneself, and therefore one is angry? If it is the former, then one should not be angry, because they harm oneself because they have no autonomy. For example, if the seeds of previously habituated afflictions exist, and one encounters an object, and the causes and conditions of improper attention come together, then the mind of harm will arise, and even if one does not think so, it will be generated by these causes and conditions. If these causes and conditions are not complete, even if one wants to generate it, it will never arise. Thus, these causes and conditions generate the thought of wanting to harm, and this thought generates the actions of harming, and this action brings suffering to others, therefore, that person has no autonomy at all. He himself has become a slave of afflictions, completely controlled by them. One has no autonomy at all.