Tibetan
ཛིན་པ་བཅོམ་ནས་གཞན་ལ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་གཏོང་ཞིང༌། དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་བཏང་བའི་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་བདར་བའི་བློ་གོམས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་ སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་དབུལ་བོར་བ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཡིན་ན། །ད་དུང་འགྲོ་བཀྲེན་ཡོད་ན་སྔོན། །སྐྱོབ་པ་ཇི་ལྟར་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །བདོག་པ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བཅས་ཏེ། །སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་བཏང་སེམས་ཀྱིས། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གསུངས་ཏེ། །དེ་ལྟས་དེ་ནི་སེམས་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཉམས་ལེན་ནི། དངོས་སུ་རྫས་གཞན་ལ་གཏོང་བ་མེད་ཀྱང་གཏོང་བའི་སེམས་པ་སྒོ་དུ་མ་ནས་བསྐྱེད་ཅིང་ཇེ་འཕེལ་དུ་གཏོང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སེར་སྣ་མ་ལུས་པར་བཅོམ་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། སེར་སྣ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པ་ཡིན་པས་ཐེག་དམན་གྱི་དགྲ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་ས་བོན་དང་བཅས་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཏོང་བའི་གེགས་སེར་སྣའི་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པ་བསལ་བ་ཙམ་དུ་མ་ཟད། བདོག་པ་ཐམས་ཅད་གཞན་ལ་གཏོང་བའི་བསམ་པ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བཏང་བའི་ཕན་ཡོན་བསྒོམ་དགོས་པས་དེ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཟླ་བ་སྒྲོན་མ་ལས། རུལ་བར་གྱུར་པའི་ལུས་འདི་དང༌། །སྲོག་ཀྱང་གཡོ་བ་དབང་མེད་ཅིང༌། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་འདྲ་བ་ལ། །བྱིས་པ་འདི་དག་ཆགས་པས་ན། །ཤིན་ཏུ་མ་རུངས་ལས་བྱས་ཏེ། །སྡིག་པའི་དབང་དུ་སོང་བ་དང༌། །མི་མཁས་འཆི་བདག་བཞོན་པས་སོང༌། །དེ་དག་མི་བཟད་སེམས་དམྱལ་འགྲོ། །ཞེས་ལུས་མི་གཙང་བ་དང་སྲོག་རི་གཟར་ གྱི་ཆུ་ལྟར་གཡོ་བ་དང་ལུས་སྲོག་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པས་རང་དབང་བའི་བདག་མེད་པ་དང༌། རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བརྫུན་པར་བལྟས་ནས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དགག་དགོས་ཏེ། དེ་མ་ལོག་ན་ཆགས་པའི་དབང་དུ་སོང་སྟེ་ཉེས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་རྣམས་བསགས་ནས་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་གསུངས་པ་དང༌། སྒོ་མཐའ་ཡས་པ་སྒྲུབ་པའི་གཟུངས་ལས་ཀྱང༌། སེམས་ཅན་གང་དག་ཁ་ཅིག་རྩོད་འགྱུར་བ། །དེ་ཡི་གཞི་རྩ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ། །དེ་ལྟས་གང་ལ་སྲེད་པར་འགྱུར་བ་སྤོངས། །སྲེད་པ་སྤང་བ་བྱས་ན་གཟུངས་སུ་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། བསླབ་བཏུས་ལས་ཀྱང༌། འདི་ལྟར་བདག་གི་ལུས་དང་སེམས། །སྐད་ཅིག་རེ་རེས་འགྲོ་བ་ཉིད། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་དྲི་འབབ་པའི། །ལུས་ཀྱིས་རྟག་ཅིང་དྲི་མེད་ཀྱི། །བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་ན་ནི། །དེ་ནི་རིན་མེད་རྙེད་མིན་ནམ། །ཞེས་དང༌། སྐྱེས་རབས་ལས་ཀྱང༌། བདག་མེད་འཇིག་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པའི་ལུས། །སྡུག་བསྔལ་དྲིན་མེད་རྟག་ཏུ་མི་གཙང་བའི། །ལུས་ཀྱིས་གཞན་ལ་ཕན་ཐོགས་འགྱུར་བ་ལ། །དགའ་བར་མི་འགྱུར་དེ་ནི་མཁས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འབད་པ་དུ་མས་བསྲུངས་ཀྱང་ངེས་པར་འདོར་དགོས་པའི་སྙིང་པོ་མེད་པའི་ལུས་གཞན་ལ་བསམ་པས་བཏང་བས་རང་གཞན་གྱི་དོན་མང་པོ་འགྲུབ་པ་ལ། དེ་ལྟར་བློ་མི་སྦྱོང་བ་ནི་བདག་བླུན་པའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ལུས་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་གཏོང་བའི་བློ་ཅི་སྐྱེ་བྱའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང༌། ཐམས་ཅད་བཏང་བས་མྱ་ངན་འདའ། །བདག་བློ་མྱ་ངན་འདས་པ་སྒྲུབ། །ཐམས་ཅད་གཏོང་བར་ཆབས་གཅིག་ལ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བཏང་བ་མཆོག །ཅེས་སོ། །ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང༌། ལོངས་སྤྱོད་རྣམ་པ་མི་རྟག་མཐོང་གྱུར་ཅིང༌། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་རང་གི་ངང་གྱུར་ན། །བྱིན་པ་བདག་གི་ཁྱིམ་བཞག་གཞན་གྱི་བར། །ཤིན་ཏུ་རིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གང་བྱིན་དེ་ལས་འཇིགས་པ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཁྱིམ་ན་གང་བཞག་དེ་ལས་འཇིགས་པ་འབྱུང༌། །མི་ཆོག་ཐུན་མོང་རྟག་ཏུ་བསྲུང་དགོས་ཏེ། །བྱིན་ན་ཉེས་པ་དེ་དག་གནོད་མི་འགྱུར། །བྱིན་པས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་བདེ་བ་འགྲུབ། །མ་བྱིན་ཚེ་འདི་ཉིད་ལའང་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད། །མི་ཡི་ནོར་རྣམས་སྐར་མདའི་རང་བཞིན་ལྟར། །ཡོངས་སུ་མ་བཏང་དེ་དག་མེད་པར་འགྱུར། །མ་བྱིན་ནོར་རྣམས་མི་རྟག་མེད་འགྱུར་ཏེ། །བྱིན་པས་དེ་དག་ཡོད་པའི་གཏེར་དུ་འགྲོ། །སེམས་ཅན་ཕན་པར་གཞོལ་བས་གང་བྱིན་པའི། །ནོར་རྣམས་སྙིང་པོ་མེད་པའང་ཡོད་པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་མཁས་པས་བསྔགས། །སྐྱེ་བོ་བྱིས་པ་དེ་དག་གསོག་ལ་དགའ། །ཡོངས་སུ་བཟུང་བས་མི་འབྲལ་གང་ཡང་མེད། །བྱིན་པས་རྟག་ཏུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང༌། །བཏང་བས་ཉོན་མོངས་ཡོངས་སུ་འཛིན་མི་འགྱུར། །འཇུངས་པ་འཕགས་པའི་ལམ་མིན་ཉོན་མོངས་བསྐྱེད། །གང་ཞིག་བྱིན་པ་དེ་ནི་ལམ་གྱི་མཆོག །དེ་ལས་གཞན་གྱུར་འཕགས་པས་ལམ་ངན་གསུངས། །ཞེས་སོ། ། དགེ་བའི་རྩ་བའང་ཆེ་ཆུང་གང་བྱས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ལ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་ཏུ་ཕན་བདེ་རྒྱ་ཆེན་འགྲུབ་པའི་དོན་དུ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་བསྔོས་ཤིང་སྦྱིན་པར་བཏང་ན། སེམས་ཅན་རེ་རེ་ལ་བརྟེན་པའི་བསོད་ནམས་དེ་སྙེད་འཐོབ་པས་ཚོགས་བདེ་བླག་ཏུ་རྫོ
Chinese
断除吝啬，从内心深处施与他人，不仅如此，还要使习惯于将布施的果报回向给众生的心念达到圆满，这才是布施波罗蜜多的原因。如《入行论》所说：“若使众生贫，施度即圆满，昔有众生贫，能仁何能度？一切资具连果报，愿皆施予众生心，是说施度之体性，故此施度唯是心。”因此，修持布施波罗蜜多，即使实际上没有将财物施与他人，也要从多个方面生起并增长布施之心。第二，仅仅断除对身体和受用的所有吝啬，并不能成为布施波罗蜜多，因为吝啬属于贪欲的范畴，即使是小乘的阿罗汉，也已经彻底断除了包括种子在内的所有贪欲。因此，不仅要消除阻碍布施的吝啬执着，还要从内心深处生起将所有财产施与他人的想法。对此，需要修习执着的过患和施舍的利益，现在就来讲述这些内容。《月灯经》中说：“腐朽之身与无常命，如梦如幻愚童迷，造作极恶堕罪渊，无知死主所驱驰，彼等可悲趣地狱。”意思是身体是不洁净的，生命如悬崖上的流水般无常，身体和生命都受业力支配，因此没有自主的“我”，应该像看待梦境和幻觉一样看待虚假的身体，从而断除对身体的执着。如果不转变这种观念，就会被执着所控制，积累各种恶行，最终堕入恶道。此外，《成就无边门陀罗尼经》中也说：“众生若有互相诤，其之根本为执著，故应断除贪著境，断除贪著即成咒。”以及《学集论》中也说：“如是吾身与吾心，刹那刹那皆迁逝，若
English
Cutting off stinginess and giving wholeheartedly to others, and not only that, but also making the habit of dedicating the fruits of giving to sentient beings complete, is the reason for the perfection of giving. As it is said in the Bodhicharyavatara: "If making beings poor were the perfection of giving, then since beings were poor in the past, how could the Able One have perfected it? It is said that the perfection of giving is the mind that wishes to give all possessions, together with their fruits, to all beings. Therefore, it is the mind itself." Therefore, the practice of the perfection of giving is to generate and increase the mind of giving from various aspects, even if one does not actually give material things to others. Secondly, merely cutting off all stinginess towards the body and possessions does not become the perfection of giving, because stinginess belongs to the category of attachment, and even the Arhats of the Lesser Vehicle have completely abandoned all attachment, including its seeds. Therefore, not only should one eliminate the clinging of stinginess that hinders giving, but one must also generate from the depths of one's heart the thought of giving all possessions to others. For this, one needs to meditate on the faults of clinging and the benefits of giving, so now I will speak about these. The Chandrapradipa Sutra says: "This decaying body and fleeting life, like dreams and illusions, are what foolish children are attached to. They commit extremely evil deeds and fall under the power of sin. Ignorant, they are driven by the Lord of Death. Those miserable ones go to hell." This means that the body is impure, life is as impermanent as water flowing down a cliff, and both body and life are subject to karma, so there is no independent "I." One should regard the false body as one regards dreams and illusions, and thereby cut off attachment to the body. If one does not change this view, one will be controlled by attachment, accumulate various evil deeds, and ultimately fall into the lower realms. Furthermore, the Dharani of Accomplishing Limitless Doors also says: "If sentient beings quarrel with each other, the root of that is clinging. Therefore, one should abandon the objects of attachment. Abandoning attachment becomes mantra." And the Compendium of Trainings also says: "Thus, my body and my mind are constantly changing from moment to moment. If...
Chinese
如果身体经常流淌不净之物，却能以此获得常恒清净的菩提，那岂不是无价之宝吗？正如《本生经》中所说：无我、坏灭、无有实义的身体，充满痛苦、无恩、常时不净的身体，如果能利益他人，若不因此而欢喜，那便不是智者。如是说。即使费尽心思守护，也必定要舍弃的无有实义的身体，如果能以善心施予他人，便能成就自他众多利益。若不如此修习，便是愚蠢之举。应如是思维，生起将身体等施予他人的心。入行论中也说： 舍弃一切则能灭苦，我欲成办灭苦之智，舍弃一切于一时，施予众生最为殊胜。如是说。摄波罗蜜多论中也说：见到受用诸事皆无常，大悲之心成为自性时，布施于己于他皆安乐，以理通达此理当可成。施舍不会生起任何怖畏，存于家中只会产生怖畏。不应理的共同之物必须守护，施舍则不会有那些过患。布施能成就今生来世的安乐，不布施则仅于此生亦生痛苦。人的财富如流星般，若不施舍终将消失。不布施的财富终将无常坏灭，布施则能成为拥有的宝藏。致力于利益众生而施舍的财物，即使无有实义也能变得有意义。完全施舍之人为智者所赞叹，愚昧之人则乐于积攒。完全执持亦无任何不离之物，布施则能恒时圆满。施舍能使烦恼不得生根，吝啬非为圣者之道，只会滋生烦恼。施舍是道路之殊胜，除此之外，圣者皆说是恶道。如是说。 无论大小善根，一切皆为利益有情，为成就暂时与究竟的广大安乐，从内心深处回向并发愿。依靠每一个有情都能获得如是的福德，因此能轻易圆满资粮。
English
If the body, which constantly flows with impurities, can attain constant and pure Bodhi, isn't that a priceless treasure? As it is said in the Jataka tales: The body, which is selfless, perishable, and without essence, full of suffering, ungrateful, and constantly impure, if it can benefit others, if one does not rejoice in this, then one is not wise. As it is said. Even if one tries hard to protect it, the body, which is without essence and must be abandoned, if given to others with good intentions, can accomplish many benefits for oneself and others. If one does not train the mind in this way, it is a foolish act. One should think like this and generate the mind to give one's body and so on to others. It is also said in the Bodhisattvacharyavatara: By giving up everything, one attains nirvana. I will accomplish the wisdom of attaining nirvana. Giving up everything at once is the best offering to sentient beings. So it is said. It is also said in the Compendium of Perfections: When you see that all enjoyments are impermanent, and great compassion becomes your nature, giving to yourself and others brings happiness, and you will understand this principle very reasonably. Giving does not give rise to any fear, but keeping things at home only creates fear. Unreasonable common things must be protected, but giving does not have those faults. Giving brings happiness in this life and the next, but not giving creates suffering even in this life. People's wealth is like a shooting star, and if it is not given away, it will disappear. Wealth that is not given away will eventually be impermanent and destroyed, but giving will make it a treasure to possess. The wealth that is given away with the intention of benefiting sentient beings, even if it has no essence, can become meaningful. One who gives completely is praised by the wise, while foolish people are happy to accumulate. There is nothing that cannot be separated from complete possession, but giving always brings abundance. Giving prevents afflictions from taking root, and stinginess is not the path of the noble, but only breeds afflictions. Giving is the supreme path, and other than that, the noble ones say it is an evil path. So it is said. Whatever virtuous roots, whether large or small, are dedicated and given away from the depths of one's heart for the sake of benefiting all sentient beings and achieving temporary and ultimate great happiness. By relying on each sentient being, one can obtain such merit, and therefore easily complete the accumulation of merit.