Tibetan
་བྱའོ། །གཞན་ཡང་དང་པོ་ནས་འཁོར་བ་ལས་མི་འདའ་བའམ་མི་འཕགས་པའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཏེ། ལོངས་སྦྱོད་ལ་ཆགས་པ་དང་ཁྱིམ་ལ་ཆགས་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོར་ནི་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །ལན་ཅིག་འཕགས་ཀྱང་མཐར་མི་ཕྱིན་པར་སླར་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་ལོག་སྒྲུབ་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་དགེ་ཕྱོགས་ལ་ཡུན་རིང་པོར་སྦྱོར་བས་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བའོ། །དེའི་གཉེན་པོར་ནི་བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དང་གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང་དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལའང་ཉི་མ་གཅིག་ལྟ་བུར་བལྟ་བའི་སྤྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་ཤེས་ནས་སྒོ་དུ་མ་ནས་སྦྱངས་ན་ལྡོག་པའི་ རྒྱུའི་གཉེན་པོ་བྱེད་ནུས་པའི་བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་སྐྱེ་བས་གནད་དུ་ཆེའོ། །དེ་ཙམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པར་མ་ཟད་ད་ལྟའི་དུས་ཀྱི་དགེ་སྦྱོར་ལའང་དཀའ་སྤྱད་ཐན་ཐུན་ལ་བཟོད་བསྲན་ཆུང་བ་དང༌། གང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་ཆུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དང་པོར་ཞུགས་པ་མང་ཡང་བར་དུ་མ་ལོག་པ་ཆེན་པོ་མི་འོང་བར་སྣང་སྟེ། བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་མན་ངག་ལ་མ་སྦྱངས་པས་ལན་ནོ། །བར་དུ་མ་ལོག་ཀྱང་ཆུད་ཟ་བའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཏེ། སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་མི་གནས་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་ཤེས་རབ་འཆལ་བའོ། །དེའི་གཉེན་པོར་ནི་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་སྟེ། སེམས་གཞན་དུ་གཡེངས་པའི་བཟླས་བརྗོད་སོགས་ཀྱང་དོན་མེད་པར་གསུངས་ཤིང་། ནང་རིག་པའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་དོན་ལ་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་མ་རྒྱས་ན་འཇུག་ལྡོག་གི་གནས་རགས་པ་ལའང་འཁྲུལ་ནས་ལོག་པར་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་གྲངས་ངེས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་གཞིའི་གནས་ཀྱི་གྲངས་ངེས་ནི། ཕར་ཕྱིན་དང་པོ་བཞི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བས་དེ་བཞི་ཀས་མི་གཡེང་བའི་ཕར་ཕྱིན་བསམ་གཏན་འགྲུབ་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་གྲངས་ངེས་ནི། སྔར་བཤད་པའི་གསུམ་པ་དང་དོན་འདྲའོ། །འདི་ནི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་བཞེད་པ་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོས་བཀོད་པ་ལྟར་བཤད་པ་སྟེ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་ལ་གནད་ཆེ་བར་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་ཞར་ལ་གོ་རིམ་ངེས་པ་ལ་གསུམ་ལས། སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ནི། ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི་བལྟ་ཞིང་མ་
Chinese
应当这样做。此外，最初无法脱离轮回或者无法超脱的原因有两个：贪恋受用和贪恋家庭。对此的对治是布施和戒律。即使一次超脱，最终无法到达彼岸而 वापस लौट जाने का कारण दो हैं: प्राणियों के गलत आचरण से पीड़ित होना और लंबे समय तक पुण्य कार्यों में लगे रहने से पूरी तरह से थक जाना। इसके प्रतिकार धैर्य और उत्साह हैं। यदि आप दुख और नुकसान को कुछ भी नहीं मानते हैं और अनिश्चित काल को एक दिन के रूप में देखते हैं, और यदि आप कई दरवाजों से अभ्यास करने के तरीके को जानते हैं, तो आप धैर्य और उत्साह पैदा कर सकते हैं जो कारण के प्रतिकार के रूप में कार्य कर सकते हैं। यह बहुत महत्वपूर्ण है। न केवल इतने महान बोधिसत्व के आचरण के लिए, बल्कि वर्तमान समय में पुण्य कार्यों के लिए भी, अल्पकालिक तपस्या के लिए कम सहनशीलता और ध्यान के मार्ग में कम उत्साह के कारण, कई लोग शुरू में प्रवेश करते हैं, लेकिन मध्य में महान प्रतिगमन नहीं होता है। ऐसा प्रतीत होता है कि यह धैर्य और उत्साह के उपदेशों का अभ्यास न करने के कारण है। यदि आप मध्य में वापस नहीं आते हैं, तो भी बर्बाद होने के दो कारण हैं: मन का पुण्य उद्देश्य पर स्थिर न रहना और मानसिक व्याकुलता, और भ्रष्ट ज्ञान। इसके प्रतिकार ध्यान और ज्ञान हैं। यह कहा गया है कि मन के अन्यत्र विचलित होने पर मंत्रों का पाठ आदि भी अर्थहीन हैं। यदि आंतरिक ज्ञान के पिटक के अर्थ में पूरी तरह से भेदभाव करने वाला ज्ञान विकसित नहीं होता है, तो प्रवेश और निकास के मोटे स्थानों में भी भ्रमित हो सकते हैं और गलत आचरण कर सकते हैं। यह प्रतिकूल पक्षों को त्यागने के लिए प्रतिकार की शक्ति के आधार पर निश्चित संख्या है। सभी बुद्ध धर्मों की सिद्धि के आधार की निश्चित संख्या इस प्रकार है: पहले चार पारमिताओं को समाधि के संग्रह में बदल दिया जाता है, इसलिए उन चारों के साथ, अविचलित पारमिता ध्यान सिद्ध होता है। और उस पर निर्भर करते हुए, यदि आप विपश्यना का अभ्यास करते हैं, तो आप वास्तव में उस वास्तविकता को महसूस करेंगे। प्राणियों को परिपक्व करने और उनका पालन करने की शक्ति के आधार पर निश्चित संख्या पहले बताए गए तीसरे के समान है। यह आर्य असंग की मान्यता है, जिसे आचार्य सिंहभद्र ने व्यवस्थित किया है। ऐसा प्रतीत होता है कि छह पारमिताओं में निश्चितता उत्पन्न करना महत्वपूर्ण है। 第二个是顺便确定顺序，分为三点。出生的顺序是：不看受用，不
English
should do so. Furthermore, there are two causes for not transcending or not being superior to samsara from the beginning: attachment to enjoyment and attachment to home. The antidotes to this are generosity and ethics. Even if one transcends once, there are two causes for not reaching the end and reverting: suffering from the wrongdoings of sentient beings and being completely exhausted by engaging in virtuous deeds for a long time. The antidotes to this are patience and diligence. If you do not regard suffering and harm as anything and look at an immeasurable time as if it were a single day, and if you know how to cultivate enthusiasm from many doors, you can generate patience and diligence that can act as antidotes to the cause of reversion. This is very important. Not only for the conduct of such a great Bodhisattva, but also for virtuous deeds in the present time, due to little tolerance for short-term asceticism and little enthusiasm for the path of meditation, many enter at the beginning, but great non-reversion in the middle does not occur. It seems that this is because one has not practiced the instructions on patience and diligence. Even if you do not revert in the middle, there are two causes for wasting: the mind not remaining on the virtuous object and mental wandering, and corrupt wisdom. The antidotes to this are meditation and wisdom. It is said that even reciting mantras etc. when the mind is distracted elsewhere is meaningless. If wisdom that thoroughly distinguishes the meaning of the inner knowledge pitaka is not developed, one may be confused even in the gross places of entering and exiting and engage in wrong conduct. This is the definite number based on the power of the antidotes to abandon unfavorable sides. The definite number of the basis for accomplishing all the Buddha's teachings is as follows: the first four perfections are transformed into a collection of samadhi, so with those four, the non-wavering perfection of meditation is accomplished. And relying on that, if you cultivate vipassana, you will actually realize that very reality. The definite number based on the power of maturing and conforming to sentient beings is the same as the third one mentioned earlier. This is the view of Arya Asanga, as arranged by Acharya Simhabhadra. It seems that generating certainty in the six perfections is important. The second is to determine the order incidentally, divided into three points. The order of birth is: not looking at enjoyment, not
Tibetan
ཆགས་པའི་སྦྱིན་པ་ཡོད་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེན་པར་བྱེད་ལ། ཉེས་སྤྱོད་ལེགས་པར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ན་གནོད་པ་ལ་བཟོད་པར་འགྱུར་རོ། །དཀའ་སྤྱད་ལ་མི་སྐྱོ་བའི་བཟོད་པ་ཡོད་ན་ལྡོག་པའི་རྐྱེན་ཉུང་བས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པར་ནུས་སོ། །ཉིན་མཚན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ན་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་བཀོལ་བ་ལ་ལས་སུ་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེའོ། །སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་འབྱུང་ངོ་། །དམན་མཆོག་གི་རིམ་པ་ནི། སྔ་མ་སྔ་མ་དམན་ལ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་མཆོག་གོ །རགས་ཕྲའི་རིམ་པ་ནི། སྔ་མ་རྣམས་ཕྱི་མ་རྣམས་ལས་འཇུག་པ་དང་བྱ་སླ་བས་རགས་ལ། ཕྱི་མ་རྣམས་སྔ་མ་རྣམས་ལས་འཇུག་པ་དང་བྱ་བར་དཀའ་བས་རང་རང་གི་སྔ་མ་ལས་ཕྲ་བ་སྟེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱི་མ་སྐྱེ། །དམན་དང་མཆོག་ཏུ་གནས་ཕྱིར་དང༌། །རགས་པ་དང་ནི་ཕྲ་བའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རིམ་པར་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་དེ་ལ་སློབ་པའི་རིམ་པ་ལ་གཉིས། སྤྱོད་པ་སྤྱི་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་ཕར་ཕྱིན་ཐ་མ་གཉིས་ལ་བསླབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རང་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ ཕར་ཕྱིན་དང༌། གཞན་གྱི་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པ་བསྡུ་བ་བཞི་ལ་བསླབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག །སྦྱིན་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། བཟོད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། ཤེས་རབ་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ། དེ་བསྐྱེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། སྦྱིན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་ས་ལས། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་དང་རང་གི་ལུས་ལ་མི་བལྟ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མ་ཆགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སེམས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་དང༌། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། གཏོང་བའི་སེམས་པ་དགེ་བ་དང་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ལུས་ངག་གི་ལས་སོ། །དེ་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པ་ནི། སྦྱིན་བྱའི་རྫས་གཞན་ལ་བཏང་བས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དབུལ་བ་བོར་བ་ལ་མི་བལྟོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ད་དུང་འགྲོ་བ་བཀྲེན་པོ་དུ་མ་ཡོད་པས་སྔར་བྱོན་པའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་སྦྱིན་པ་མཐར་མ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལུས་དང་ངག་མི་གཙོ་ཡི། སེམས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་རང་ལ་བདོག་པའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་ལ་སེར་སྣའི་འ
Chinese
如果具有舍施的布施，就能受持戒律。如果具有善于防护罪行的戒律，就能忍受损害。如果具有不厌倦苦行的忍耐，由于违逆的因缘少，就能发起精进。如果日夜精进，就能生起堪能把心用在善妙所缘上的禅定。如果心能平等安住，就能如实证悟真相。下劣与殊胜的次第是：前者比前者下劣，后者比后者殊胜。粗大与微细的次第是：前者比后者容易进入和实行，所以是粗大；后者比前者难以进入和实行，所以比各自的前者微细。《经庄严论》中说：后后依于前前生，以住于下劣与殊胜，以及粗大与微细之故，这些是依次宣说的。如此。第三、学习它的次第有二：学习总的行持之理，以及特别学习最后的两个波罗蜜多之理。第一有二：学习使自己成佛之法成熟的 波罗蜜多，以及使他人相续成熟的四摄。第一有六：学习布施、戒律、忍耐、精进、禅定、智慧之理。第一有四：布施的体性，进入生起它的方法，布施的种种分类，以及归纳它们的意义。第一是：《菩萨地》中说：布施的自性是什么呢？是指不顾一切资具和自身，与菩提萨埵的无贪一同生起的意乐，以及由此所引发的施舍一切布施之物的身语之业。如是所说，即是舍弃的善妙心意以及由此引发的身语之业。对此，布施的波罗蜜多圆满是指：不依赖于将所施之物施予他人而消除众生的贫困。如果不是这样，现在仍然有许多贫困的众生，那么过去诸佛的布施就不能达到究竟。因此，身体和语言并不重要，心意才是最重要的。就像这样，对于自己所拥有的身体、受用和一切善根，
English
If one has the giving of generosity, one will take up ethics. If one possesses ethics that perfectly restrain misdeeds, one will become tolerant of harm. If one has tolerance that does not tire of hardships, one will be able to exert diligence because there are few opposing conditions. If one exerts diligence day and night, one will generate a samadhi that is workable for employing the mind on virtuous objects. If the mind is placed evenly, one will realize reality as it is. The order of inferior and superior is: the former is inferior to the former, and the latter is superior to the latter. The order of coarse and subtle is: the former are coarse because they are easier to enter into and perform than the latter, and the latter are subtle compared to their respective former ones because they are more difficult to enter into and perform than the former ones. As it says in the Ornament for the Sutras: The latter arises dependent on the former. Because of dwelling in inferior and superior, and because of coarse and subtle, these are taught in order. Thus. Third, there are two stages of learning it: the way to learn general conduct, and the way to learn the last two perfections in particular. The first has two: learning the perfections that ripen one's own Buddha-dharma, and learning the four ways of gathering that ripen the minds of others. The first has six: the way to learn generosity, ethics, patience, diligence, meditation, and wisdom. The first has four: the nature of generosity, the method of engaging in generating it, the divisions of generosity, and the collection of their meanings. The first is: From the Bodhisattva Ground: What is the nature of generosity? It is the intention that arises together with the non-attachment of the Bodhisattva, which does not regard all possessions and one's own body, and the actions of body and speech that completely give away the objects to be given, which are aroused by it. As it is said, it is the virtuous mind of giving and the actions of body and speech aroused by it. The perfection of generosity is complete when it does not depend on giving the objects of giving to others to eliminate the poverty of beings. If it were not so, there would still be many poor beings, so the generosity of the Buddhas of the past would not be complete. Therefore, body and speech are not important, but mind is most important. In this way, for one's own body, possessions, and all roots of virtue,