Tibetan
་ཚེ་ཡང་བདག་གཉིས་སུ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་དམིགས་གཏད་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་ལུས་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ལའང་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་དང་། འདི་ལས་འདི་འབྱུང་དང་འདི་ལ་སྐྱོན་ཡོན་འདི་ཡོད་ལའང་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་གཉིས་མི་འགལ་བ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་གཞིའི་ལྟ་བ་བདེན་གཉིས་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ལ་རག་ལས་པས། ལུང་དང་རིགས་པས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རང་གི་སྡོད་ལུགས་སམ་ཡིན་ཚུལ་ལ་རང་བཞིན་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དོན་དམ་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཚད་མ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་འཆོལ་བར་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་གཉིས་ཕན་ཚུན་དུ་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྲོ་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། གཅིག་གཅིག་གི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་ན་དེ་ནས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་དང་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་རྙེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་འདི་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །ལུང་གསུམ་པའི་དོན་ནི། མདོ་དེའི་སྐབས་དེ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ ཁོ་ནར་མ་སྐྱེས་པར་སྟོན་པ་ལ་རྟོག་པའོ་ཞེས་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་སྟོན་གྱི། དེ་དག་མི་བསྟེན་པར་དོར་བྱར་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་མ་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་སྤྱོད་པ་དེ་རྣམས་ལ་སློབ་མི་དགོས་པའི་སྐབས་མེད་པས། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་བསླབ་དགོས་ཤིང༌། དེ་ཡང་ད་ལྟ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་འབད་ནས་བསྒྲུབས་ན་འགྲུབ་པ་རྣམས་འབད་པས་བསྒྲུབ། རེ་ཞིག་ལ་བྱར་མི་ནུས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྨོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དེ་དག་ཉམས་སུ་ལེན་ནུས་པའི་རྒྱུར་ཚོགས་གསོག་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་སྨོན་ལམ་མང་དུ་བྱས་ན་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ཉམས་སུ་ལོངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མི་བྱེད་པར་རང་གིས་མི་ཤེས་པ་དང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས་དེ་དག་ལ་བསླབ་མི་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲ་ན་ནི། རང་ཡང་ཕུང་ལ་གཞན་ཡང་ཕུང་བར་བྱེད་ཅིང་བསྟན་པ་ནུབ་པའི་ཡང་རྐྱེན་དུ་འགྲོ་བས་མི་བྱ་སྟེ། མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། འདུས་མ་བྱས་ལའང་སོ་སོར་རྟོག་ལ་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བ་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ཡང་རབ་ཏུ་ཤེས་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་ཚོལ་ན་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །ཞེས་དང༌། ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་བྲལ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་ཟབ་མོ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་དང༌། གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལས། རིགས་བུ་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་མེ་ནི་རྒྱུ་ལས་འབར་ཏེ་རྒྱུ་མེད་ན་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ལས་སེམས་འབར་གྱི། དམིགས་པ་ མེད་ན་སེམས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པས་དམིགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་ཡང་ཤེས་ལ། དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་དམིགས་པའང་ཉེ་བར་ཞི་བར་མི་བྱེད། ཉོན་མོངས་ལ་དམིགས་པའང་འབྱུང་བར་མི་བྱེད་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དམིགས་པ་ལའང་འཇོག་པར་བྱེད། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ལའང་སོ་སོར་རྟོག་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་དམིགས་པ་ལའང་བལྟའོ། །ཞེས་དམིགས་པ་མེད་ལུགས་དང་དམིགས་པ་ཡོད་ལུགས་སོ་སོར་གསུངས་པ་རྣམས་ཕྱེད་དགོས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་དང་མཚན་མར་འཛིན་པའི་འཆིང་བ་ལྷོད་དགོས་ལ་བསླབ་པའི་ཐག་པས་དམ་དུ་བསྡམ་དགོས་པ་དང་། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་གཉིས་ཞིག་དགོས་ལ་དགེ་བའི་བྱ་བ་རྣམས་མ་ཞིག་དགོས་པས། བསླབ་པས་བསྡམས་པ་དང་མཚན་འཛིན་གྱིས་བཅིངས་པ་གཉིས་མི་གཅིག་ཅིང༌། བསྲུང་སྡོམ་ལྷོད་པ་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཆིང་བ་ལྷོད་པ་གཉིས་ཀྱང་མི་གཅིག་གོ །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་རྒྱུ་དུ་མ་ལས་འགྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། རེ་རེ་བས་མི་ཆོག་པས་བྱ་བརྒྱ་འུར་རྡོ་གཅིག་གིས་འདེད་པ་སྐད་ཟེར་ནས་དལ་བའི་རྟེན་བཟང་པོ་ཐོབ་ནས་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་སྙིང་པོ་བླངས་པས་ཆོག་པ་ལ་ལམ་གྱི་ཆ་ཤས་རེ་རེ་ལས་གཞན་ལ་མི་སྦྱོང་བ་ནི་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་མི་དགེ་བའི་བཤེས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཐེག་པ་ ཆེ་ཆུང་ཡང་ཉམས་ལེན་གྱི་དུས་སུ་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་ལ་སློབ་མི་སློབ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཉི་ཚེ་བའི་ཐེག་པ་དང་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་གཉིས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ལ། ཉི་ཚེ་བའི་དོན་ནི་ཕྱོགས་རེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་གྱི་འབྲས་བུ་དམན་པ་བཟའ་བཏུང་སོགས་ལའང་རྒྱུ་རྐྱེན་དུ་མ་ཞིག་གིས་བསྒྲུབ་དགོས་པར་སྣང་ན། སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་མཆོག་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཕྱོགས་རེས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འབྲས་བུ་རྒྱུའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་སྙིང་རྗེ་པདྨ་དཀར་པོ་ལས་ཀྱང་། ཉི་ཚེ་བས་ཉི་ཚེ་བ་འགྲུབ་པ་དང་མཐའ་དག་པས་མཐའ་དག་པ་འགྲུབ་པར་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐྱེ་བ་འབྱུང་བའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་འབྱུང་བ་དེ་ནི་རྒྱུ་གཅིག
Chinese
而且对于将我和我所执着为实有的目标，也要引导到连微尘许都不存在的离戏的定解，以及对于从此产生此，以及此有什么过患和功德，也要引导到定解，这二者必须是不相违背的。这也要依赖于如何确定基的见解二谛。因为以教证和理证确定轮涅的一切法，在其自身的住法或者存在方式上，连微尘许的自性也不成立，这就是确定胜义谛的量；以及对于因和果的法，连少许也不混淆，各自确定的因果，这就是确定世俗谛的量，这二者不要说成为互相的损害者和被损害者，如果确信成为互相的帮助者，那么从此就进入了通达二谛之义和获得佛陀密意的行列。这个道理要在胜观的时候宣说。第三个教证的意义是，那个经的场合是辨析生等的场合，因此说布施等不是仅仅生于彼，而是以分别念安立的，仅仅是显示以分别念假立，而不是显示不依止那些而应舍弃。因此，直到未成佛之间，都没有不需学习那些行持的时候。因此，必须学习六波罗蜜多等的行持，而且现在如果从内心深处努力修持，那么能够成就的就努力成就，暂时不能做的，也作为发愿的对境，为了能够修持那些，积资净障，多多发愿，那么不久就能享用修持了。如果不这样，而是抓住自己不了解和不做的方面，说不需要学习那些，那么自己也堕落，也使他人堕落，而且成为佛教衰败的助缘，不应这样做。在《经集》中说：对于无为法也分别思择，而且对于有为的善也完全厌倦，这是魔的事业。对于菩提道也完全了解，而且对于波罗蜜多道也完全不寻求，这是魔的事业。以及，不具善巧方便的菩萨，不应过于精勤于甚深法。
English
And also, one must lead to a definite understanding of non-elaboration, where not even a particle of the object of grasping at self and what belongs to self as real exists, and also lead to a definite understanding of this arising from this, and what faults and merits this has; these two must be non-contradictory. This also depends on how the view of the basis, the two truths, is determined. Because by scripture and reasoning, it is determined that all phenomena of samsara and nirvana do not have even a particle of inherent nature in their own way of abiding or existing, this is the valid cognition that establishes the ultimate truth; and for the phenomena of cause and effect, without even a little confusion, each cause and effect is determined, this is the valid cognition that establishes the conventional truth. Not to mention that these two become mutually harmful and harmed, if one is convinced that they become mutual helpers, then from there one enters the ranks of understanding the meaning of the two truths and obtaining the Buddha's intention. This principle will be explained during the time of insight. The meaning of the third scripture is that the occasion of that sutra is the occasion of analyzing birth and so on, therefore it is said that generosity and so on are not merely born from that, but are established by conceptualization, merely showing that they are nominally established by conceptualization, not showing that one should abandon them without relying on them. Therefore, until one becomes a Buddha, there is no time when one does not need to train in those practices. Therefore, one must train in the practices of the six perfections and so on, and if one strives to accomplish what can be accomplished now from the depths of one's heart, then strive to accomplish it. Those that cannot be done for the time being should also be made the object of aspiration, and in order to be able to practice those, accumulate merit, purify obscurations, and make many aspirations, then one will soon be able to enjoy the practice. If one does not do so, but instead grasps at the aspects that one does not understand and does not do, and says that one does not need to learn those, then one will cause oneself and others to fall, and also become a contributing factor to the decline of Buddhism, which should not be done. In the Sutra Collection it is said: "Even for the unconditioned, one separately thinks, and also is completely disgusted with the virtue of the conditioned, this is the work of a demon. One also completely understands the path of enlightenment, and also does not seek the path of the perfections, this is the work of a demon." And, a bodhisattva who lacks skillful means should not be too diligent in the profound dharma.
Chinese
哦！如是说。出自《秘密不可思议》。譬如说，火从燃料中燃烧，没有燃料就会熄灭。同样，心从所缘中燃烧，没有所缘心就会寂灭。因此，善于方便的菩萨，以完全清净的般若波罗蜜多，也知道所缘是趋于寂灭的。对于善根的所缘，也不会使其趋于寂灭。对于烦恼的所缘，也不会使其生起。对于波罗蜜多的所缘，也会安住。对于空性的所缘，也会分别观察。对于一切有情，也会以大悲心来观察所缘。如是，需要区分开无所缘的方式和有所缘的方式。同样，需要放松烦恼和执着于相的束缚，需要用戒律的绳索紧紧束缚。需要摧毁两种过失，不能摧毁善行。因此，以戒律束缚和以执相束缚二者并不相同。守护戒律松懈和执着于我的束缚松懈二者也不相同。一切智是由多种因缘成就的，仅仅依靠一种是不够的。所以说，用一颗石子追赶百鸟，获得闲暇的良好所依后，从各种门径中提取精华就足够了，如果只修习道路的一部分而不修习其他部分，要知道这是阻碍二资粮之门的恶友。大乘和小乘，在修习的时候，是否学习无边资粮就在于此。小乘和权乘是名称不同的两种说法，权乘的意义在于只是片面的。现在，即使是低劣的果实，如饮食等，也需要多种因缘才能成就。那么，对于成就人生的至高目标——佛陀，如果认为片面就足够了，那是不合理的。因为果随因行是缘起的法性。考虑到这一点，《悲华经》中也说，以权乘成就权乘，以圆满成就圆满。如来出现经中也说，诸佛出现，其因唯一。
English
O! Thus it is said. From the 'Inconceivable Secret'. This is like saying, for example, fire burns from fuel, and without fuel it will be extinguished. Similarly, the mind burns from an object of focus, and without an object of focus, the mind will be pacified. Therefore, a Bodhisattva who is skilled in means, with the completely pure Prajnaparamita, also knows that the object of focus is close to being pacified. They do not make the object of focus on the root of virtue close to being pacified. They also do not cause the object of focus on afflictions to arise. They also place the object of focus on the Paramitas. They also separately contemplate the object of focus on emptiness. They also look at the object of focus on all sentient beings with great compassion. Thus, it is necessary to distinguish between the way of having no object of focus and the way of having an object of focus. Similarly, it is necessary to loosen the bonds of afflictions and clinging to characteristics, and it is necessary to tightly bind with the rope of discipline. It is necessary to destroy two faults, and it is not necessary to destroy virtuous deeds. Therefore, being bound by discipline and being bound by clinging to characteristics are not the same. Loosening the protection of vows and loosening the bonds of clinging to self are also not the same. Omniscience is accomplished from many causes, and it is not sufficient to rely on only one. Therefore, it is said that chasing a hundred birds with one stone, and having obtained a good basis of leisure, it is sufficient to extract the essence from various doors. If one only practices a part of the path and does not practice other parts, know that this is an evil friend who obstructs the door of the two accumulations. Whether to learn the infinite accumulations or not is the very point at the time of practicing the Great Vehicle and the Small Vehicle. The Temporary Vehicle and the Small Vehicle are two different names, and the meaning of the Temporary Vehicle is that it is only one-sided. Now, even inferior fruits such as food and drink must be accomplished by many causes and conditions. Therefore, it is unreasonable to think that it is sufficient to be one-sided in order to accomplish the supreme goal of human life, Buddhahood. Because the fruit follows the cause is the nature of dependent origination. Considering this, it is also said in the White Lotus of Compassion that the Temporary Vehicle is accomplished by the Temporary Vehicle, and the Complete is accomplished by the Complete. It is also said in the Sutra of the Appearance of the Tathagata that the appearance of the Tathagatas is due to one cause.