Tibetan
ནི། བདག་གཉིས་སུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞེན་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་སྦྱིན་སོགས་ནི་མ་དག་པས་བདུད་ཀྱི་ལས་སུ་བཤད་ཀྱི། སྦྱིན་སོགས་བདུད་ལས་སུ་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དྲུག་ཀ་ལ་གསུངས་པས་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱང་བདུད་ལས་སུ་འདོད་པར་གྱིས་ཤིག །ལུང་གཉིས་པའི་དོན་ཡང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པས་མ་དག་པ་ལ་དེ་ལྟར་བཤད་ཀྱི། སྦྱིན་སོགས་རྣམས་མི་བསྟེན་པར་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དམིགས་པར་ལྷུང་ནས་སྦྱིན་པ་བསྩལ་བ་ཞེས་དམིགས་པར་ལྷུང་བ་མི་དགོས་པར་སྤྱིར་སྦྱིན་པ་བཏང་བ་བཤགས་སོ། །ཞེས་གསུང་རིགས་པ་ལས་དེ་ལྟར་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ནས་ལན་འདེབས་ཚུལ་འདི་ལྟར་མཛད་པ་འདི་གནད་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། འདི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གོ་ནས་སྤྱོད་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་གམ་ཆོས་ཀྱི་བདག་གི་མཚན་འཛིན་དུ་བྱས་ནས་མཚན་བཅས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་འདི་གཏང་ངོ་སྙམ་པའི་གཏོང་སེམས་དང་ཉེས་སྤྱོད་འདི་བསྡམ་མོ་སྙམ་པའི་སྡོམ་སེམས་དང་དེ་འདྲ་བའི་དགེ་བའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཁོར་གསུམ་དུ་འཛིན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་ན། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ༌རྙེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེ་སྡང་དང་ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པར་རིགས་ཀྱི། དེ་ཆེད་དུ་བྱས་ལ་བསྟེན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །འདི་འདིའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཁོར་གསུམ་དུ་རྟོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་བྱས་ན། བཤེས་གཉེན་གྱི་ཡོན་ཏན་སེམས་པ་དང་དལ་འབྱོར་དང་འཆི་བ་དང་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་སེམས་པ་དང་སྐྱབས་འགྲོ་དང་ལས་འདི་ལས་འབྲས་བུ་འདི་འབྱུང་དང༌། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་དང་འཇུག་སེམས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལ་སྦྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་ནི་འདིའོ་འདི་ལས་འདི་འབྱུང་ངོ་འདི་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ཉེས་དམིགས་འདི་ཡོད་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ངེས་པ་དྲང་དགོས་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་པས། དེ་དག་ལ་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་ཆེ་བ་ཙམ་དུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཇེ་འཕེལ་དུ་འགྲོ་ལ། ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་ངེས་པ་ཇི་ཙམ་ཆེ་བར་བསྐྱངས་པ་དེ་ཙམ་དུ་ལམ་དེ་དག་གི་ངེས་པ་ཇེ་ཆུང་དུ་འགྲོ་བས། སྤྱོད་པ་ དང་ལྟ་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཚ་གྲང་ལྟར་འགལ་འདུར་སོང་ནས་གཉིས་ཀ་ལ་ངེས་ཤེས་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་བསྐྱེད་ས་མེད་པར་འགྲོའོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ན་ཆོས་སྐུ་ཐོབ་བྱར་འཇོག་པ་དང་གཟུགས་སྐུ་ཐོབ་བྱར་བྱེད་པ་གཉིས་མི་འགལ་བ་ལྟར། ལམ་གྱི
Chinese
是。由于对二取颠倒执着而引发的布施等是不清净的，所以说是魔业。并不是说布施等是魔业。否则，既然六度都说了，那么禅定和智慧也应认为是魔业。第二段经文的意思也是，由于颠倒显现的执着所引发的，所以对不清净的才那样说。并不是说不要依止布施等。如果不是那样，就会堕入所缘，说“布施已施”，这样就不需要堕入所缘，而是应该忏悔普遍的布施。因为经文应该那样说，但却没有那样说。 《修次第》的最后部分这样回答，这一点非常重要。因为如果颠倒理解这一点，就会把所有的行为方式都执着于人我或法我的相，而认为是具相的。认为“这个东西要舍弃”的舍心，认为“这个恶行要断除”的断除心，以及诸如此类的所有善的分别念，如果都是执着于三轮的法我执，那么获得法无我见的人们，就应该像嗔恨和傲慢等一样，以各种方式加以遮破。不应该特意去依止它。如果把“这个是这个”的所有分别念，都执着于三轮的法我执，那么思维善知识的功德，思维闲暇圆满，思维死亡和恶趣的痛苦，皈依，以及从这个业产生这个果，慈爱和悲悯，修持菩提心，以及修持入行心的学处等等，所有这些都必须思考“这个是这个，从这个产生这个，这个有这个功德和过患”，从而产生定解。对于这些，越是产生强烈的定解，法我执就越是增长。反之，对于法无我的定解越是增长，那么对于那些道的定解就越是减小。这样，行为和见解两个方面就像冷热一样相互矛盾，导致无法在两者上都产生强烈而持久的定解。因此，就像果位的阶段，法身可以作为所证得的，色身也可以作为所证得的，这两者并不矛盾一样。道的
English
Yes. Because the generosity and so on, which are aroused by clinging to the two as inverted, are impure, they are said to be the work of demons. It is not that generosity and so on are shown as the work of demons. Otherwise, since all six perfections are mentioned, then meditation and wisdom should also be considered the work of demons. The meaning of the second quote is also that it is said of the impure because it is aroused by clinging to what appears inverted. It is not that it shows that generosity and so on should not be relied upon. If it were not so, then one would fall into the object of focus, and it would be said, "Generosity has been given," so there would be no need to fall into the object of focus, but one should confess the general giving. Because the scripture should say that, but it does not say so. It is very important that the last part of the Stages of Meditation answers in this way. Because if this is understood in an inverted way, all ways of acting will be taken as grasping at the characteristics of the self of the person or the self of phenomena, and will be considered to have characteristics. If the mind of giving that thinks, "This thing should be given away," and the mind of restraining that thinks, "This misdeed should be restrained," and all such virtuous thoughts are the grasping at the self of phenomena that grasps at the three spheres, then those who have found the view of the selflessness of phenomena should refute it in all ways, just like hatred and pride and so on. It should not be relied upon for that purpose. If all the thoughts that think, "This is this," are taken as the grasping at the self of phenomena that grasps at the three spheres, then thinking about the qualities of the spiritual friend, thinking about leisure and endowment, thinking about death and the suffering of the lower realms, taking refuge, and from this action this result will arise, love and compassion, cultivating the mind of enlightenment, and cultivating the training of the conduct of the Bodhisattva, all of these must be thought about, "This is this, from this this will arise, this has this quality and fault," and thus one must generate certainty. The more certainty that is generated about these, the more the grasping at the self of phenomena will increase. Conversely, the more certainty that is cultivated about the selflessness of phenomena, the more the certainty of those paths will decrease. Thus, the two aspects of conduct and view will contradict each other like hot and cold, and there will be no place to generate strong and lasting certainty in both. Therefore, just as in the stage of the result, the Dharmakaya can be established as what is to be attained, and the Rupakaya can also be made as what is to be attained, and these two do not contradict each other. The path of