Tibetan
པའི་སེམས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། དེ་ལ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་གང་ཐོག་མར་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་ནི་སྨོན་པའི་སེམས་སོ། །གང་ཕན་ཆད་སྡོམ་པ་བཟུང་སྟེ་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཞུགས་ པ་དེ་ནི་ཞུགས་པའི་སེམས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་བརྒལ་ལན་མང་དུ་སྣང་ཡང་མ་སྤྲོས་སོ། །གཉིས་པ་ཞི་བ་ལྷའི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་སྦྱང་བ་ལ་གསུམ་ལས། བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་ཕན་ཡོན་དང་མ་བརྗེས་པའི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཞིག་བདག་དང་གཞན་རྣམས་ནི། །མྱུར་དུ་བསྐྱབ་པར་འདོད་པ་དེས། །བདག་དང་གཞན་དུ་བརྗེ་བྱ་བ། །གསང་བའི་དམ་པ་སྤྱད་པར་བྱ། །ཞེས་དང༌། འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་གཞན་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང༌། །འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་བདག་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང༌། །མང་དུ་བཤད་ལྟ་ཅི་དགོས་ཏེ། །བྱིས་པ་རང་གི་དོན་བྱེད་དང༌། །ཐུབ་པ་གཞན་གྱི་དོན་མཛད་པ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་ནི་ཁྱད་པར་ལྟོས། །བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང༌། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། བདག་གཅེས་པར་འཛིན་པ་རྒུད་པ་ཀུན་གྱི་སྒོ་དང༌། གཞན་གཅེས་པར་འཛིན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་བསམ་མོ། །བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་བསམ་པ་གོམས་ན་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་ནི། སྔར་རང་གི་དགྲ་བྱེད་པ་མིང་ཐོས་ནའང་འཇིགས་པ་སྐྱེ་བ་ཞིག་ཕྱིས་མཐུན་པར་བྱས་ནས་མཛའ་བ་ན་དེ་མེད་ན་མི་དགའ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བ་ལྟར། བློ་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་ན་བདག་ལ་གཞན་བཞིན་དང་གཞན་ལ་བདག་བཞིན་དུ་བལྟ་བའང་གོམས་ན་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དཀའ་ལས་ཕྱིར་ལྡོག་མི་བྱ་ སྟེ། །འདི་ལྟར་གོམས་པའི་མཐུ་ཡིས་ནི། །གང་གི་མིང་ཐོས་འཇིགས་པ་ཡང༌། །དེ་ཉིད་མེད་ན་མི་དགར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། བདག་གི་ལུས་ནི་གཞན་དག་ཏུ། །བཞག་པ་དེ་ལྟར་དཀའ་བ་མེད། །ཅེས་སོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ལུས་བདག་གི་ལུས་མིན་པས་དེ་ལ་རང་གི་བློ་འདྲ་བ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་དུ་རུང་སྙམ་ན། ལུས་འདི་ཡང་ཕ་མའི་ཁུ་ཁྲག་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞིང་། གཞན་གྱི་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཀྱང་། སྔོན་གོམས་པའི་དབང་གིས་ངར་འཛིན་པ་སྐྱེ་བ་ལྟར། གཞན་ལུས་ལའང་རང་གི་བཞིན་གཅེས་པར་འཛིན་པ་གོམས་པར་བྱས་ན་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་བས་ཇི་ལྟར་གཞན་དག་གི །ཁུ་བ་ཁྲག་གི་ཐིགས་པ་ལ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ངར་འཛིན
Chinese
应当在心中了知。在《修次第初篇》中说：‘为了利益一切有情而发愿成佛，最初所追求的，是发愿菩提心。之后受持戒律，进入资粮道，是行菩提心。’因为这样说的缘故。对此虽然有很多辩驳，但这里不作展开。第二，依靠寂天菩萨的论典来修习，分为三点。思维交换自他的利益和不交换的过患：如《入行论》所说：‘何人欲速疾，救护自及他，彼应自他换，密胜应受行。’又说：‘世间所有乐，悉从利他生，一切世间苦，皆从自利起。多说复何益，幼稚唯利己，能仁利他事，观此二差别。若不以自乐，真实换他苦，非仅不成佛，生死亦无乐。’如是所说，执著自我是衰败之门，执著他人是圆满一切功德之源。如果串习了交换自他的想法，就能生起（菩提心）。就像以前把自己的敌人，听到名字也会害怕，后来和好之后，如果不见他就会非常不高兴一样。因为心识是跟随串习的，所以像看待自己一样看待他人，像看待他人一样看待自己，如果串习了也能生起。如《入行论》所说：‘不应退怯于困难，以串习的力量，听到名字也会害怕的，不见他也会不高兴。’又说：‘将自己的身体施与他人，那样做并不困难。’如果认为他人的身体不是自己的身体，怎么能对他人生起像对自己一样的想法呢？这个身体也是由父母的精血所成，即使是由他人的身体的一部分所成，也像以前由于串习的力量而生起我执一样，如果串习对他人的身体也像自己一样珍爱，也能生起。如《入行论》所说：‘因此，你如何对他人的精血之滴，生起我执呢？’
English
It should be understood in the mind. As it says in the First Stage of Meditation: 'That which is initially sought for the benefit of all sentient beings to become Buddhas is the aspiration of the mind of enlightenment. That which subsequently takes vows and enters the accumulations is the mind of engagement.' Because it is said that way. Although there are many refutations to this, they are not elaborated here. Second, relying on the treatises of Shantideva to practice, there are three points. Thinking about the benefits of exchanging self and others and the faults of not exchanging: As it says in the Bodhicharyavatara: 'Whoever wishes to quickly protect themselves and others should practice the secret and supreme exchange of self and others.' It also says: 'All the happiness in the world comes from the desire for the happiness of others, and all the suffering in the world comes from the desire for one's own happiness. What need is there to say more? Children only benefit themselves, while the capable ones act for the benefit of others. Observe the difference between these two. If one does not truly exchange one's own happiness for the suffering of others, one will not only fail to become a Buddha, but there will also be no happiness even in samsara.' As it is said, cherishing oneself is the door to all downfalls, and cherishing others is the source of all perfections. If one becomes accustomed to the thought of exchanging self and others, one will be able to generate (bodhichitta). Just as one used to be afraid of even hearing the name of one's enemy, but later, after making peace, one would be very unhappy if they were not there. Because the mind follows habituation, looking at others as oneself and looking at oneself as others can also arise if one becomes accustomed to it. As it says in the Bodhicharyavatara: 'One should not retreat from difficulties, for by the power of habituation, even the one whose name one fears, one will be unhappy without them.' It also says: 'Giving one's body to others is not difficult.' If one thinks that the body of others is not one's own body, how can one generate the same thoughts towards them as one does towards oneself? This body is also made of the essence of one's parents' blood, and even though it is made of parts of others' bodies, just as one generates self-grasping due to the power of past habituation, if one becomes accustomed to cherishing the bodies of others as one's own, it can also arise. As it says in the Bodhicharyavatara: 'Therefore, how do you grasp at the drops of others' essence and blood?'
Tibetan
་བྱས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཞན་ལ་གོམས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་ལེགས་པར་བསམས་པས་ནི་སྙིང་ཐག་པ་ནས་དེ་བསྒོམ་པ་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་སྐྱེ་ལ་གོམས་པར་བྱས་ན་བསྐྱེད་ནུས་པར་ཡང་མཐོང་བ་དེས། བདག༌གཞན་བརྗེ་བའི་ཚུལ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ནི། བདག་གཞན་བརྗེ་ཞེས་པ་དང་། བདག་གཞན་དུ་བྱ་ཞིང་གཞན་བདག་ཏུ་བྱ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི་གཞན་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་དང་དེའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་ངའི་འོ་སྙམ་པའི་བློ་སྦྱོང་བ་མིན་གྱི། རང་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པ་དང་གཞན་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ་གཉིས་གོ༌ས་བརྗེས་ཏེ་གཞན་ལ་རང་ལྟར་གཅེས་པར་འཛིན་ཅིང་རང་ལ་གཞན་ལྟར་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ་བསྐྱེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་གི་བདེ་བ་དང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ བརྗེ་བར་གསུངས་པའང་བདག་གཅེས་འཛིན་ལ་དགྲར་བལྟས་ནས་བདག་གི་བདེ་བ་ལ་ཆེས་ཆེར་བྱེད་པ་འགོག་ཅིང༌། གཞན་གཅེས་འཛིན་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་བལྟས་ནས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡལ་བར་འདོར་བ་བཀག་ནས་དེ་སེལ་བ་ལ་ཆེས་ཆེར་བྱེད་པ་སྟེ། མདོར་ན་རང་གི་བདེ་བ་ལ་མི་བལྟ་བར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བའི་དོན་དུ་འཇུག་པའོ། །བློ་དེ་སྦྱོང་བ་ན་གེགས་ནི་གཉིས་ཏེ། རང་དང་གཞན་གྱི་བདེ་སྡུག་གི་རྟེན་བདག་དང་གཞན་གཉིས་སྔོ་སེར་ལྟར་སོ་སོ་བར་རིས་སུ་བཅད་ནས་གྲུབ་པར་འཛིན་ཅིང༌། དེ་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བདེ་སྡུག་ལའང་འདི་ནི་ངའི་ཡིན་པས་བསྒྲུབ་པའམ་བསལ་བར་བྱའོ། །འདི་ནི་གཞན་གྱི་ཡིན་པས་སྙམ་ནས་ཡལ་བར་འདོར་བས། དེའི་གཉེན་པོར་ནི་བདག་དང་གཞན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོར་རིས་སུ་ཆད་པ་མེད་དེ། ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་བདག་ལའང་གཞན་གྱི་བློ་སྐྱེ་ལ་གཞན་ལའང་བདག་གི་བློ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕ་རི་ཚུ་རི་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཕ་རི་ལ་འདི་ངོས་ནས་ཕ་རིའི་བློ་སྐྱེ་ཡང་ཕ་རིར་ཕྱིན་ན་ཚུ་རིའི་བློ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔོན་པོ་ཁ་དོག་སུ་ལ་ལྟོས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ཉིད་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་ཡི། ཁ་དོག་གཞན་གྱི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་དང་མི་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསླབ་བཏུས་ལས། བདག་གཞན་མཉམ་ཉིད་གོམས་བྱས་པས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བརྟན་པར་འགྱུར། །བདག་དང་གཞན་ཉིད་ལྟོས་པ་སྟེ། །ཕ་རོལ་ཚུ་རོལ་ཇི་བཞིན་བརྫུན། །ངོགས་ཏེ་རང་གིས་ཕ་རོལ་མིན། །གང་ལ་ལྟོས་ན་ཚུ་རོལ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་རང་གིས་མ་གྲུབ་ན། །གང་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཞན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་བལྟོས་ས་ལ་ལྟོས་ ནས་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པར་གསུངས་སོ། །ཡང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བདག་
Chinese
如是行持。 同样地，让他人习惯。 如是说。 像这样，通过很好地思考利益和过患，从内心深处生起修习它的热情，并且通过习惯，也看到能够生起。 修习自他交换之理的次第是： 所谓自他交换，以及“自作他，他作自”所说，并不是训练生起他人是我，以及他的眼睛等是我的这种想法，而是将执着自己和舍弃他人的两种心识交换位置，生起像爱自己一样爱他人，像舍弃他人一样舍弃自己的心识。 因此，所说的交换自己的安乐和他人的痛苦，也是将执着自己视为仇敌，从而阻止极度追求自己的安乐；将执着他人视为功德，从而阻止舍弃他人的痛苦，而极度致力于消除它。 总之，是不顾自己的安乐，而致力于消除他人的痛苦。 修习这种心识时，有两种障碍： 认为自己和他人的安乐痛苦的所依，自己和他人，像蓝色和黄色一样，被划分为各自独立的实体；然后，对于依赖于此的安乐痛苦，也认为这是我的，所以应该成办或消除；这是他人的，所以应该舍弃。 对治它的方法是，自己和他人本质上并没有被划分为各自独立的实体，而是相互依赖的，因此对于自己也会生起他人的想法，对于他人也会生起自己的想法，就像此山彼山一样。 例如，对于此山，从这边会生起彼山的想法，但如果到了彼山，就会生起此山的想法。 因此，无论看向蓝色，都会生起蓝色的想法，这与不会生起其他颜色的想法不同。 像这样，《学集论》中也说： 串习自他平等后， 菩提心将变得稳固。 自与他乃是相互依存， 如同此岸与彼岸一般虚假。 从一面来看并非彼岸， 观待何者则转为此岸。 若自性不成立， 观待何者而转为他者？ 说是仅仅依赖于所观待之处而安立，而没有自己的实体成立。 此外，他人的痛苦使自己
English
As it was done. Similarly, make others accustomed to it. Thus it is said. In this way, by contemplating well the benefits and drawbacks, from the depths of your heart, enthusiasm arises for meditating on it, and through habituation, it is also seen that it can be generated. The stages of meditating on the method of exchanging self and others are: What is called exchanging self and others, and what is said, "Make self as others and others as self," is not training to generate the thought that others are me, and that their eyes, etc., are mine, but rather exchanging the positions of the two minds of cherishing oneself and abandoning others, generating the mind of cherishing others as oneself and abandoning oneself as others. Therefore, what is said about exchanging one's own happiness and the suffering of others is also to regard cherishing oneself as an enemy, thereby preventing the extreme pursuit of one's own happiness; to regard cherishing others as a virtue, thereby preventing the abandonment of the suffering of others, and to dedicate oneself greatly to eliminating it. In short, it is to disregard one's own happiness and engage in eliminating the suffering of others. When training this mind, there are two obstacles: Believing that the basis of happiness and suffering for oneself and others, self and others, are established as separate entities like blue and yellow; then, regarding the happiness and suffering that depend on this, one thinks, "This is mine, so it should be accomplished or eliminated." "This is others'," and so it is abandoned. The antidote to this is that self and others are not inherently divided into separate entities, but are mutually dependent, so the thought of others arises for oneself, and the thought of self arises for others, just like this mountain and that mountain. For example, for this mountain, from this side the thought of that mountain arises, but if one goes to that mountain, the thought of this mountain arises. Therefore, no matter what one looks at, the thought of blue arises, which is different from the thought of other colors not arising. In this way, it is also said in the Compendium of Trainings: Having become accustomed to the equality of self and others, The mind of enlightenment will become stable. Self and others are interdependent, Like this shore and that shore, they are false. From one side, it is not the other shore, Depending on what, it turns into this shore. If self-nature is not established, Depending on what does it turn into other? It is said that it is merely established depending on what is being regarded, and there is no establishment of one's own entity. Furthermore, the suffering of others makes oneself