Tibetan
དུ་བཟུང་ནས་བསྐྱང་དགོས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་མྱོང་བ་མ་སྐྱེས་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བསླབ་པར་བྱ་བ་རྣམས་ཤེས་ཤིང་ཐེག་ཆེན་ལ་མོས་པ་བརྟན་ན་སྔོན་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་སྡོམ་པ་ཆོ་གས་བཟུང་ནས་དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བའང་ཡོད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ཏུ་སྔོན་ལ་སྡོམ་པ་དང་སེམས་བཟུང་ནས་དེའི་བསླབ་བྱ་ཕྱིན་དྲུག་གི་བསམ་གཏན་གྱི་སྐབས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་ལུགས་རྣམས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་གི་སྣོད་རུང་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལའང་སྔོན་དུ་བློ་མང་པོ་ཞིག་སྦྱང་དགོས་པ་སྣང་སྟེ། ཕན་ཡོན་སེམས་པ་དང་ཡན་ ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། ལག་བདུན་པ་དང་སྐྱབས་འགྲོས་རྒྱུད་སྦྱོང་བ་དང་བསླབ་བྱ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བསྲུང་འདོད་བསྐྱེད་པའོ། །དེས་ན་ལམ་བགྲོད་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྦྱངས་ནས་ཇེ་རྒྱས་སུ་འགྲོ་དགོས་པ་ལ་མིང་ཙམ་ཞིག་སྣང་ཡང༌། དེ་དང་འདྲ་བར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་ལེགས་པར་བསྐྱངས་ནས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་ཞུགས་པར་སོང་ནས་ལམ་བགྲོད་དགོས་པ་ལ་མིང་ཙམ་ཡང་མི་སྣང་ངོ་། །འདི་ནི་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉེར་གཉིས་གསུངས་པ་ལ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་གིས་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་བཤད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལྷག་བསམ་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྒོམས་པའི་མཐར་ཀྱེ་མ་བདག་ལ་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་སེམས་ཅན་འདི་དག་འདི་ལྟར་བདེ་བས་ཕོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་ན། འདི་དག་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་བར་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་། དེ་དག་སྒྲོལ་བའི་ཁུར་འཁྱེར་བ་ལ་ཐ་ན་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བློ་སྦྱོང་བའོ། །འདི་དྲིན་ལན་གཟོ་བའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཅུང་ཟད་བྱུང་མོད་ཀྱང་། འདིར་བསྟན་པ་ནི་བདེ་བ་དང་ཕྲད་ན་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པའི་བྱམས་སྙིང་རྗེས་མི་ཆོག་གི །སེམས་ཅན་ལ་བདག་གིས་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་བོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་འདྲེན་ནུས་པའི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དགོས་ པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་མིན་གྱི། ཐུན་རྗེས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་དྲན་པར་བྱས་ནས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྐྱངས་ན་བོགས་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། སྙིང་རྗེ་དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འདུག་ཀྱང་རུང་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུའང་རུང་སྟེ་དུས་ཐ
Chinese
说是要受持并守护。总的来说，即使没有生起像之前所说的体验，如果了解大乘的所学之处，并且对大乘的信心坚定，也可以先以仪轨受持发心和戒律，然后再修菩提心。比如，《入行论》中先受持戒律和发心，然后在六度中的禅定部分，详细地讲述了修菩提心的方法。然而，为了使他们成为堪能的法器，似乎也需要事先修习许多心要，比如思维利益和七支，以及通过皈依来调伏自心，并且在了解所学之处后，生起守护的意愿。因此，在行道时，虽然似乎只有空性的证悟经过修习后才会越来越广大，但与此类似，菩提心也应该好好修习，并且越来越殊胜，这样才能行道，但这一点似乎连名字都没有提到。这是诸佛唯一行走的道路，从《波罗蜜多教授论》中宣说的二十二种发心中，应该从大车论师们对这些发心如何行道的解说中去了解。三、修习增上意乐：像这样修习慈爱和悲悯的最后，心想：唉呀！这些可怜又可爱的众生，竟然如此缺乏安乐，被痛苦所折磨。应该心想：如何才能让他们获得安乐，从痛苦中解脱呢？甚至仅仅用语言来承担救度他们的重担，也是一种修心。这在报答恩情的时候也稍微提到过，但这里所说的是，仅仅有希望他们获得安乐，脱离痛苦的慈悲是不够的。为了显示必须生起能够引导众生，我将为他们成办利益和安乐的想法的慈爱和悲悯。这些也不仅仅是在一座的本体中，而是在座间等一切行为中都要忆念，并且经常修习，这样才能有大的效果。如《修次第中篇》中说：悲悯，无论是在禅定中，还是在一切行为中，都要时时
English
It is said that one should take and protect it. In general, even if one has not developed the experience as mentioned before, if one knows the practices of the Mahayana and has firm faith in the Mahayana, one can first take the vow of generating bodhicitta and the precepts through rituals, and then train the mind in bodhicitta. For example, in the Bodhisattvacharyavatara, one first takes the precepts and the mind, and then in the section on meditation of the six perfections, the methods of training the mind in bodhicitta are explained in detail. However, it seems that in order to make them suitable vessels, one must first train many minds, such as contemplating the benefits and the seven limbs, and taming the mind through refuge, and after understanding the practices, generating the desire to protect them. Therefore, when traveling the path, although it seems that only the realization of emptiness becomes more and more extensive after being practiced, similarly, bodhicitta should also be well cultivated and become more and more excellent, so that one can travel the path, but this does not even seem to be mentioned. This is the only path traveled by all the Buddhas. From the twenty-two types of bodhicitta taught in the Manang of the Paramita Teachings, one should learn from the explanations of how the great chariot masters traveled the path with these bodhicittas. Third, cultivating higher intention: In the end, after cultivating love and compassion in this way, one thinks: Alas! These poor and lovely beings are so lacking in happiness and tormented by suffering. One should think: How can I make them attain happiness and be liberated from suffering? Even just taking on the burden of saving them with words is a mind training. This was also mentioned slightly when repaying kindness, but what is said here is that it is not enough to have love and compassion that only hopes that they will attain happiness and be free from suffering. In order to show that one must generate love and compassion that can lead beings to the thought that I will accomplish their benefit and happiness. These are not only in the nature of a session, but in all behaviors such as between sessions, one must remember and practice regularly, so that there can be great effect. As it is said in the Middle Stages of Meditation: Compassion, whether in meditation or in all behaviors, should be constant.
Tibetan
མས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་ལ། སྙིང་རྗེ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་དམིགས་རྣམ་གང་སྐྱོང་ཐམས་ཅད་ལ་འདྲའོ། །སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཙནྡྲ་གཽ་མིས་ཀྱང༌། སེམས་ཀྱི་ཤིང་ནི་ཐོག་མ་མེད་དུས་ཅན། །ཉོན་མོངས་ཁ་བའི་ཁུ་བས་རླན་བསྒོས་པ། །རོ་ཞིམ་དངོས་པོར་བགྱི་བར་མི་ནུས་ལ། །ཡོན་ཏན་ཆུ་ཡི་ཐིགས་པས་ཅི་རུ་འགྱུར། །ཞེས་རོ་ཤིན་ཏུ་ཁ་བའི་ཏིག་ཏའི་སྡོང་པོ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་བུར་ཁུ་ལྟ་བུའི་ཐིགས་པ་རེ་རེ་ཙམ་བླུགས་པས་མངར་པོར་བྱ་མི་ནུས་པ་ལྟར། ཉོན་མོངས་པའི་རོ་ཁ་བས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བསྒོས་པའི་སེམས་རྒྱུད་ལ་བྱམས་པའམ་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྒོམ་པ་ཡུན་ཐུང་ཐུང་རེས་ཅིར་ཡང་མི་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སྐྱོང་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་སྦྱང་བ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པས་བདས་ནས་གཞན་དོན་ལ་བྱང་ཆུབ་དགོས་པར་མཐོང་ནས་དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་བསྐྱེད་པའང་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པས་སྔར་སྐྱབས་འགྲོའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་འཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་ཐོག་མར་དད་པ་ཅི་ འཕེལ་བྱ། དེ་ནས་དད་པས་འདུན་པའི་རྟེན་བྱེད་པར་གསུངས་པས། ཡོན་ཏན་དེ་དག་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཐོབ་འདོད་བསྐྱེད་དེ་རང་གི་དོན་ལའང་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པ་མེད་དུ་མི་རུང་བ་ལ་ངེས་པ་དྲང་ངོ་། །སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མང་ཡང་སྙིང་རྗེས་ནོན་ཏེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཆེ་བར་ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བཀའ་སྩལ་པར་སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་སྦྱངས་པའི་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ངོས་བཟུང་བ་ནི། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྔར་དྲངས་པའི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་ལུང་དོན་བཞིན་ཡིན་ལ། དབྱེ་བ་ནི་སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་མདོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འགྲོ་བར་འདོད་དང་འགྲོ་བ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་མཁས་པས་འདི་གཉིས་ཀྱི། །བྱེ་བྲག་རིམ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སྨོན་འཇུག་གཉིས་སུ་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་མི་མཐུན་པ་མང་དུ་སྣང་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པའམ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སྨོན་ལ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་ཀྱང་རུང་མི་སློབ་ཀྱང་རུང་ཇི་སྲིད་དུ་སྡོམ་པ་མ་བཟུང་བ་དེ་སྲིད་དུ་སྨོན་པའི་སེམས་ཡིན་ལ། སྡོམ་པ་བཟུང་བ་ནས་སེམས་དེ་འཇུག་
Chinese
应当恒时对一切众生修习，如是说。慈悲只是举例而已，无论修习何种所缘行相都一样。大学者旃扎果弥也说：心之树，乃无始时有，被烦恼霜之汁液浸润，不能变为美味之物，功德水滴又能如何？如是，如同向一颗味道极其苦涩的苦楝大树滴入一点点蔗糖汁也无法使其变甜一样，对于被烦恼苦味从无始以来浸润的心相续，修习慈爱或悲心等功德，短暂的修习也无法使其发生任何改变，如是说，因此需要恒常修习。第二，修习为菩提而精进之心，通过之前所说的次第引导，认识到为了他人的利益必须证得菩提，从而生起想要获得菩提的愿望。然而，仅仅这样是不够的，如之前在皈依时所说的那样，通过思维身语意和事业的功德，首先要尽可能地增长信心。然后，因为信是欲的基础，所以要从内心深处生起想要获得那些功德的愿望，并且要确信为了自己的利益也必须获得遍知。虽然生起菩提心的因有很多，但以慈悲为重而自己生起菩提心则尤为殊胜，如《般若手印定》中所说，在《修次第初编》中也有记载。第三，辨认修习的果实——菩提心。总的体性如之前所引用的《现观庄严论》的经文意义一样。分类则跟随《华严经》，如《入行论》所说：欲行与正行，二者之差别，如智者应知，如是次第也。如是宣说了愿菩提心和行菩提心两种。对此，虽然有诸多不同的观点，但心想为了利益众生而成就佛陀，或者心想我将使众生成就佛陀，如是发愿。对于布施等行为，学也可以，不学也可以，只要没有受持律仪，就一直是愿菩提心。从受持律仪开始，这个心就成了行
English
It should be practiced constantly for all sentient beings, as it is said. Compassion is just an example; it is the same for whatever object or aspect is cultivated. The great scholar Chandragomin also said: The tree of the mind has existed since beginningless time, moistened by the sap of afflictions' frost. It cannot be made into a delicious thing. How could drops of virtue's water change it? As it is, just as pouring a few drops of sugarcane juice onto a large neem tree with an extremely bitter taste cannot make it sweet, so too, for the mindstream that has been steeped in the bitter taste of afflictions since beginningless time, cultivating virtues such as love or compassion for a short time will not change it in any way. As it is said, therefore, it needs to be cultivated constantly. Second, cultivating the mind that strives for enlightenment: Through the sequence of instructions explained earlier, one recognizes that enlightenment must be attained for the benefit of others, and thus generates the desire to attain it. However, that alone is not enough. As explained earlier in the context of taking refuge, one must first increase faith as much as possible by contemplating the qualities of body, speech, mind, and activity. Then, because faith is said to be the basis of aspiration, one must generate from the depths of one's heart the desire to attain those qualities, and be certain that it is indispensable to attain omniscience for one's own benefit as well. Although there are many causes for the arising of bodhicitta, generating it oneself with compassion as the main factor is particularly special, as stated in the Prajñā-mudrā-samādhi, and recorded in the first chapter of the Stages of Meditation. Third, identifying the fruit of cultivation: bodhicitta. The general characteristic is as in the meaning of the verse from the Ornament for Clear Realization quoted earlier. The divisions follow the Gaṇḍavyūha Sūtra, as stated in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life: The difference between wishing to go and going, how is it known? Likewise, the wise should know the difference between these two in sequence. Thus, it speaks of the two: aspirational and actual bodhicitta. Although there appear to be many different views on this, the aspiration is to think, "May I become a Buddha for the benefit of sentient beings," or "I shall make sentient beings become Buddhas." Regarding practices such as generosity, one may or may not train in them, but as long as one has not taken vows, it is always aspirational bodhicitta. From the moment one takes vows, that mind becomes the actual