Tibetan
མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས་འགྲོ་ན། མ་དེས་ཀྱང་བུ་ལ་མི་རེ་ན་སུ་ལ་རེ། བུ་དེ་ལའང་མ་དེ་འཇིགས་པ་དེ་ལས་སྒྲོལ་བ་མི་འབབ་ན་སུ་ལ་འབབ་པས་དེ་ལས་སྒྲོལ་དགོས། དེ་བཞིན་དུ་མར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་སེམས་རྣལ་དུ་གནས་པ་དཀྲུགས་པས་ནི་ཤེས་པ་ལ་རང་དབང་མ་ཐོབ་པས་སྨྱོ། མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་ལམ་ལྟ་བའི་མིག་དང་ནི་བྲལ། ཡང་དག་པའི་བཤེས་ཀྱི་ལོང་འཁྲིད་ནི་མེད། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བཞིན་ཉེས་སྤྱོད་ཀྱིས་དབྱེན་བཅོས་པས་ནི་བརྡེག་འཆའ། སྤྱིར་འཁོར་བ་དང་ཁྱད་པར་དུ་ངན་འགྲོའི་གཡང་ཁ་འགྲིམ་པ་མཐོང་ན། མ་དེ་ཡང་བུ་ལ་རེ་དགོས་ལ། བུ་ལའང་མ་དེ་འདོན་པ་འབབ་པས་དེ་ལྟར་བསམས་ནས་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་གདོན་པའི་དྲིན་གཟོ་བྱ་སྟེ། བསླབ་བཏུས་ལས། ཉོན་མོངས་ཀྱིས་སྨྱོ་གཏི་མུག་ལྡོངས། །གཡང་ས་མང་པོའི་ལམ་དུ་ནི། །གོམ་པ་རེ་རེ་བརྡེག་འཆའ་བ། །བདག་དང་གཞན་རྟག་མྱ་ངན་གཞི། །འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་མཚུངས། །ཞེས་དེ་ལྟར་བལྟས་ནས་གཞན་ལ་སྐྱོན་བཙལ་བར་མི་རིགས་ཤིང་ཡོན་ཏན་སྣ་རེ་མཐོང་ན་ངོ་མཚར་བར་བཟུང་ཞེས་གསུངས་མོད་ཀྱང་འདིར་ཡང་ཉམ་ཐག་པའི་ཚུལ་སྦྱར་དུ་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་བློ་དེ་བསྐྱེད་པ་དངོས་ལ་གསུམ་ལས། བྱམས་པ་བསྒོམ་པ་ལ། བྱམས་བའི་དམིགས་པ་ནི། བདེ་བ་དང་མི་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། །རྣམ་པ་ནི། བདེ་བ་དང་ཕྲད་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་དང་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པ་དང་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་བྱའོ་ སྙམ་པའོ། །ཕན་ཡོན་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་དཀྲིགས་པའི་ཞིང་དག་ན། །མཆོད་པ་རྣམ་མང་དཔག་མེད་ཇི་སྙེད་པ། །སྐྱེས་མཆོག་རྣམས་ལ་དེ་ཡིས་རྟག་མཆོད་པས། །བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱི་གྲངས་དང་ཆར་མི་ཕོད། །ཅེས་དངོས་པོ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བས་ཡུལ་མཐར་ཐུག་པའི་ཞིང་ལ་དུས་རྟག་ཏུ་མཆོད་པ་བྱེད་པ་ལས་བསོད་ནམས་ཆེས་ཆེ་བར་གསུངས་པ་དང༌། འཇམ་དཔལ་གྱི་ཞིང་བཀོད་ལས་ཀྱང༌། བྱང་ཤར་གྱི་མཚམས་ནས་སངས་རྒྱས་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་རྒྱལ་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སྟོང་གིས་བརྒྱན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ན་དགེ་སློང་འགོག་པ་ལ་ཞུགས་པའི་བདེ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བ་དང་ལྡན་ནོ། །དེར་ལོ་བྱེ་བ་བརྒྱ་སྟོང་དུ་ཚངས་སྤྱོད་སྤྱད་པས་ནི་ཞིང་འདིར་ཐ་ན་སེ་གོལ་གཏོགས་པའི་ཡུན་ཙམ་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ན་སྔ་མ་ལས་བསོད་ནམས་ཆེས་མང་དུ་བསྐྱེད་ན་ཉིན་མཚན་དུ་གནས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཞེས
Chinese
如果从显现方面来说，母亲不指望儿子，又指望谁呢？儿子也不能从母亲的恐惧中解脱，那又指望谁来解脱呢？所以必须从中解脱。同样，曾经做过母亲的有情众生，也被烦恼的魔障扰乱了心，无法安住，失去了对知识的自主权，变得疯狂。失去了看待增上生和决定胜道的眼睛。没有真正的善知识引导。每一瞬间都被恶行所欺骗，步履蹒跚。总的来说，看到轮回，特别是恶趣的悬崖，母亲也必须指望儿子，儿子也必须承担解救母亲的责任，这样想着，就应该报答从轮回中解脱的恩情。《学集论》中说：“被烦恼所迷惑，愚痴昏聩，在众多悬崖的道路上，每一步都步履蹒跚，自他恒常是忧伤的根源，众生的痛苦是相同的。”这样看待之后，就不应该挑剔别人的缺点，如果看到一点优点，就应该感到惊奇。虽然这样说，但在这里也可以加入可怜的情形。第二，生起那个心，实际上有三个方面，其中修习慈爱方面：慈爱的对境是：不具备安乐的有情。相是：如果与安乐相遇该有多好啊，希望与安乐相遇，将要与安乐相遇的想法。利益是：《三摩地王经》中说：“在百千俱胝的刹土中，无数种供养，以其恒常供养殊胜者，也比不上慈爱心的数量。”意思是说，事物非常广大，在边际的刹土中，恒常进行供养，也比这获得的福德更大。在《文殊师利刹土庄严经》中也说：“在东北方，有以千俱胝佛陀大自在王的世界庄严的刹土，名为彼处，那里的有情众生也像比丘进入灭尽定一样，具有安乐。在那里行持梵行百千俱胝年，也不如在这个世界，哪怕是短暂的弹指间，对一切有情生起慈爱心，后者获得的福德远远超过前者，更何况是日日夜夜安住其中呢？”
English
If we speak from the perspective of manifestation, if the mother does not rely on her son, who else can she rely on? And if the son cannot liberate the mother from that fear, who else will liberate her? Therefore, one must liberate her from it. Similarly, sentient beings who have been our mothers are also disturbed by the demons of afflictions, their minds unable to remain calm, and they lose control over their knowledge, becoming mad. They are deprived of the eye that sees the path of higher realms and definite goodness. They have no guide in the form of a true spiritual friend. With each moment, they are deceived by misdeeds, and they stumble with each step. In general, seeing the cycle of existence, and especially the precipice of the lower realms, the mother must rely on her son, and the son must take on the responsibility of rescuing the mother. Thinking in this way, one should repay the kindness of liberating oneself from the cycle of existence. The Compendium of Trainings says: "Bewildered by afflictions, dull-witted and confused, on the path of many precipices, stumbling with each step, self and others are the constant source of sorrow, the sufferings of beings are the same." Having seen it in this way, one should not find fault with others, and if one sees even a single good quality, one should regard it with wonder. Although it is said in this way, here too, one can add the aspect of being pitiful. Secondly, with regard to actually generating that mind, there are three aspects. Among them, regarding the cultivation of loving-kindness: The object of loving-kindness is: sentient beings who do not possess happiness. The aspect is: "How wonderful it would be if they were to encounter happiness," the thought of wishing them to encounter happiness, and the thought of bringing them into contact with happiness. The benefit is: The King of Samadhi Sutra says: "In hundreds of thousands of millions of lands, however many immeasurable offerings, with which one constantly makes offerings to the excellent ones, cannot match the number of thoughts of loving-kindness." This means that the object is extremely vast, and constantly making offerings in lands at the edge of the world generates far greater merit than that. Also, in the Array of Manjushri's Pure Land, it says: "In the northeast direction, there is a pure land adorned with a thousand million worlds of the Buddha Great Powerful King, called 'That Place,' where sentient beings possess happiness, just like a monk entering cessation. Practicing celibacy there for hundreds of thousands of millions of years does not generate as much merit as generating a mind of loving-kindness towards all sentient beings in this world for even the duration of a finger snap. The latter generates far more merit than the former, let alone abiding in it day and night?"
Tibetan
་བཤད་པ་དང༌། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང༌། རྫིའུ་ཚོས་སུམ་བརྒྱའི་ཁ་ཟས་དག །ཉིན་རེ་དུས་གསུམ་སྦྱིན་པས་ཀྱང༌། །བྱམས་པ་ཡུད་ཙམ་ཐང་གཅིག་གི །བསོད་ནམས་དག་ལ་ཆར་མི་ཕོད། །ལྷ་མི་བྱམས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། །དེ་དག་ཀྱང་ནི་བསྲུང་བ་དང༌། །ཡིད་བདེ་བ་དང་བདེ་མང་དང༌། །དུག་དང་མཚོན་གྱིས་གནོད་མེད་དང༌། །འབད་པ་མེད་པར་དོན་འཐོབ་དང༌། །ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། །གལ་ཏེ་གྲོལ་བར་མ་གྱུར་ཀྱང༌། །བྱམས་ ཆོས་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་འཐོབ་བོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བྱམས་པ་ཡོད་ན་ལྷ་མི་བྱམས་ཤིང་ངང་གིས་འདུ་བ་དང༌། རྒྱལ་བས་ཀྱང་བདུད་སྡེ་བྱམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕམ་པར་མཛད་པས་བསྲུང་བའི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བ་སོགས་སོ། །དེས་ན་སྐྱེ་བར་དཀའ་ཡང་འབད་དགོས་ཏེ། བསླབ་བཏུས་ལས། གསེར་འོད་དམ་པ་ལས་འབྱུང་བའི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་སྟོན་པའི་ཚིགས་བཅད་རྣམས་ལ་སེམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསམས་ཏེ་ཐ་ན་ཚིག་ཏུ་ཡང་བཏོན་ནས་བསྒོམ་པར་གསུངས་སོ། །ཚིག་དེ་ནི། གསེར་འོད་དམ་པའི་རྔ་ཆེན་སྒྲ་ཡིས་ནི། །སྟོང་གསུམ་འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདི་ན། །ངན་སོང་སྡུག་བསྔལ་གཤིན་རྗེའི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། །དབུལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྡུག༌བསྔལ་ཞི་བར་ཤོག །ཅེས་སོགས་སོ། །བྱམས་པ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ནི། ཐོག་མར་མཛའ་བཤེས་ལ་བསྒོམ། དེ་ནས་བར་མ་དང་དེ་ནས་དགྲ་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་དེ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་མོ། །བསྒོམ་བའི་ཚུལ་ནི། ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་བས་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཚུལ་ཡང་ཡང་བསམས་ན་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བ་ལྟར། སེམས་ཅན་ལ་ཟག་བཅས་དང་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་མེད་ཅིང་བདེ་བས་ཕོངས་ལུགས་རྣམས་ཡང་ཡང་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་གོམས་པ་ན་བདེ་བ་དང་ཕྲད་འདོད་ངང་གིས་འབྱུང་ལ། དེ་ཡང་བདེ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱས་ནས་དེ་དག་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བསྟབ་པར་བྱའོ། །སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་ལ། སྙིང་རྗེའི་དམིགས་པ་ནི། སྡུག་ བསྔལ་གསུམ་གྱིས་ཅི་རིགས་པར་སྡུག་བསྔལ་བའི་སེམས་ཅན་ནོ། །རྣམ་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པ་དང་བྲལ་བར་བྱའོ་སྙམ་པའོ། །བསྒོམ་པའི་གོ་རིམ་ནི། ཐོག་མར་མཛའ་བཤེས་དང་དེ་ནས་བར་མ་དང་དེ་ནས་དགྲ་ལ་བསྒོམ་སྟེ། མཛའ་བཤེས་དང་འདྲ་བར་དགྲ་ལའང་སེམས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཚེ། རིམ་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལའང་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལྟར་བཏང་སྙོམས་དང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་ཡུལ་སོ་སོར་ཕྱེ
Chinese
论述中说，在《宝鬘论》中也说： “三百婆罗门的食物， 每日三次布施， 也比不上慈爱一瞬间的功德。 天人都会变得慈爱， 他们也会得到守护， 内心安乐，快乐增多， 免受毒药和武器的伤害， 不费力气就能获得利益， 将会转生到梵天世界。 即使没有解脱， 也能获得慈爱的八种功德。” 这样说道。如果有了慈爱，天人都会变得慈爱，自然而然地聚集。佛陀也以慈爱的力量战胜了魔众，因此慈爱是最好的守护等等。因此，即使难以生起，也必须努力。在《学集论》中说，对于从《金光明经》中出现的慈爱和悲悯的修习，要全心全意地思考，甚至要用语言表达出来进行修习。那段话是：《金光明经》的大鼓声，在这个三千世界、三千大千世界中，愿恶趣的痛苦、阎罗王的痛苦，以及贫困的痛苦都平息！等等。修习慈爱的次第是：首先对亲友修习，然后是对中等的人，再然后是对敌人修习，之后再依次对一切众生修习。修习的方式是：就像反复思维众生因痛苦而痛苦一样，会生起悲悯之心。同样，也要反复思维众生没有有漏和无漏的安乐，缺乏安乐。这样习惯之后，自然会生起想要给予安乐的愿望。也要忆念各种安乐，并将这些安乐给予众生。修习悲悯时，悲悯的所缘是：以三种痛苦中的任何一种而受苦的众生。行相是：希望他们能够脱离这些痛苦，希望他们能够脱离，希望能够让他们脱离。修习的次第是：首先对亲友，然后是对中等的人，再然后是对敌人修习。像对待亲友一样，当对敌人也能生起平等心时，逐渐地也要对十方的一切众生修习。像这样，对舍、慈爱和悲悯，要区分各自的对境
English
It is said in the explanation, and also in the Ratnavali: "Even if you give food to three hundred Brahmins three times a day, it cannot match the merit of a moment of loving-kindness. Gods and humans will become loving, and they will also be protected, have peace of mind, have much happiness, be free from harm from poison and weapons, obtain benefits without effort, and be reborn in the Brahma world. Even if they do not become liberated, they will obtain the eight qualities of loving-kindness." It is said that if there is loving-kindness, gods and humans will be loving and naturally gather. The Victorious One also defeated the hordes of demons with the power of loving-kindness, so it becomes the best of protection. Therefore, even if it is difficult to arise, one must strive. In the Siksamuccaya, it is said that one should contemplate with all one's mind the verses that show the cultivation of loving-kindness and compassion that arise from the Suvarnaprabhasa Sutra, and even utter them in words and cultivate them. That verse is: "By the great drum sound of the Suvarnaprabhasa Sutra, in this three thousand worlds, may the suffering of the lower realms, the suffering of Yama, and the suffering of poverty be pacified!" and so on. The order of cultivating loving-kindness is: first cultivate it towards friends, then towards neutral people, then towards enemies, and then gradually cultivate it towards all sentient beings. The way to cultivate it is: just as compassion arises when one repeatedly thinks about how sentient beings suffer from suffering, one should also repeatedly think about how sentient beings do not have happiness, both contaminated and uncontaminated, and how they lack happiness. When one becomes accustomed to this, the desire to be with happiness will naturally arise. One should also bring to mind various kinds of happiness and bestow them upon sentient beings. When cultivating compassion, the object of compassion is: sentient beings who suffer from any of the three kinds of suffering. The aspect is: the thought that they should be separated from those sufferings, the thought that they should be separated, and the thought that one should separate them. The order of cultivation is: first towards friends, then towards neutral people, and then towards enemies. When one can generate equanimity towards enemies as one does towards friends, one should gradually cultivate it towards all sentient beings in the ten directions. In this way, one should distinguish the objects of equanimity, loving-kindness, and compassion separately.