English
Not only does one not wish to be separated, but one also generates the thought of wanting something even greater than that and not being separated from it, and this is because of unpleasantness. That is, the degree of pleasantness or unpleasantness will change to the degree of joy in the occurrence of suffering. There is neither intolerance nor joy in the suffering of enemies, friends, and neutrals, and this is because there is neither pleasantness nor unpleasantness. Having done that, contemplating sentient beings as friends is for the sake of generating pleasantness, but it is not the ultimate of friends, so contemplating the mother, remembering her kindness, and repaying her kindness are the means of accomplishing pleasantness and cherishing. The love of holding sentient beings as dear to one's heart as one's only child is the fruit of these three, and it causes compassion to arise. The causal relationship between love and compassion, which desires to be united with happiness, is not apparent. Therefore, the three objects of focus, such as knowing the mother, appear as the basis for both love, which desires to be united with happiness, and compassion, which desires to be separated from suffering, so one must strive for this. Contemplating sentient beings as friends as a cause for generating bodhicitta is what was taught by the master Chandrakirti, the monk Chandra, and the master Kamalashila. The way in which aspiration and bodhicitta become the result is as follows: Having cultivated the mind in stages in this way, when compassion arises, it is sufficient to wish to attain Buddhahood for the sake of sentient beings. If one wonders what to do by inserting aspiration in between, the immeasurable love and compassion that wishes sentient beings to be united with happiness and to be separated from suffering is also present in Hearers and Solitary Buddhas, but taking upon oneself the burden of accomplishing happiness and eliminating suffering for all sentient beings is not present in those who are not Mahayanists. Therefore, one must generate an aspiration that surpasses the thought of courage. Therefore, it is not enough to merely wish all sentient beings to be united with happiness and to be separated from suffering. One must take upon oneself from the depths of one's heart the burden of accomplishing these things oneself, so one must distinguish these differences. As it says in the Questions of Sagaramati: Sagaramati, for example, a merchant or householder has an only son who is desired, beloved, cherished, pleasant, and sees nothing disagreeable. Because that boy is young, whatever he does
Tibetan
ས་ མི་གཙང་བའི་དོང་དུ་ལྷུང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེའི་མ་དང་གཉེན་གྱིས་ཁྱེའུ་དེ་མི་གཙང་བའི་དོང་དུ་ལྷུང་བ་དེ་མཐོང་ལ། མཐོང་ནས་ཀྱང་ཆོ་ངེ་ཆེན་པོས་འདེབས་ཤིང་མྱ་ངན་བྱེད་ལ་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ཏེ། མི་གཙང་བའི་དོང་དེར་ཞུགས་ནས་ཁྱེའུ་དེ་འདོན་པར་ནི་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེའི་ཕ་ཕྱོགས་དེར་སོང་སྟེ། དེས་བུ་གཅིག་པུ་དེ་མི་གཙང་བའི་དོང་དེར་ལྷུང་བར་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་རིངས་པར་རིངས་པར་བརྟབས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བུ་གཅིག་པུ་དེ་འདོན་པའི་བློས་སྲེད་པར་བྱས་ཏེ་སྐྱུག་བྲོ་བ་མེད་པར་མི་གཙང་བའི་དོང་དེར་བབས་ཏེ་བུ་གཅིག་པུ་ཕྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་མི་གཙང་བའི་དོང་དང༌། བུ་གཅིག་པུ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང༌། མ་དང་གཉེན་ནི་སེམས་ཅན་འཁོར་བར་ལྷུང་བ་མཐོང་ནས་མྱ་ངན་དང་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་གྱི། གདོན་པར་ནུས་པ་མེད་པ་ཉན་རང་དང༌། ཚོང་དཔོན་དང་ཁྱིམ་བདག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་དཔེ་དོན་དུ་སྦྱར་ནས་གསུངས་ཏེ། བུ་གཅིག་པུ་གཅེས་པ་མི་གཙང་བའི་དོང་དུ་ལྷུང་བ་ལ་དེའི་མ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བ་འདྲ་བ་ཞིག་ཉན་རང་ལ་ཡོད་པར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་སྙིང་རྗེ་ལ་བརྟེན་ནས་འགྲོ་བ་སྒྲོལ་བའི་ཁུར་འཁྱེར་བའི་ལྷག་བསམ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བའི་བློ་སྐྱེས་པ་ན་རང་གི་གནས་སྐབས་འདི་ལྟ་བུས་ནི་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་དོན་རྫོགས་པའང་བྱ་བར་མི་ནུས་ལ། དེར་མ་ཟད་དགྲ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཉུང་ཟད་རེ་དང་དེའི་དོན་ཡང་ཐར་པ་ཙམ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་ཀྱི། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་དགོད་མི་ནུས་པས། སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པ་དང་དེ་ དག་གི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་སུ་ཞིག་གིས་ནུས་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ན། སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ལ་ནུས་པ་དེ་ཡོད་པར་ཤེས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་བསྐྱེད་དོ། །གཉིས་པ་རིམ་ཅན་དུ་སྦྱང་བ་དངོས་ལ་གསུམ། གཞན་དོན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་སྦྱང་བ་དང༌། བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་སྦྱང་བ་དང༌། སྦྱངས་པའི་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ངོས་གཟུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བློ་དེ་སྐྱེ་བའི་གཞི་བསྒྲུབ་པ་དང༌། བློ་དེ་བསྐྱེད་པ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སེམས་ཅན་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒྲུབ་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར། སྔོན་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་
Chinese
于是， 掉进了不净的粪坑里。之后，那个孩子的母亲和亲人看到那个孩子掉进了不净的粪坑里。看到后，他们大声哭喊，悲伤地哀嚎，却不进入那个不净的粪坑去救那个孩子。然后，那个孩子的父亲朝那个方向走去，他看到唯一的儿子掉进了那个不净的粪坑里。看到后，他迅速地、以一种迫切的方式，渴望着救出那个唯一的儿子，毫不犹豫地跳入那个不净的粪坑，把唯一的儿子救了出来。因此，三界是不净的粪坑，唯一的儿子是众生，母亲和亲人是看到众生堕入轮回后哀嚎悲伤，却无力救度的声闻和独觉，商人和户主则比作菩萨，并以此为例证来说明。据说，就像珍爱的独子掉入不净的粪坑时，母亲会生起慈悲一样，声闻和独觉也具有这种慈悲。因此，应该依靠慈悲，生起承担救度众生重任的决心。这样，当生起救度众生的心时，仅凭自己现在的能力，连一个众生的利益都无法圆满，更何况即使获得了两位阿罗汉的果位，也只能帮助少数众生，并且只能实现他们获得解脱的利益。因为无法使一切都了知，所以想到谁能圆满无边众生及其暂时和究竟的利益呢？于是认识到只有佛才能做到，因此为了众生的利益，生起获得佛果的愿望。第二，实际按次第修习分为三：修习为他利而努力的心，修习为菩提而努力的心，以及认识修习的果实——发菩提心。第一部分分为两点：成就生起这种心的基础，以及实际生起这种心。第一部分又分为两点：成就对众生的平等心，以及将一切都视为悦意的形象。第一点是：如前在下士和中士阶段所说的那样，前行等次第
English
Then, Fell into a pit of impurity. Then, the mother and relatives of that child saw that the child had fallen into the pit of impurity. Having seen it, they cried out loudly and lamented sorrowfully, but they did not enter the pit of impurity to rescue the child. Then, the father of that child went in that direction, and he saw his only son had fallen into that pit of impurity. Having seen it, he quickly, in an urgent manner, desired to rescue that only son, and without hesitation, he descended into that pit of impurity and rescued his only son. Thus, the three realms are the pit of impurity, the only son is all sentient beings, the mother and relatives are those who, seeing sentient beings fall into samsara, lament and grieve, but are unable to rescue them, the Shravakas and Pratyekabuddhas. The merchant and householder are likened to Bodhisattvas, and this is used as an example. It is said that just as a mother would feel compassion when her beloved only son falls into a pit of impurity, so too do the Shravakas and Pratyekabuddhas have such compassion. Therefore, one should rely on compassion and generate the altruistic intention to bear the burden of liberating beings. Thus, when the mind of liberating sentient beings arises, one's own current state is not even able to accomplish the benefit of a single sentient being, let alone that even if one attains the state of two Arhats, one can only help a few sentient beings and only accomplish their benefit of attaining liberation. Because one cannot make all know, one wonders who can completely fulfill the temporary and ultimate benefit of limitless sentient beings? Then, realizing that only a Buddha can do it, one generates the desire to attain Buddhahood for the benefit of sentient beings. Second, the actual training in stages has three parts: training the mind to strive for the benefit of others, training the mind to strive for Bodhi, and identifying the result of the training, which is generating Bodhicitta. The first part has two points: establishing the basis for the arising of that mind, and actually generating that mind. The first part is further divided into two points: establishing equanimity towards sentient beings, and establishing all as having a pleasing appearance. The first point is: As explained earlier in the stages of the lesser and intermediate persons, the preliminary practices and so on