Tibetan
ན་དྲན་པ་ལས་དང༌། དྲིན་དྲན་པ་ནི་མར་མཐོང་བ་ལས་འབྱུང་བ་སྟེ་བདུན་ནོ། །འདི་ལ་གཉིས། རིམ་པ་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང༌། རིམ་ཅན་དུ་སྦྱང་བ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གྱི་རྩ་བ་སྙིང་རྗེར་བསྟན་པ་དང༌། རྒྱུ་འབྲས་གཞན་རྣམས་དེའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། ཐོག་མར་གལ་ཆེ་བ་ནི། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཡིད་བསྐྱོད་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བ་ལས་གདོན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་དམ་འཆའ་བར་འགྱུར་ལ། སྙིང་རྗེ་དམན་ན་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་མི་འོང་ བས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་སྒྲོལ་བའི་ཁུར་འཁྱེར་བ་ནི་དེ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁུར་དེ་མི་འཛིན་ན་ཐེག་ཆེན་པར་མི་ཆུད་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ནི་ཐོག་མར་གལ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པ་ལས། བཙུན་པ་ཤཱ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ། གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མི་ཟད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཙུན་པ་ཤཱ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན། དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་ནི་མིའི་སྲོག་གི་དབང་པོའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། གཱ་ཡ་གཽ་རི་ལས་ཀྱང༌། འཇམ་དཔལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་རྩོམ་པ་ནི་ཅི། གནས་ནི་གང༌། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་རྩོམ་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། །གནས་ནི་སེམས་ཅན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་དམ་བཅས་པ་དེ་ཡང་ཚོགས་གཉིས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་མ༌བསླབས་ན་མི་འགྲུབ་པར་མཐོང་ནས་བྱ་དཀའ་བའི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་པས་ན་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྟེན་ནོ། །བར་དུ་གལ་ཆེ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ལན་ཅིག་སེམས་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེས་ནས་ཞུགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྲངས་མང་ཞིང་བྱེད་ངན་པ་དང་བསླབ་པར་བྱ་བའང་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་ཞིང་མཐའ་ཡས་པ་དང་དུས་ཀྱང་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དགོས་པར་མཐོང་བ་ན་ཞུམ་ནས་ཐེག་པ་དམན་པར་ལྟུང་བ་ལ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལན་ཅིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་མིན་པར་ཇེ་འཕེལ་དུ་གོམས་པར་བྱས་ པས་རང་གི་བདེ་སྡུག་ལ་མི་ལྟ་ཞིང་གཞན་གྱི་དོན་ལ་མི་སྐྱོ་བས་ཚོགས་ཐམས་ཅད་བདེ་བླག་ཏུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། དེ་ལྟར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་བསྐྱོད་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བདག་ཉིད་ལ་མི་ལྟ་བར་གཞན་ལ་ཤིན་ཏུ
Chinese
再者，忆念是从忆念而来，忆念恩德是从视如己出而来，共有七种。此处分二：于次第生起定解，以及次第修学正行。初者分二：宣说大乘道之根本为悲心，以及其他因果转变为彼之因与果之方式。初者分三：首先，重要的是，若以大悲心策动心意，则为了救度一切有情出离轮回，必定会立下誓言；若悲心微弱，则不会如此行事，因此，荷负救度一切众生的重担，是依赖于此的缘故；若不荷负此重担，则不能算作大乘行者的缘故，悲心首先是重要的。如《无尽慧经》中也说：“尊者舍利弗之子，再者，菩萨的广大的悲心是无尽的。为何如此呢？因为是先导的缘故。尊者舍利弗之子，例如，呼吸出入是人的命根的先导。同样地，菩萨的广大的悲心是圆满成就大乘的先导。”以及《伽耶高里经》中也说：“文殊，菩萨们的行为的开端是什么？住处是什么？”文殊回答说：“天子，菩萨们的行为的开端是广大的悲心。住处是有情。”如是。如是立誓，若不修学广大的二资粮，则见其不能成就，故而进入难行的广大资粮，因此是进入行持的所依。中间重要的是，如是，一旦生起那样的心意而进入后，由于有情数量众多且行为恶劣，且所应修学的也极其困难且无边无际，且所需时间也无可估量，见到这些而灰心丧气，从而堕入小乘。因此，不是仅仅生起一次广大的悲心，而是要习惯于使其增长，从而不顾自己的苦乐，不厌倦于利益他人，从而轻易地圆满一切资粮。如《修次第初篇》中说：“如是，由广大的悲心策动，菩萨们不顾自己，而对他人极度
English
Furthermore, mindfulness arises from mindfulness, and remembering kindness arises from seeing others as oneself, totaling seven. Here, there are two parts: generating certainty in the order, and actually training in the sequential practices. The first part has two aspects: explaining that the root of the Mahayana path is compassion, and how other causes and effects transform into its causes and results. The first part has three sections: First, the important thing is that if the mind is moved by great compassion, then in order to liberate all sentient beings from samsara, one will definitely make a vow; if compassion is weak, one will not act in this way, so carrying the burden of liberating all beings depends on it; and if one does not carry this burden, one cannot be considered a Mahayana practitioner, so compassion is important at the beginning. As it is also said in the Sutra of Inexhaustible Intelligence: "Venerable Sharadvatiputra, moreover, the great compassion of the Bodhisattvas is inexhaustible. Why is that? Because it is the precursor. Venerable Sharadvatiputra, for example, the outgoing and incoming breath is the precursor of the life force of a person. Similarly, the great compassion of the Bodhisattva is the precursor of the perfect accomplishment of the Great Vehicle." And also in the Gaya Gori Sutra: "Manjushri, what is the beginning of the conduct of the Bodhisattvas? What is the dwelling place?" Manjushri replied: "Son of the gods, the beginning of the conduct of the Bodhisattvas is great compassion. The dwelling place is sentient beings." Thus it is. Having made such a vow, if one does not train in the vast accumulation of the two accumulations, one sees that it cannot be accomplished, so one enters the vast accumulation of difficult practices, therefore it is the basis for entering into practice. The important thing in the middle is that, once such a mind has arisen and entered, because the number of sentient beings is vast and their actions are evil, and what needs to be trained is extremely difficult and limitless, and the time required is immeasurable, seeing these things, one becomes discouraged and falls into the Lesser Vehicle. Therefore, it is not just a matter of generating great compassion once, but of becoming accustomed to increasing it, so that one does not look at one's own happiness and suffering, and does not tire of benefiting others, thereby easily perfecting all the accumulations. As it is said in the First Stage of Meditation: "Thus, moved by great compassion, the Bodhisattvas do not look at themselves, but are extremely