Tibetan
། མི་ཤེས་པའི་གཉེན་པོར་ནི། བསླབ་བྱ་རྣམས་མཉན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །བག་མེད་པའི་གཉེན་པོར་ནི། བླང་དོར་གྱི་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་དང་། འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་སྒོ་གསུམ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་ལེགས་ཉེས་གང་ལ་འཇུག་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་བཞིན་དང༌། བདག་གམ་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཉེས་པ་ལ་འཛེམ་པའི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང༌། གཞན་གྱིས་སྨད་དུ་འོང་སྙམ་ནས་འཛེམ་པའི་ཁྲེལ་ཡོད་དང༌། ཉེས་སྤྱོད་ཀྱི་རྣམ་ སྨིན་ལ་འཇིགས་ནས་བག་འཁུམས་པ་སོགས་ལ་བསླབ་བོ། །མ་གུས་པའི་གཉེན་པོར་ནི། སྟོན་པ་དང་དེའི་བཅས་པ་དང་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་གུས་པར་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་མང་བའི་གཉེན་པོར་ནི། རྒྱུད་ལ་བརྟགས་ཏེ་ཉོན་མོངས་གང་ཤས་ཆེ་བ་ལ་གཉེན་པོ་འབད་ནས་བསྟེན་ནོ། །དེ་ལྟར་མི་འབད་པར་འདི་ཙམ་ལས་འགལ་ཡང་སྐྱོན་ཆུང་ངོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། བཅས་པ་རྣམས་ལ་བག་ཡངས་སུ་འཇུག་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་འཐོབ་སྟེ། ལུང་རྣམ་འབྱེད་ལས། གང་ཞིག་སྟོན་པ་ཐུགས་རྗེའི་བསྟན་པ་ལ། །ཡང་བར་སེམས་ཤིང་ཅུང་ཟད་འདའ་བྱེད་པ། །དེ་ནི་དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་གཞན་དབང་འཐོབ། །སྨྱིག་ཚལ་བྲེགས་པས་ཨ་མྲའི་ཚལ་ཉམས་བཞིན། །འདི་ན་ལ་ལས་རྒྱལ་པོའི་ཚིག་ཆེན་ཡང༌། །འདས་ན་ལན་འགའ་ཆད་པ་འཐོབ་མི་འགྱུར། །ཐུབ་པའི་བཀའ་ལུང་ཚུལ་མིན་འདས་བྱས་ན། །དུད་འགྲོར་འགྲོ་འགྱུར་ཨེ་ལའི་འདབ་ཀླུ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཉེས་ལྟུང་གིས་མ་གོས་པ་ལ་འབད་ཅིང༌། བརྒྱ་ལ་གོས་ན་ཡང་ཇི་མི་སྙམ་པར་མི་འཇོག་པར་ལྟུང་བ་དང་སྡིག་པའི་ཕྱིར་བཅོས་ལ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལྟར་འབད་པར་བྱའོ། །ཚངས་པས་ཞུས་པ་ལས། བསླབ་པ་ལ་ནི་བརྟེན་པར་བྱ། །དེ་ལ་སྙིང་ནས་ནན་ཏན་བྱ། །ཕྱིར་ནི་སྤང་བར་མི་བྱ་ཞིང༌། །སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་བཤིག་མི་བྱ། །རྟག་ཏུ་ནན་ཏན་གནས་པར་བྱ། །འདུལ་བ་ལ་ནི་འཇུག་པར་བྱ། །ཞེས་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་སྲོག་དང་བྲལ་ཞིང་ཤི་བ་ནི་བླ་ཡི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ཤིང་ཞིག་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྲོག་དང་བྲལ་ཞིང་ཤི་བས་ནི་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཟད་པར་འགྱུར་གྱི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ཤིང་ཞིག་པས་ནི་སྐྱེ་བ་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱའི་བར་དུ་རིགས་དང་བྲལ་ཞིང་བདེ་བ་སྤངས་ཏེ། རྣམ་པར་ལྟུང་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གཏན་ཚིགས་དང་བཅས་ཏེ་བཀའ་སྩལ་པ་ལྟར། སྲོག་དང་བསྡོས་ཏེ་བསྲུང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བདག་སྐྲ་
Chinese
对于无知之对治，应当听闻教诲而知晓。对于放逸之对治，是不忘取舍之目标的忆念，以及时时对身语意三门各自观察，知晓应行善恶之正知，以及以自或法为重而羞于作恶之知惭，以及想到他人会指责而羞于作恶之有愧，以及因畏惧恶行之果报而谨慎小心等，应于此等修习。对于不敬之对治，应当恭敬上师及其所制之戒律，以及与梵行相同之行为。对于烦恼炽盛之对治，应观察自相续，对何种烦恼最为严重，就努力依止其对治。若不如此努力，心想仅仅违越这一点也无大碍，而对所制之戒律放纵不羁，则唯有获得痛苦。如《律分别》中云：“何人于导师慈悲之教法，视为无足轻重而稍有违越者，彼由此将获得受他支配之痛苦，如砍伐竹林而使芒果园荒芜。此处有人违越国王之重令，死后亦不会多次遭受惩罚。若不如法违越能仁之教言，则将转生为旁生，如艾拉树之叶虫。”故当努力不为罪堕所染，即使百次染污，也不应认为无关紧要，而应如所说般努力忏悔罪堕。梵天请问经中云：“当依止学处，于此当从内心精进，不应舍弃，纵为生命亦不应毁坏，当恒常精进安住，当进入调伏。”以及《具足戒经》中云：“诸比丘，舍弃生命而死是为殊胜，戒律破损毁坏则不如是。何以故？舍弃生命而死，仅使此生之寿命耗尽，而戒律破损毁坏，则于百千俱胝之生中，远离种姓，舍弃安乐，将感受极大之堕落。”如是依理而宣说，故当以生命为代价而守护。若不如此，则我之头发
English
As an antidote to ignorance, one should listen to instructions and gain knowledge. As an antidote to carelessness, there is mindfulness that does not forget the objects of what to adopt and abandon, and constant examination of the three doors of body, speech, and mind, knowing which to engage in good and bad, and knowing shame that avoids wrongdoing by valuing oneself or the Dharma, and having embarrassment that avoids wrongdoing thinking that others will criticize, and being cautious and restrained by fearing the ripening of misdeeds, etc., one should train in these. As an antidote to disrespect, one should respect the teacher, their precepts, and those who practice the same pure conduct. As an antidote to abundant afflictions, one should examine one's own mind and diligently rely on the antidote to whichever affliction is most dominant. If one does not strive in this way, thinking that it is only a small fault to transgress this much, and indulges in the precepts, one will only obtain suffering. As it says in the Vinayavibhaṅga: "Whoever thinks lightly of the compassionate teachings of the teacher and slightly transgresses, from that they will obtain suffering under the control of others, like cutting down a bamboo grove and ruining a mango grove. Here, someone who violates the great command of the king, even after death, will not receive punishment many times. If one improperly transgresses the words of the Sage, one will go to the animal realm, like the leaf worm of the Ela tree." Therefore, one should strive not to be stained by faults and transgressions, and even if stained a hundred times, one should not think it doesn't matter, but strive to remedy the transgressions and sins as instructed. As it says in the Brahma-paripṛcchā-sūtra: "One should rely on the training, and diligently apply oneself to it from the heart. One should not abandon it, and should not destroy it even for the sake of one's life. One should always diligently abide in it, and should enter into discipline." And in the Śīlavisuddhi-sūtra: "Monks, it is better to die having abandoned life than to have morality broken and destroyed. Why is that? Abandoning life and dying only exhausts the life of this one existence, but breaking and destroying morality separates one from their lineage for hundreds of thousands of millions of existences, abandoning happiness, and one will experience great downfalls." As it was taught with reasoning, one should protect it even at the cost of one's life. If not, then my hair
Tibetan
བྲེགས་ཤིང་གོས་ངུར་སྨྲིག་བགོས་པ་ནི་དོན་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་འདི་ལ་རབ་བྱུང་ནས། །སྡིག་པའི་ལས་རྣམས་ཤིན་ཏུ་སྤྱོད་པར་བྱེད། །ནོར་དང་འབྲུ་ལ་སྙིང་པོར་འདུ་ཤེས་ཤིང་། །བཞོན་དང་བ་གླང་ཤིང་རྟ་རྣམས་ལ་ཆགས། །གང་ལ་བསླབ་པའི་ནན་ཏན་མེད་པ་རྣམས། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཅི་ཕྱིར་མགོ་བོ་བྲེགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུས་བྱས་འཁོར་བ་ལས་འབྲོས་པར་འདོད་ནས་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྐང་པ་ཉམས་ན་ནི་འགྲོ་མི་ནུས་པར་མ་ཟད། འཁོར་བར་སླར་འཁོར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ཀྱིས་འཇོམས་པ་དཔེ་དང་བཅས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། མི་ཞིག་ཆོམ་རྐུན་མང་པོས་རབ་གཙེས་ནས། །འཚོ་བར་འདོད་པས་བྲོས་ཤིང་འགྲོར་བརྩལ་ན། །དེ་ནི་རྐང་པ་འགྲོ་ཞིང་རྒྱུག་མི་ནུས། །ཆོམ་རྐུན་དག་གིས་དེ་བཟུང་བཅོམ་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་རྨོངས་པའི་མི། །འདུས་བྱས་དག་ལས་འབྲོས་ པར་འདོད་མོད་ཀྱི། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པས་དེ་ཡང་འབྲོས་མི་ནུས། །ན་རྒ་འཆི་བ་དག་གིས་ཤིན་ཏུ་འཇོམས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་མདོ་དེ་ལས། ཁྱིམ་པ་སྐྱ་བོའི་གོས་གྱོན་ལ། །ངས་ནི་བསླབ་པ་གང་བཤད་པ། །དེ་ཚེ་དགེ་སློང་དེ་དག་ལ། །བསླབ་པ་དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དགེ་བསྙེན་ལ་གསུངས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་ལྔ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྲུང་བ་དགེ་སློང་ལ་ཡང་མེད་པར་གསུངས་པའི་དུས་འདིར་བསླབ་པ་ལ་བརྩོན་པ་ནི། ལྷག་པར་ཡང་འབྲས་བུ་ཆེ་བས་འབད་པར་བྱ་སྟེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་གང་གཱའི་བྱེ་སྙེད་དུ། །དང་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཟས་དང་སྐོམ་རྣམས་དང༌། །གདུགས་དང་བ་དན་མར་མེའི་ཕྲེང་བ་ཡིས། །སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་རིམ་གྲོ་བྱས། །གང་གིས་དམ་ཆོས་རབ་ཏུ་འཇིག་པ་དང༌། །བདེར་གཤེགས་བསྟན་པ་འགག་པར་འགྱུར་བའི་ཚེ། །ཉིན་མཚན་དུ་ནི་བསླབ་པ་གཅིག་སྤྱོད་པ། །བསོད་ནམས་འདི་ནི་དེ་བས་བྱེ་བྲག་འཕགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ལྟུང་བ་བྱུང་ཡང་བཤགས་པས་ཆོག་སྙམ་ནས་ཕྱིན་ཆད་མི་བྱེད་པའི་སྡོམ་སེམས་མེད་པར་འཇུག་པ་ནི། ཕྱིས་བཅོས་པས་ཆོག་ཟེར་ནས་དུག་ཟ་བ་དང་འདྲ་སྟེ། བྱམས་པ་སེང་གེ་སྒྲའི་མདོ་ལས། བྱམས་པ། ཕྱི་མའི་ཚེ་ཕྱི་མའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཐ་མ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་དང༌། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཁ་ཅིག་དེ་དག་འདི་སྐད་ཅེས། སྡིག་པའི་ལས་ནི་ཉེས་པ་བཤགས་པས
Chinese
应当思索剃发和穿着袈裟是没有意义的。如《三昧王经》所说：“于此佛陀教法中出家后，极行罪恶之事，视财物五谷为心要，贪著车乘牛马等。于何者无有学习之精进，彼等为何剃头耶？”是故。若欲从有为轮回中逃脱，前往解脱之城市，若戒律之足衰损，则不但不能前往，且将重返轮回，为诸痛苦所摧毁，以譬喻说明之。《三昧王经》云：“若人受众多盗贼所逼迫，欲求生存而逃逸奔走时，彼则足不能行亦不能跑，如彼为盗贼所擒获摧毁。如是戒律衰损之愚人，虽欲从有为法中逃脱，然因戒律衰损故亦不能逃脱，为老病死等所摧毁。”如是说。是故，如彼经所云：“居士着白衣，我所说之学处，尔时彼等比丘，亦将无有彼学处。”如是，于居士所说之五种学处圆满守护，于比丘亦无有之此时代，勤修学处者，尤为果大故应努力。彼经云：“于恒河沙数劫中，以悦意之心，以饮食等，以伞盖幢幡灯鬘等，供养无数佛陀。何者于正法极度衰败时，于善逝教法隐没之时，昼夜行持一学处，此福德胜过彼福德。”是故。又，纵有堕罪，然思惟忏悔即可，若无往后不作之防护心而行者，如云事后补救即可而食毒药。如《慈氏狮子吼经》云：“慈氏，未来世未来五浊末世时，有些在家菩萨与出家者如是云：罪恶之业以忏悔
English
One should contemplate that shaving the head and wearing saffron robes are meaningless. As the Samadhiraja Sutra says: "Having become ordained in this Buddha's teaching, they engage in extremely sinful deeds, considering wealth and grain as essential, and are attached to vehicles, cattle, horses, and carts. Those who have no diligence in learning, why do they shave their heads?" Therefore. If one wishes to escape from conditioned samsara and go to the city of liberation, if the foot of morality is weakened, not only will one not be able to go, but one will return to samsara and be destroyed by all sufferings, as illustrated by an example. The Samadhiraja Sutra says: "If a person is greatly harassed by many thieves, and desires to survive by fleeing and trying to escape, then his feet cannot walk or run. Just as that person is captured and destroyed by thieves, so too, a foolish person whose morality is weakened, although he desires to escape from conditioned things, cannot escape because his morality is weakened, and is utterly destroyed by old age, sickness, and death." Thus it is said. Therefore, as that sutra says: "Wearing the white clothes of a householder, whatever precepts I have spoken, at that time, those monks will also not have those precepts." Thus, in this time when the five precepts spoken to lay practitioners are fully kept, but are said to be absent even in monks, striving for precepts is especially important because the fruit is great, so one should strive. That sutra says: "For as many eons as there are grains of sand in the Ganges, with a joyful mind, with food and drink, with umbrellas, banners, and garlands of lamps, one serves billions of Buddhas. Whoever, when the sacred Dharma is utterly destroyed, when the Sugata's teaching is about to decline, practices one precept day and night, this merit is far superior to that merit." Therefore. Furthermore, even if there is a transgression, thinking that it is enough to confess, and engaging without the intention to refrain from doing so in the future, is like eating poison thinking that it can be remedied later. As the Maitreya Lion's Roar Sutra says: "Maitreya, in the future, in the final five hundred years of the degenerate age, some bodhisattvas who are householders and some who are ordained will say this: Sinful deeds can be purified by confession.