Tibetan
་སྔོན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་འགྲོ་བའི་གོ་སྐབས་མི་རྙེད་པས་སོ། ཞེས་བྱ་བའོ། །འདུས་བྱས་གཅིག་ལ་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཅིག་ཅར་ཚོགས་པ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་འགོག་པ་ནི། དངོས་པོ་རྣམས་ལ་སྐྱེ་གནས་འཇིག་གསུམ་རང་བཞིན་གྱིས་ཅིག་ཅར་ཡང་མི་སྲིད་དེ། སྐྱེ་གནས་འཇིག་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དུས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པ་ལ་ནི། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་དང་ཤི་བའང་ཅིག་ཅར་གྱིས་ཡོད་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། གང་ཟག་གཅིག་གི་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་སྟེ་རྒ་བ་དང་། འཇིག་ པ་སྟེ་ཤི་བའི་སྐད་ཅིག་རྣམས་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ནང་གི་ལེའུ་ལས། གལ་ཏེ་དུས་གཅིག་ལ་ཡིན་ན། སྐྱེ་བ་དང་། རྒ་བ་དང་། འཆི་བ་རྣམས་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། ཞེས་པ་ལས་གཞན་པ་ཅི། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྐྱེ་གནས་འཇིག་པ་ཁྱད་པར་བ་ཉིད་ལ་སྦྱར་ན་ལེགས་སོ། །གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་སྐྱེ་གནས་འཇིག་པ་ལས། ཕྱི་མའི་སྐྱེ་གནས་འཇིག་པ་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའི། སྐད་ཅིག་གཅིག་ཉིད། རིམ་གྱིས་དེ་གསུམ་དུ་འགྱུར་བ་དང་ཅིག་ཅར་དེ་གསུམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ནི་མི་སྨྲའོ་ཞེ་ན། ཞེས་པ་ནི། ཅི་སྟེ་ནས། ཞེ་ནའི་བར་རོ། །དེས་ན་ཕྱོགས་སྔ་མ་འདི། སྐྱེ་གནས་འཇིག་པ་གསུམ་སྐད་ཅིག་ལ་སྦྱོར་བ་མིན་པར། སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་རང་དུས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་ལས་གཉིས་པའི་རང་དུས་ཀྱི་གཉིས་པ་དང་། སྐད་ཅིག་གཉིས་པའི་དུས་ཀྱི་གནས་པ་ལས་སྐད་ཅིག་གསུམ་པའི་དུས་ཀྱི་འཇིག་པ་འབྱུང་བ་འདིར་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་འོག་གི་དགག་པ་མ་འབྲེལ་ཞིང་། སྔར་རིམ་ཅན་བཀག་པ་དང་ཕྱོགས་སྔ་མ་ཁྱད་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ལན་ནི། འདི་ཉིད། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་པ་ལ་མི་རིགས་པ་མེད་ཀྱང་། དོན་དམ་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་ནའང་དེ་ལྟར་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པ་མི་འཐད་དེ། འདིར་དོན་དམ་པར་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་མ་འགགས་པ་ལས་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་གཞན་མི་འབྱུང་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་སྔ་མ་འགགས་པ་ལས་ཕྱི་མ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན། དོན་དམ་པར། ས་བོན་མ་ཉམས་པ་ལས་ཀྱང་མྱུ་གུ་མི་འབྱུང་ཞིང་ཉམས་པ་ལས་ཀྱང་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། ཞེས་པ་སྟེ། དེའང་ཐ་སྙད་དུ་རང་ལུགས་ལའང་། མྱུ་གུ་དེ་མྱུ་གུ་རང་གི་དུས་ན་འགགས་པའི་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཡང་། དོན་དམ་པར་ནི་དེ་མི་རུང་སྟེ་འདི་ལྟར། ལེའུ་གཉིས་པར་མར་མེའི་དཔེ་ལ་སྦྱར་ནས་གསུངས་པ་ལྟར། ས་བོན་འགགས་པ་ལས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་ན། མར་མེ་ཤི་བ་ལས་ཀྱང་མར་མེ
Chinese
因为没有机会先产生、安住、消逝。这就是所谓的（意思）。驳斥以胜义谛成立一个有为法同时具足三种相：一切事物不可能自性同时具有生、住、灭三种，因为如果生、住、灭一切法自性同时存在，那么一个人也必须同时具有生、老、死，因为一个人出生的刹那和安住即衰老，以及坏灭即死亡的刹那不是同一时间。这如同内部章节所说：如果是在同一时间，那么出生、衰老和死亡就是相同的。因此，将生、住、灭应用于不同的事物是好的。如果说从前一刹那的生、住、灭，逐渐产生后一刹那的生、住、灭。但不会说一个刹那本身逐渐变成那三种，或者同时变成那三种。这从“如果”到“说”。因此，这个前派不是将生、住、灭三种应用于一个刹那，而是驳斥前一刹那自身时间的生，第二个自身时间的第二个，以及第二个刹那时间的住，第三个刹那时间的灭产生。否则，下面的驳斥将不相关，并且先前驳斥的渐次性和前派将变得没有区别。对此的回答是：即使仅仅在名言中承认也没有不合理之处，但如果以胜义谛的理智来分析，承认那样成立是不合理的，因为在这里，胜义谛中，前一刹那没有停止，不会产生其他的后一刹那，同样，前一刹那停止了，也不会产生后一刹那。例如： 在胜义谛中，就像种子没有坏灭也不会产生苗芽，坏灭了也不会产生一样。也就是说，即使在名言中，按照自宗，苗芽是从苗芽自身时间坏灭的种子中产生的，但在胜义谛中，那是不允许的，就像这样。如同第二品中结合灯火的比喻所说，如果从种子坏灭也自性产生苗芽，那么灯火熄灭了也应该产生灯火
English
Because there is no opportunity to first arise, abide, and perish. This is what is meant. Refuting the establishment of three characteristics simultaneously in one conditioned phenomenon in ultimate truth: It is impossible for all things to inherently possess the three characteristics of arising, abiding, and ceasing simultaneously. Because if arising, abiding, and ceasing, all phenomena inherently exist at the same time, then a single person must also simultaneously possess birth, aging, and death. Because the moment of a person's birth and abiding, i.e., aging, and destruction, i.e., death, are not the same time. This is as stated in the inner chapter: If it is at the same time, then birth, aging, and death are the same. Therefore, it is good to apply arising, abiding, and ceasing to different things. If one says that from the arising, abiding, and ceasing of the previous moment, the arising, abiding, and ceasing of the later moment gradually arise. But one would not say that a single moment itself gradually becomes those three, or simultaneously becomes those three. This is from "if" to "say." Therefore, this former proponent is not applying the three of arising, abiding, and ceasing to a single moment, but is refuting the arising of the former moment's own time, the second of the second's own time, and the abiding of the second moment's time, and the ceasing of the third moment's time. Otherwise, the following refutation would be irrelevant, and the previously refuted gradualness and the former proponent would become indistinguishable. The answer to this is: Even if one only acknowledges it in conventional truth, there is nothing unreasonable, but if one analyzes it with the reasoning of ultimate truth, it is unreasonable to acknowledge that it is established in that way, because here, in ultimate truth, the previous moment has not ceased, and another later moment does not arise, and similarly, the previous moment has ceased, and the later moment does not arise. For example: In ultimate truth, just as a sprout does not arise from a seed that has not decayed, nor does it arise from one that has decayed. That is to say, even in conventional truth, according to one's own system, a sprout arises from a seed that has decayed at the time of the sprout itself, but in ultimate truth, that is not permissible, like this. As stated in the second chapter, applying the example of a lamp, if a sprout inherently arises even from a decayed seed, then a lamp should also arise from a dead lamp.
Tibetan
་གཉིས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། ས་བོན་མ་འགགས་པར་རང་བཞིན་གྱིས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་ན། ས་བོན་སྐྱེ་བོ་་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཉམས་པའི་དུས་ཉིད་ནས་མྱུ་གུ་སྔོན་པོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། མར་མེ་གཅིག་ལས་གཅིག་སྦར་བའི་ཕྲེང་བ་བཞིན་དུ་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ལའང་གནས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་སྐྱེ་གནས་འཇིག་པའི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་ལའང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་སྐྱེ་གནས་འཇིག་པ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་སོ་སོ་བ་དང་དུས་གཅིག་པ་དག་ལ་བཏགས་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པའི་ཚུལ་འདི་ནི། རྩ་ཤེ་ལས། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་གསུམ་པོ་ཡིས། །འདུས་བྱས་མཚན་ཉིད་བྱ་བར་ནི། །ནུས་མིན་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ། །འདུས་པ་ཡང་ནི་ཇི་ལྟར་རུང་། ཞེས་གསུངས་པའི་རིགས་པའོ། །དེ་ལྟར་བཏགས་པས་གྲུབ་པའི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། ཤོང་འགྱུར་གྱི་འགྱུར་འདི་ཅུང་ཟད་འཁྲུགས་པས་འདི་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟར་ན། དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་མེད་དེ། རང་བཞིན་གྱིས་ གྲུབ་པའི་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། གཅིག་དང་དུ་མ་དངོས་སུ་ཕན་ཚུན་སྤངས་ནས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སྐྱེ་འཇིག་སོགས་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་ནས། དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད། གང་ལ་དོན་དམ་འཇལ་བྱེད་དུ་སོང་བའི་ངོ་ལ་བལྟོས་ནས་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་ནམ་ཡང་སྐྱེ་འཇིག་སོགས་དེ་དག་སྣང་མི་སྲིད་པ་སྔར་བཤད་དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། འདིར་སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད། ཅེས་པ་ནས། སངས་རྒྱས་ཏེ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་རྫོགས་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད། ཐོག་མར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་དུས་སུ་སྟོན་པའོ། །དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་པ་དེའི་རྗེས་ལ། དེ་ཕྱིན་ཆད། དུས་ནམ་ཡང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པའི་རྣལ་འབྱོར་དེ་གང་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དཔྱོད་བྱེད་དུ་སོང་བའི་ངོ་ན། སྐྱེ་གནས་འཇིག་པའི་སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་མེད་པ། གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ། གཉིས་སུ་སྣང་བ་མེད་པའི་མཆོག་སྟེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གང་ཡང་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་མཆོག་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཞེས་པ་འགྱུར་ཅུང་མ་བདེ་བས། གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཆོག་ཅེས་བཤད་དགོས་སོ། །འོ་ན་སྐད་ཅིག་དང་དུ་མ་དེ་དག་ཡེ་ཤེས་གང་ལ་སྣང་ཞེ་ན། ཇི་སྲིད་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་སེམས་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འཇལ་བྱེད་དུ་ཡོད་པ་དེ་ སྲི
Chinese
第二个会产生。如果种子不停止，自然会生出幼苗。种子在一点也没有损坏的时候，就会生出绿色的幼苗。就像用一盏灯点燃另一盏灯的链条一样，种子和幼苗也会存在。同样，生、住、灭的刹那前后也会变化。像这样，将生、住、灭的刹那前后各自不同和同时存在的事物联系起来，以此来阻止自性成立的方式是：在《根本慧论》中说：“生等三者，不能作为有为法的特征。在一个时间里，如何能聚集在一个事物上？”这就是所说的道理。像这样归纳通过联系而成立的意义是：雄译师的翻译有些混乱，所以应该这样解释：如前所说的那样，没有真实存在的物体，因为没有自性成立的刹那，无论是单一还是众多。这是普遍存在的，因为单一和众多实际上是相互排斥和矛盾的。像这样，显示了生灭等在胜义中不成立之后，因此，佛陀的如实知智，对于作为衡量胜义的方面来说，对于那个智慧来说，永远不可能显现生灭等，之前已经说过，现在详细解释如下：这里从“所有刹那”到“成佛”之间，是不变的安乐二万一千六百圆满的刹那，最初示现在圆满成佛的时候。在那之后，无论何时，诸佛的如实知瑜伽，对于作为衡量真如的方面来说，所有生住灭的刹那都不存在，远离单一和众多，没有二元显现的殊胜，因为无论存在与不存在，都远离了胜义中成立。这里“殊胜无二”的翻译不太好，应该说“无二的殊胜”。那么，刹那和众多会显现在哪个智慧中呢？只要存在衡量世间众生所有心识的智慧，
English
The second will arise. If the seed does not cease, a sprout will naturally grow. When the seed is not damaged even a little, a green sprout will grow. Just like a chain of lighting one lamp from another, the seed and the sprout will also exist. Likewise, the moments before and after arising, abiding, and ceasing will also change. Like this, the way to prevent self-nature from being established by linking the moments before and after arising, abiding, and ceasing, which are each different and co-exist, is: In the Root Wisdom Treatise, it says: "The three, such as arising, cannot be the characteristics of conditioned phenomena. How can they be gathered in one thing at one time?" This is the reason that is said. Like this, summarizing the meaning established through connection is: The translation of the Xiong translator is a bit confusing, so it should be explained like this: As said before, there is no truly existing object, because there is no moment of self-nature being established, whether it is single or many. This is universally present, because single and many are actually mutually exclusive and contradictory. Like this, after showing that arising and ceasing, etc., are not established in the ultimate sense, therefore, the Buddha's wisdom of knowing reality as it is, for the aspect that serves as a measure of the ultimate truth, for that wisdom, it is never possible for arising and ceasing, etc., to appear. It has been said before, and now it is explained in detail as follows: Here, from "all moments" to "becoming a Buddha," it is the unchanging bliss of twenty-one thousand six hundred complete moments, initially shown at the time of complete enlightenment. After that, whenever, the yoga of the Buddhas' knowledge of reality as it is, for the aspect that serves as a measure of suchness, all moments of arising, abiding, and ceasing do not exist, separated from single and many, the supreme of non-dual appearance, because whether existence or non-existence, it is separated from being established in the ultimate sense. Here, the translation of "supreme non-dual" is not very good, it should be said "non-dual supreme." Then, in which wisdom will the moment and the many appear? As long as there is the wisdom that measures all the minds of sentient beings in the world,