Tibetan
བས་སུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བ་སྐྱེ་འགག་སོགས་སྣ་ཚོགས་འཆར་བ་སྤེལ་མར་འབྱུང་གི་དུས་གཅིག་ཏུ་གང་ཟག་གཅིག་ལ་འབྱུང་མི་སྲིད་ལ། སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ་ན་མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་པའི་རྗེས་ཐོབ་མེད་ཀྱང་། མཉམ་གཞག་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ཅིག་ཅར་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་གང་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དཔྱོད་བྱེད་དུ་སོང་བའི་ཡུལ་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བ་ནམ་ཡང་འཆར་མི་སྲིད་ལ། དེ་སློབ་ལམ་དུ་རེས་འགའ་བ་ཡིན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ནས་དུས་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་པ་དེ་ནས་ཞེས་དང་། དེའི་རྗེས་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་ཡང་། ཇི་སྲིད་འཇིག་རྟེན་པའི་སེམས་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས། འཇིག་རྟེན་པའི་སེམས་གང་ཡོད་འཛིན་པ་མིན་གྱི། སྐྱེ་འགག་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྔ་མ་དེ་གང་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དཔྱོད་བྱེད་དུ་སོང་བའི་ངོ་ན་མེད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས། ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ངོ་ན་ཡོད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། ཚུལ་འདི་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་རྣམ་གྲོལ་རྣམས། །གསལ་དང་འཕྲོ་དང་དག་ཕྱིར་དང་། །ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་འོད་དང་ཟེར། །ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་དང་མཚུངས། ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཐོག་མེད་ཀྱིས། ཤེས་རབ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས། ཞེས་མཉམ་གཞག་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཁྱད་པར་དང་བཅས་ནས་སྨོས་ཤིང་། དེ་ཉིད་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་ཉི་མའི་འོད་གསལ་བའི་ཆ་ལྟ་བུ་དང་། ཡེ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་པ་མཁྱེན་པའི་ཇི་སྙེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ཉི་མའི་ཟེར་གཟུགས་ཕྲ་རགས་ཐམས་ཅད་ལ་སོ་སོར་འཕྲོ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལྟར། ཆོས་ཅན་སྣ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་རེ་རེ་ནས་མ་འདྲེས་པར་འབྱེད་པའི་ལྡོག་པ་ནས་ཉི་མའི་ཟེར་དང་འདྲ་ཞིང་། ཉི་མའི་འོད་གསལ་བའི་ཆ་དང་ཟེར་འཕྲོ་བ་གཉིས། ངོ་བོ་ཐ་དད་མེད་པ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་དེ་གཉིས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཐ་དད་མེད་པར་གསུངས་པ། དེ་ཉིད་ལས་ཀྱང་ཆེས་གསལ་བར་ཤེས་སོ། །དེའང་ཡེ་ཤེས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་མ་འདས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ ཡུལ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དོན་དམ་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པའི་ལྡོག་པ་ནས་ཐ་སྙད་དེ་ལྟར་སྦྱར་བའོ། །ད་ནི་ཚིག་དོན་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་ཞེས་པ་ནས། སངས་རྒྱས་སོ། ཞེས་པའི་བར་ནི། མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་རྫོགས་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ནས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་འཇོག །ཅེས་པའོ། །འདིར་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་རྫོགས་པའི་སྐད་ཅིག་གང་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ནས་ཏེ་དེ་ཕྱིན་ཆད་དུས་ནམ་ཡང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དེ་གང་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འཇལ་བར་སོང་བའི་ངོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་གནས་པ་མེད་པ་འཇིག་པ་མེད་པ་སྟེ། དེའི་ངོར་སྤྲོས་པའི་རིས་གང་གིའང་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། སྐྱེ་འགག་དོན་དམ་པར་གྲུབ་ན་དེའི་ངོར་སྣང་དགོས་ཀྱང་། དེ་དག་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན། དེ་དག་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་སྟོན་པ་ནི་འདིར་སྐད་ཅིག་གང་ལ་ཞེས་སོགས་ཏེ། དེའང་སྐྱེ་བ་སོགས་འགོག་པ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་འགྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འོག་ཏུ། འདི་ཉིད་དོན་དམ་པའི་རིགས་པས་མི་འཐད་དེ། ཞེས་སོགས་དངོས་སུ་སྦྱར་རོ། །དེའང་། འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འཇིག་གནས་པ་གསུམ་ནི་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ལ། སངས་རྒྱས་ པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཁས་ལེན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་གནས་འཇིག་པ་ཡོད་ཀྱང་། དོན་དམ་པར་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་དོན་དམ་པར་འདུས་བྱས་རྣམས་ལ་སྐྱེ་གནས་འཇིག་པ་ཡོད་ན་རིམ་གྱིས་ཡོད་དམ། དུས་ཅིག་ཅར་ཡོད། དང་པོ་ལྟར་ན། དེ་འགོག་པ་ནི། འདིར་སྐད་ཅིག་གང་ལ། ཞེས་པ་ནས། འཇིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། ཞེས་པའི་བར་ཏེ། དེའི་དོན་ནི། དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་དོན་དམ་པར་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་གནས་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་མི་འཐད་དེ། སྐད་ཅིག་གང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་ན་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེ་དགོས་པས་དེའི་རྗེས་སུ་གནས་པ་དང་འཇིག་པ་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བའི་གོ་སྐབས་མི་རྙེད་ཅིང་། དེ་བཞིན་དུ། དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་ན་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་དགོས་པས་དེའི་སྔོན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་འཇིག་པ་འབྱུང་བའི་སྐབས་མི་རྙེད་ལ། དེ་རང་བཞིན་གྱིས་འཇིག་ན། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འཇིག་དགོས་པས། དེའི
Chinese
因此，世俗的显现，如生灭等各种现象，是交替产生的，不可能同时在一个补特伽罗上产生。成佛时，虽然没有从等持中起立的后得，但如实知等持的智慧和如量知后得的智慧，二者在一个相续中，本体一味，同时、一切时都产生。其中，如实知之智慧，在成为彼之如是性的观察对境时，世俗的显现永远不可能产生。这种情况在学道时是偶尔的，但成佛后是一切时的，因此才说“从成佛后”和“在其后”。这样的智慧被称为出世间，而如量知后得的智慧则被称为世间。因此，这里也用“只要有世间心，直到那时”等语句。 不是执着于任何世间心，而是指生灭的刹那事物。前述的佛陀智慧，在成为彼之如是性的观察对境时，虽然不存在，但世间的后得智慧，即如量知之智慧的对境中是存在的。这种道理在《大乘经庄严论》中说：智慧、智、解脱，因其明、照、净，以及无异故，与光、芒、日轮相同。在对该颂的解释中，圣无著论师说：不分别之智慧，是出世间之智慧。这样，将如实知等持与出世间的差别一同宣说。从其自性清净的如是性证悟的角度来看，如同太阳的光明部分；而如量知之智慧，即了知各种各样的智慧，如同太阳的光芒照射在所有粗细物体上一样，从将所有各种各样的法，一一不混淆地分开的角度来看，又如同太阳的光芒。太阳的光明部分和光芒照射二者，本体没有差别一样，这两种智慧的本体也没有差别。从该论中可以更清楚地了解。这两种智慧的本体上
English
Therefore, worldly appearances, such as arising and ceasing, occur alternately, and it is impossible for them to occur simultaneously in one individual. Although there is no subsequent attainment arising from equipoise at the time of Buddhahood, the wisdom that knows reality as it is and the wisdom that knows the extent of subsequent attainment, both occur simultaneously and at all times in one continuum, with one essence. Among them, the wisdom that knows reality as it is, when it becomes the object of investigation of suchness, worldly appearances can never arise. This is occasional on the path of learning, but it is constant after Buddhahood, hence the phrases "from Buddhahood onwards" and "after that." Such wisdom is called transcendent, while the wisdom that knows the extent of subsequent attainment is called mundane. Therefore, here too, it is said, "As long as there is a mundane mind, until then," and so on. It is not clinging to any mundane mind, but refers to momentary phenomena that arise and cease. The aforementioned wisdom of the Buddha, although it does not exist when it becomes the object of investigation of suchness, it does exist in the object of the mundane subsequent attainment wisdom, which knows the extent. This principle is stated in the Mahayana Uttaratantra Shastra: Wisdom, knowledge, and liberation, because of their clarity, radiance, and purity, and because they are not different, are like light, rays, and the sun's disc. In the commentary on this verse, the venerable Asanga says: Non-conceptual wisdom is transcendent wisdom. Thus, he speaks of the distinction between knowing reality as it is in equipoise and being transcendent. From the perspective of realizing the suchness of self-nature purity, it is like the clear light of the sun; and the wisdom that knows the extent, which knows all kinds of things, is like the rays of the sun shining on all coarse and fine objects separately. From the perspective of distinguishing all kinds of phenomena one by one without mixing them, it is like the rays of the sun. Just as the clear light of the sun and the rays that shine are not different in essence, these two wisdoms are also said to be not different in essence. This can be understood even more clearly from that treatise. On the essence of these two wisdoms
Chinese
虽然没有世间和出世间的差别，但是从世间是世俗谛，出世间是胜义谛完全辨别的角度，才安立了这样的名称。现在要解释词义，从“此处”到“成佛”之间是说，从不变的安乐二万一千六百圆满的刹那，就安立为现证圆满成佛。此处，所有如来现证圆满成佛的那个不变的安乐二万一千六百圆满的刹那，从那个刹那起，无论何时，对于大乐的智慧，那个如实衡量已经逝去的境地，一切法无生、无住、无灭，因此，在那个境地中，没有任何戏论的显现。其理由是，如果生灭在胜义中成立，那么就必须在那个境地中显现，但是，它们在胜义中是不成立的。如果问，在胜义中不成立的理由是什么？那么，此处显示了遮止它们在胜义中成立的理证，即“此处刹那”等等。而且，为了遮止生等等，在解释胜义的差别时，将在下面直接引用“此以胜义理不应理”等等。也就是说，有为法的体相生、住、灭三者，是一切有为法，一切佛都承认的。因此，在世俗中，一切有为法都有生、住、灭，但是在胜义中是不合理的。这样，如果在胜义中，有为法有生、住、灭，那么是次第有，还是同时有？如果是前者，那么遮止它的是，从“此处刹那”到“不会坏灭”之间。其意思是，同一个事物，在胜义中次第地生、住、灭是不合理的。因为，如果某个刹那自性生，那么就必须在所有时间都生，因此没有机会依次产生住和灭。同样，如果它自性住，那么就必须在所有时间都住，因此没有机会在此之前产生生，在此之后产生灭。如果它自性灭，那么就必须在所有时间都灭，因此，
English
Although there is no difference between mundane and supramundane, the term is applied from the perspective of completely distinguishing between the mundane as conventional truth and the supramundane as ultimate truth. Now, let's explain the meaning of the words. From "here" to "Buddha," it means that from the very moment when the unchanging bliss of twenty-one thousand six hundred is complete, it is established as manifest complete enlightenment. Here, the moment when all Tathagatas manifest complete enlightenment, that unchanging bliss of twenty-one thousand six hundred complete, from that moment on, at any time, for the wisdom of great bliss, in the state where that very reality has gone to be measured, all dharmas are unborn, un abiding, and unceasing. Therefore, in that state, there is no appearance of any elaboration. The reason for this is that if arising and ceasing are established in ultimate truth, then they must appear in that state. However, they are not established in ultimate truth. If you ask, what is the reason that they are not established in ultimate truth? Then, here it shows the reasoning that prevents them from being established in ultimate truth, that is, "here, in which moment," and so on. Moreover, in order to prevent arising and so on, when explaining the distinction of ultimate truth, it will be directly applied below with "this itself is not reasonable by ultimate reason," and so on. That is to say, the characteristics of conditioned phenomena, the three of arising, abiding, and ceasing, are all conditioned phenomena, which all Buddhas acknowledge. Therefore, in conventional truth, all conditioned phenomena have arising, abiding, and ceasing, but in ultimate truth, it is not reasonable. In this way, if in ultimate truth, conditioned phenomena have arising, abiding, and ceasing, then are they gradual or simultaneous? If it is the former, then what prevents it is from "here, in which moment" to "will not cease." The meaning of this is that it is not reasonable for the same object to gradually arise, abide, and cease in ultimate truth. Because if a certain moment is inherently arising, then it must arise at all times, so there is no opportunity for abiding and ceasing to occur sequentially. Similarly, if it is inherently abiding, then it must abide at all times, so there is no opportunity for arising to occur before it and ceasing to occur after it. If it is inherently ceasing, then it must cease at all times, so,