Tibetan
ན་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་བདེ་ཆེན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སློབ་ལམ་པའི་ཤེས་ངོར། དེའི་ཚེ་གཉིས་སྣང་མ་ལུས་པར་ནུབ་པས་སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྣང་བ་མི་འཆར་ཡང་། དེའི་ཚེ་སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མེད་མི་དགོས་ཏེ། སྒྲུབ་པ་པོ་རང་གི་རྐང་ལག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྟོང་གཟུགས་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ན། ཡང་དག་པའམ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་གང་དུ་འདོད་ཅེ་ན། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དག །ཐ་སྙད་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ཤིང་། ཀུན་རྫོབ་ལའང་། ཡུལ་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་། དེའི་ཡུལ་ལ་ཡང་དག་དང་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མཛད་ལ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཤེས་ངོར་ནི་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་སྣང་བ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་དང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་སྐྲར་སྣང་གི་མིག་ཤེས་ལྟ་བུ་གཉིས་ཀའང་ལོག་པ་དང་། ཡུལ་ཟླ་གཅིག་དང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མིག་ཤེས་གཉིས་ཀའང་། ཡང་དག་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །འོན་ཀྱང་འཕགས་པའི་དགོངས་པ། འཕགས་པ་ལྷ་དང་། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་བཀྲལ་བའི་དབུ་མའི་སྲོལ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ལུགས་ལ། ཐ་སྙད་དུའང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པས། ཀུན་རྫོབ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཟླས་དྲངས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འགྱུར་དགོས་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དུའང་། གནས་ཚུལ་གཞན་ དུ་གནས་ནས་སྣང་ཚུལ་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་དང་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སུ་མི་འབྱེད་དོ། །དེ་ལ་སྟོང་གཟུགས་ལ་དམིགས་བཅས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ནི། དགག་བྱ་བདེན་པས་སྟོང་པའི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་སྟོང་ཉིད་མིན་གྱི། དགག་བྱ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཚོགས་པའི་བེམས་པོའི་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆ་ནས་སྟོང་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་། ཕྲ་རབ་རྡུལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་འདས། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ལན་མང་དུ་བསྟན་ལ། ནཱ་རོ་པས་ཀྱང་། དངོས་པོ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་རྣམ་པར་བྲལ་བས་ཏེ། ཞེས་སོགས་མང་དུ་གསུངས་སོ། །དེས་ན་སྟོང་གཟུགས་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ་དགག་པའི་སླད་དུ། གཞུང་འདི་དག་གིས་ཀྱང་སྟོང་གཟུགས་ཉིད་གཞིར་བྱས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཟུགས་སུ་ཡོད་པ་དང་། གཏན་ནས་གཟུགས་སུ་མེད་པ་གཉིས་ཀ་དགག་པར་མཛད་ལ། དབང་མདོར་བསྟན་ལས་ཀྱང་། དེའི་ཆེད་དུ། གལ་ཏེ་ཡོད་པའི་གཟུགས་མཐོང་ན། །རང་གི་གདོང་བ་ཅིས་མི་མཐོང་། །གལ་ཏེ་མེ
Chinese
当修学道者之识，安住于现量证悟自性无有的大乐之时，彼时二取全部隐没，故不显现空色之手印之显现。然彼时亦非必须无有空色之手印，如修行者自己的手足等一般。若空色是世俗谛，那么你认为它是真实的世俗谛还是虚假的世俗谛呢？中观自续派，于名言中许诺自性成立之义，并且对于世俗谛，也安立一切有境为真实的世俗谛，以及其对境有真实和虚假的世俗谛二者的分类。对于世间之识而言，如毛发之显现般的对境，及其有境如显现毛发的眼识二者都是虚假的。而对境为月亮，及其有境的眼识二者，则被称作是真实的。然而圣者的意趣，按照圣天、佛护、圣月等所辨析的中观之宗轨，即使在名言中，一切法皆非自性成立，若将世俗谛分为二者，则以颠倒之伴侣所引导者，必须转变为非颠倒，因为一切世俗谛，即使在名言中，也同样是安住于其他状态而显现为其他显现的颠倒。故不分真实和虚假的世俗谛二者。对此，所谓以空色作为有对境之空性，并非是就所破的真实而空之分位所安立的空性，而是就所破的微尘聚合之物质法而空之分位而宣说的空性。如是，也由“超越微尘之法性”等多次显示。那若巴也说：“事物以微尘聚合之自性而空，是为远离”等等说了许多。因此，为了遮破对于空色执着为真实的，这些论典也都是以空色本身为基础，而遮破了自性成立之色存在，以及完全无有色二者。在《入中论略释》中也为了那个目的说：“若见有之色，为何不见自己的脸？若无
English
When the consciousness of a student practitioner abides in the great bliss of directly realizing the absence of inherent existence, at that time, all dualistic appearances subside, so the appearance of the mudra of emptiness-form does not arise. However, at that time, it is not necessary to be without the mudra of emptiness-form, just like the practitioner's own hands and feet, etc. If emptiness-form is conventional truth, then do you consider it to be a valid conventional truth or a false conventional truth? The Svātantrika-Madhyamikas accept the meaning of inherent existence in name only, and also, with regard to conventional truth, they establish all subjects as valid conventional truth, and its objects as having the distinction of two types of conventional truth, valid and false. For the consciousness of the world, both the object, such as the appearance of hair, and its subject, such as the eye consciousness that perceives hair, are false. And both the object, the moon, and its subject, the eye consciousness, are called valid. However, the intention of the noble ones, according to the tradition of Madhyamaka as explained by Āryadeva, Buddhapālita, Candrakīrti, etc., even in name only, all phenomena are not established by inherent existence. If conventional truth is divided into two, then that which is led by the companion of the inverted must necessarily be transformed into the non-inverted, because all conventional truths, even in name only, are equally inverted, abiding in one state and appearing as another. Therefore, the two types of conventional truth, valid and false, are not distinguished. In this regard, the emptiness that is spoken of as emptiness with an object, emptiness-form, is not the emptiness established from the aspect of being empty of the object of negation, truth, but rather the emptiness spoken of from the aspect of being empty of the object of negation, the material dharma of an aggregation of atoms. Thus, it is also shown many times by "The nature of subtle particles has passed beyond," etc. Nāropa also said, "Things are empty of the nature of an aggregation of subtle particles, being completely separated," etc., and said much. Therefore, in order to refute the clinging to emptiness-form as being true, these texts also take emptiness-form itself as the basis, and refute both the existence of form established by inherent existence and the complete non-existence of form. In the Compendium of Powers, it is also said for that purpose: "If you see form that exists, why do you not see your own face? If there is no