Tibetan
ཅེས་པ་ནས། འབྲེལ་བའོ་ཞེས་པའི་བར་ཏེ། དེའང་གཞུང་གཞན་དག་ཏུ་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པ་རྗོད་བྱེད་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་ཞིང་། དགོས་པ་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་དང་། ཉིང་དགོས་དགོས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འབྲེལ་ཞེས་པ་དང་དོན་གཅིག་ལ། སྐབས་འདིར་ཐབས་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་ འདས་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་ལམ་དང་། འབྲས་བུའི་ཟབ་དོན་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་འདིའི་བརྗོད་བྱ་དང་རྒྱུད་འདིའི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་བར་ནན་ཏན་ཆེན་པོས་གསུངས་ལ། གོང་འོག་དུ་མར་དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཟབ་དོན་རྣམས་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་དང་། བརྗོད་མི་ནུས་པ་དང་། བསམ་པ་ལས་འདས་པ་སོགས་སུ་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་དག་མི་འགལ་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྤྱིར་གཞུང་གོང་འོག་དུ་མ་ནས་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་གསུངས་པའི་ཚུལ་དུ་མ་ཡོད་དེ། ཚད་མ་སྡེ་བདུན་སོགས་ནས། དངོས་པོ་བུམ་སྣམ་སོགས་སྤྱིར་སྒྲས་བརྗོད་ནུས་ཤིང་རྟོག་པས་ངེས་ནུས་ཀྱང་། དེ་དག་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པ་ལ་དགོངས་ནས། རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་དང་། འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། དོན་དམ་བདེན་པ་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་གསུངས་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་བླ་མ་ལས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་གསུངས་པ་དང་། གཞན་ཡང་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་དག་ལས་ཆོས་ཉིད་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་མིན་པར་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་རྣམས་ནི། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཚེ་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་པ་ལྟར་གཉིས་སྣང་ཕྲ་མོའང་མེད་པར་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་ཞིག་ཡོད་ལ། དོན་དམ་བདེན་པ་སྒྲས་བརྗོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོག་པས་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་གོའང་། དེའི་ཚེ་ཆོས་ཉིད་ལ་ གཉིས་སྣང་ལོག་པ་མི་སྲིད་པས། དེས་ན་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟོགས་ཚུལ་ལྟར་གཉིས་སྣང་ལོག་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་སྒྲ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོག་པས་ངེས་པ་ལ་བྱར་མེད་པས། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཞིང་། འདིར་ནི་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་དང་འབྲས་བུ་དེ་དང་དེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དང་། དེས་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་ལྟར་དུ་དེ་དག་འཆད
Chinese
從此到“相關”之間。也就是說，在其他論典中，所詮通過能詮而產生，必要是所詮的果，最必要是必要的果，以這種方式與“相關”意義相同。此處，方便智慧之自性，勝樂金剛瑜伽之最初佛薄伽梵時輪等是道，所有果的甚深義，都以本續的所詮和本續的能詮的特徵相關聯，而被極其鄭重地宣說。在多次的上下文中，像那樣的道和果的甚深義，超越了言說思維的範疇，無法言說，超越了思維等等，如果多次宣說這些沒有矛盾，那又是怎樣的呢？對此，一般來說，在多次的上下文中，有諸多宣說超越言說思維範疇的方式。如量理七論等中，事物瓶柱等一般可以用語言表達，也可以用思維確定，但考慮到那些作為語言的所詮，並非在勝義諦中成立，所以宣說一切自性都超越言說思維的範疇。以及聖者解深密經中，宣說勝義諦超越言說思維的範疇。以及大乘經續寶性論中，宣說如來藏超越言說思維的範疇。此外，中觀的論典中，也宣說法性不是言說思維的範疇等。這些都是，聖者的等持智慧現量證悟法性之時，如水入水般，連微細的二取顯現也沒有，以成為一味的狀態來證悟。即使通過語言表達勝義諦，並依此通過思維來理解勝義諦的特徵如何存在，但此時法性上也不可能產生二取顛倒。因此，按照聖者智慧的證悟方式，通過二取顛倒的方式來證悟，對於依賴語言通過思維來確定是沒有作用的。因此，法性才被宣說為超越言說思維的範疇。而這裡，至高無上的不變樂等道和果，在相續中產生的瑜伽士的等持，以及他如何體驗到那樣的感受，就如何那樣地闡述它們。
English
From this point to the word "related." That is, in other treatises, the object to be expressed arises in dependence on the expression, the necessity is the result of understanding the object to be expressed, and the ultimate necessity is the result of the necessity, which is the same in meaning as "related." Here, the nature of skillful means and wisdom, the supreme Vajra Yoga, the first Buddha, the Bhagavan Kalachakra, and so on, are the path, and all the profound meanings of the fruit are related by the characteristics of the object to be expressed and the expression of this tantra, and are taught with great emphasis. In many contexts, both above and below, such profound meanings of the path and fruit are beyond the scope of words and thoughts, cannot be expressed, and are beyond thought, etc. How is it that these repeated statements are not contradictory? In general, there are many ways in which scriptures, both above and below, state that things are beyond the scope of words and thoughts. For example, in the Seven Treatises on Valid Cognition, objects such as vases and cloths can generally be expressed by words and determined by thoughts, but considering that they are not established as the objects of words in the ultimate sense, it is stated that all natures are beyond the scope of words and thoughts. And in the Holy Unraveling of the Thought Sutra, it is stated that ultimate truth is beyond the scope of words and thoughts. And in the Great Vehicle Treatise, the Ratnagotravibhāga, it is stated that the essence of the Sugata is beyond the scope of words and thoughts. Furthermore, in the treatises of the Middle Way, it is stated that the nature of phenomena is not within the scope of words and thoughts. These are all because, when a noble one directly realizes the nature of phenomena with equanimous wisdom, there is a realization in which there is no subtle appearance of duality, like putting water into water, and it becomes of one taste. Even if the ultimate truth is expressed through words, and based on this, one understands how the characteristics of the ultimate truth exist through thought, at that time, it is impossible for distorted appearances of duality to arise in the nature of phenomena. Therefore, according to the way a noble one's wisdom realizes things, there is no use in relying on words to determine things through thought, because of the way things are realized through distorted appearances of duality. Therefore, the nature of phenomena is said to be beyond the scope of words and thoughts. Here, the paths and fruits such as the supreme unchanging bliss, and the samadhi of the yogi in whom those have arisen in the continuum, and how he experiences them, are explained in that way.
Tibetan
་པའི་སྒྲ་ལ་བརྟེན་ནས་གོ་བའི་རྒྱུད་ལ་མྱོང་བར་བྱར་མེད་པས། དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་རྟོག་དང་བརྗོད་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་སོགས་སུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མིན་པར་གཏན་ནས་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་དུ་བྱར་མི་རུང་ན། དོན་དེ་དག་རྒྱུད་བཤད་པ་དང་ཉན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སློབ་མས་ངེས་པར་བྱར་མེད་པས། དེའི་དོན་དུ་རྒྱུད་འཆད་པ་དང་ཉན་པ་སོགས་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་། དོན་གྱི་དབང་བཞི་པ་ཚིག་གིས་བརྡ་སྤྲད་མི་ནུས་པར་འགྱུར་བས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབང་བཞི་པ། སྨིན་བྱེད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་ཚེ། ཐབས་གང་གིས་ཀྱང་དབང་བསྐུར་དུ་མི་རུང་བར་འགྱུར་ལ། ལམ་བསྒོམ་པའི་སྔོན་དུ་ལམ་དང་ལམ་མིན་པ་སོ་སོར་ངེས་པར་བྱར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་འབྲེལ་པ་བསྟན་ནས། བསྐྱེད་རིམ་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ་དགོས་པ་དང་། རྫོགས་རིམ་གྱིས་མཆོག་གྲུབ་པ་ཉིང་དགོས་སུ་སྟོན་པ་ནི། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞེས་སོགས་དང་། ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་ཞེས་སོགས་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ ལྟར་བརྗོད་བྱ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་འདི་དག་ཉིད་མངོན་པར་གཟིགས་ནས། རྩ་བའི་རྒྱུད་ཡང་དག་པར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །གང་ལ་ན་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་ངེས་པ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ལ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་བསམ་པས་ཞེས་བྱ་བ་སྔར་བཤད་པ་ལ་ངེས་པ་ནི། འདོད་པ་ལྔ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟས་ནས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཐེག་པ་དམན་པ་ཉན་ཐོས་པའི་མཆོག་གི་སྡོམ་པ་སྟེ་སྡོམ་པ་མཆོག་ཡིན་ཅིང་། འདོད་ཡོན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་དེ་དང་བྲལ་བ་ནི་ངེས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །ཁ་ཅིག་མཆོག་དང་བྱེ་བ་སྐད་དོད་གཅིག་པས་བསླབ་པའི་གནས་བྱེ་བའམ་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་བསྲུང་བ་དགེ་སློང་དང་། གནས་བཅུ་བསྲུང་བ་དགེ་ཚུལ་དང་། གནས་ལྔ་བསྲུང་བ་དགེ་བསྙེན་གྱི་སྡོམ་པ་སྟེ། དེ་དག་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་བསྲུང་བའི་ངེས་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་མི་ལེགས་ཏེ། དགེ་སློང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། དགེ་སློང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སོགས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་མང་བས་སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ལ་ཉན་ཐོས་པའི་སྡོམ་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིར་ནི་ཉན་ཐོས་པའི་སྡོམ་པ་ཉིད་ལ་བྱའི་སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་སྤྱི་ལ་མི་བཟུང་ངོ་། །དེས་ན་མཆོག་བྱེ་བར་བསྒྱུར་བ་མ་ལེགས་སོ། །དེ་འདྲའི་ངེས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་དག་གི་རང་གི་སེམས་ཀྱི་བསམ་པ་ནི་སྤྱིར་འདོད་པ་ལྔ་
Chinese
因为无法通过依赖声音来体验理解的连续性。因此，经文中说要完全舍弃声音的概念和言语等。如果不是这样，绝对不能成为声音概念的对象，那么这些意义就无法通过依赖经文的讲解和听闻而被弟子们确定。为了这个目的，讲解和听闻经文等都将变得毫无意义，并且第四灌顶的意义将无法通过语言来表达，因此超越世间的第四灌顶，在成熟灌顶的时候，无论用什么方法都无法进行灌顶，并且在修习道之前，将无法分别确定道和非道。像这样说明了关联之后，依靠圆满的生起次第需要积累福德资粮，以及通过圆满次第来证得殊胜成就，这是最根本的需求，从“从那以后在坛城中”等等，以及“大智慧”等等依次说明。像这样，完全显现了所说等特征之后，就加上“根本续被如实地宣说了”。对于哪些人呢？对于那些不确定之有情众生，以自己的心之所想，也就是之前所说的，确定是指：将享用五种欲望视为过患，并且完全舍弃它，受持戒律的誓言，这是小乘声闻乘的殊胜誓言，是殊胜的誓言，背离享用欲望，与此分离就是不确定。有些人认为“殊胜”和“众多”是同义词，因此守护众多的学处是比丘，守护十个学处是沙弥，守护五个学处是近事男的誓言，认为这些都是与终身守护的确定性相分离的，这种解释是不好的。因为比丘菩萨和比丘金刚持等也非常多，所以别解脱戒并不一定是声闻乘的戒律。因此，这里只取声闻乘的戒律，而不是普遍的别解脱戒。因此，将“殊胜”翻译成“众多”是不好的。像这样不确定的人们，他们自己的心之所想，一般是指五种欲望。
English
Because it is impossible to experience the continuity of understanding by relying on sound. Therefore, it is said in the scriptures to completely abandon sound concepts and speech, etc. If it were not so, and it could never be the object of sound concepts, then these meanings could not be definitively ascertained by disciples through relying on the explanation and hearing of the scriptures. For this purpose, explaining and hearing the scriptures, etc., would all become meaningless, and the meaning of the fourth empowerment would not be able to be expressed through language, so the fourth empowerment that transcends the world, at the time of the ripening empowerment, it would be impossible to give empowerment by any means, and before practicing the path, it would be impossible to separately determine the path and non-path. Having shown the connection in this way, it is necessary to accumulate the accumulation of merit by relying on the perfected generation stage, and to show that the ultimate accomplishment is the essential need through the completion stage, from "then in the mandala" and so on, and "great wisdom" and so on, in order. In this way, having fully manifested the characteristics of what is to be said, etc., add "the root tantra has been truly taught." For whom? For those sentient beings who are uncertain, with the thoughts of their own minds, that is, what was said before, certainty means: regarding the enjoyment of the five desires as a fault, and completely abandoning it, taking the vows of discipline, this is the supreme vow of the Hinayana Shravakas, it is the supreme vow, turning away from enjoying desires, being separated from this is uncertainty. Some people think that "supreme" and "numerous" are synonymous, so guarding numerous places of learning is a Bhikshu, guarding ten places of learning is a Shramanera, guarding five places of learning is the vow of a Upasaka, thinking that these are separated from the certainty of guarding for life, this explanation is not good. Because Bhikshu Bodhisattvas and Bhikshu Vajradharas, etc., are also very numerous, so the Pratimoksha vow is not necessarily the vow of the Shravakas. Therefore, here only the vow of the Shravakas is taken, not the general Pratimoksha vow. Therefore, it is not good to translate "supreme" as "numerous." Those who are uncertain in this way, the thoughts of their own minds generally refer to the five desires.