Tibetan
ན་ཉིད་འཆད་པའི་འབྲེལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུངས་པ་ནི་ངོ་བོས་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་དྲུག་གོ །དེ་ལ་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ལྔ་དང་། མཐོང་བ་པོ་ནས་རེག་པ་པོའི་བར་ལྔས་ནི་མིག་སོགས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་སྟེ། ཕུང་པོའི་ནང་ནས་གཟུགས་ཕུང་དང་། སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཟུགས་ཅན་བཅུ་མེད་ཅེས་བཀག་གོ །སེམས་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་ཡིད་དོ། །སེམས་བྱུང་ནི་ཕུང་པོ་བར་མ་གསུམ་དང་། ཡིད་ཀྱི་དམིགས་ཡུལ་ཆོས་སྟོན་ནོ། །ཕུང་པོ་གཞི་མེད་ཅེས་པས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །ཡང་ལྟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལྔས་བདག་དང་གང་ཟག་ལ་སོགས་པའང་འཛིན་པས། མདོར་ན་གང་ཟག་དང་ཆོས་རྣམས་མེད་པའོ། །མེད་ ཚུལ་ནི་ངོ་བོས་མེད་ཅེས་པས་སྟོན་ཏེ། པདྨ་ཅན་ལས། ཇི་ལྟར་མེད་སྙམ་པ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མེད་དེ། ངོ་བོ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དགག་བྱ་ལ་ཁྱད་པར་སྦྱར་བའོ། །འདིར་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མེད་ཅེས་གསུང་རབ་ལས་མང་དུ་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ཏེ། འཆད་ཚུལ་དེ་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཉིས་གཏན་ལ་འབེབས་པའོ། །གཞན་ཡང་པདྨ་ཅན་ལས། ཡང་མེད་ཅེས་པ་ནི་ངེས་པར་མེད་པ་སྟེ། གཟོད་མ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་དགག་པ་ནི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པ་དེའང་། བདག་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པས་འཆིང་བས་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་ཡིན་པར་བཤད་དེ། ལྟ་བ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དགོས་པའོ། །གུར་ལས། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་པ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །ཡང་པདྨ་ཅན་ལས། དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ངེས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་དགག་པའི་སྦྱོར་བ་མེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ་འདི་ལ་དཔེ་ཁ་ཅིག་ལས། ཡུལ་དང་དུས་ངེས་པ་ཉིད་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ནི་མ་དག་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོའམ་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་ཡུལ་དུས་མ་ངེས་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དང་། ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ནི་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་ནི་འགོག་མཁན་དང་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་སོགས་ཀྱང་མེད་པས་འགོག་མི་ནུས་པའི་དོན་ནོ། །དེའི་འོག་ཏུ་པདྨ་ཅན་ལས། འོ་ན་དེ་ལྟར་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཇི་ལྟ་བུ་གང་དུ་ཉེ་བར་བརྟག་པར་བྱ་སྙམ་པ་ལ། མ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །སྦྱོར་བ་རིག་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་ཤེས་པའོ། །རྟག་ཏུ་ཞེས་པ་ནི། སྐད་ཅིག་ཀྱང་གཞན་དུ་སེམས་མ་ཡེངས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ལ་དཀའ་བས་ཞིབ་ཏུ་བཤད་ན། སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་ཕེབས་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ། གང་དུ་ཉེ་བར་བརྟག་པ་སྟེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་གནས། རྟེན་གང་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་ལན་དུ། མ་དང་ཞེས་པའི་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་དེ་སྟོན་ཏེ། མ་དང་སྲིང་མོ་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །རྟེན་དེ་མཆོད་པ་སྟེ་སྙོམས་འཇུག་གིས་མཉེས་པར་བྱས་པ་ལས་དགའ་བ་བཞི་བསྐྱེད་དེ་བསྒོམ་པ་ནི་དྲི་བ་གཉིས་པའི་ལན་ནོ། །དེ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ལྷན་སྐྱེས་སྐྱེས་པ་དང་། ཐབས་ཤེས་ཀྱི་བདེ་སྟོང་གཉིས་མེད་དུ་སྦྱོར་ཤེས་པས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་མེད་དུ་སྦྱར་ཏེ་མ་ཡེངས་པར་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི་དྲི་བ་དང་པོའི་ལན་ནོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བསྒོམ་ཚུལ་འདྲི་བའི་ཚིག་གི་ནུས་པས་ནི། བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བའི་གོ་བ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཕར་ཕྱིན་གྱི་དབུ་མ་དང་ཐེག་པ་འདི་གཉིས་འདྲ་བས། དེ་བསྐྱེད་པའི་འོག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ན་ཡུལ་ཅན་ཅི་འདྲ་བས་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་མི་འདྲ་བས། དེ་དྲིས་ནས་ལན་སྟོན་པ་ན། ཨ་ཧཾ་གི་འབར་འཛག་གི་མཐུས་དྲངས་པའི་བདེ་ཆེན་གྱིས་བསྒོམ་དགོས་པ་སྟོན་པར་བཞེད་ནས། རིམ་པ་འདི་ལྟར་དུ་གསུངས་པའི་དོན་གྲུབ་ཆེན་གྱིས་བཀྲལ་བ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་གལ་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཧེ་དང་བཛྲའི་དོན་སྦྱོར་བའི་སྙིང་པོའི་དོན་ལེའུ་དང་པོར་བཤད་པ་ན། ཤེས་རབ་མེད་ན་འཆིང་བ་གཅོད་མི་ནུས་པ་དང་། དེའང་ཕུང་སོགས་ཀྱི་དངོས་མེད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པར་བསྟན་པ་ཟུར་ཙམ་ལས་མ་བྱུང་བ་ལ་འདིར། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་གི་སྟེང་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་དང་དགག་བྱ་ལ་ཁྱད་པར་སྦྱར་བའི་ནུས་པས་གང་ཡང་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཆད་སྟོང་དུ་མ་སོང་བར་བྱ་བྱེད་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ཤིན་ཏུ་འཐད་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཀྱིས། སྔ་མས་རྟག་ལྟ་དང་ཕྱི་མས་ཆད་པ་བཀག་པའི་རྟག་ཆད་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བཛྲའི
Chinese
因此，您所讲的关于所有法的真如，即“自性”等六句。其中，色、声、香、味、触五者，以及从见者到触者五者，指的是眼等五根。从蕴的角度来说，是色蕴；从处（སྐྱེ་མཆེད་）的角度来说，遮止了十种有色法。心是识蕴和意。心所是中间三个蕴，以及意的对境法。 “蕴无基”表示法的处无自性。此外，以见者等五个词也执着于我和补特伽罗等，总之，人与法都不存在。不存在的方式由“自性无”来表示。《莲花经》中说：“如果有人想知道如何不存在，那就是自性上没有色等自性，这就是无自性的意思。”这是对所破的限定。这里，自性上和自相上不存在，是经典中经常出现的，其意义在于确立人法二无我。此外，《莲花经》中说：“再说，无，就是决定没有。从最初开始，遮止一切法无生，是为了遮止对实有的显现执着。”这说明，遮止人与法以自己的自性成立，也是因为对二我的实有显现执着所束缚，为了遣除这种束缚，这就是确立见解的必要性。《古鲁续》中说：“为了遣除我执，诸佛宣说了空性。”这就是其含义。又，《莲花经》中说：“无实有，就是没有处所和时间决定的实有。在一切的一切中无实有，因此没有遮止的作意。”这里，有些版本说“在处所和时间决定的实有”，这是不正确的。因为以自己的自性成立的实有或自性，必须在一切和一切处都有，而不决定于处所和时间。即使如此，也不是在一切的一切中都没有，如果是那样，那么遮止者和其论证等也不存在，因此无法遮
English
Therefore, what you have spoken about the suchness of all dharmas, that is, the six lines beginning with "essence." Among them, the five: form, sound, smell, taste, and touch, and the five from the seer to the toucher, refer to the five senses such as the eye. From the perspective of the aggregates, it is the form aggregate; from the perspective of the sources (སྐྱེ་མཆེད་), it prohibits the ten forms. Mind is the aggregate of consciousness and mind. Mental factors are the three intermediate aggregates and the object of mind, dharma. "Aggregates without basis" indicates that the sources of dharma are without self-nature. Furthermore, the five words such as the seer also grasp at self and person, etc. In short, neither persons nor dharmas exist. The way of non-existence is indicated by "essence-less." The Lotus Sutra says, "If one wonders how it does not exist, it is that there is no self-nature of form, etc., in its essence, and this is the meaning of essence-less." This is a qualification of what is to be negated. Here, non-existence by nature and by self-characteristic is what often appears in the scriptures, and its meaning lies in establishing the two selflessnesses of person and dharma. Furthermore, the Lotus Sutra says, "Again, non-existence is definitely non-existence. From the very beginning, the negation of the non-arising of all dharmas is to negate the manifest clinging to reality." This explains that the negation of the establishment of persons and dharmas by their own self-nature is also because of the bondage of manifest clinging to the reality of the two selves, and it is said that it is for the sake of averting this bondage, and this is the necessity of establishing the view. The Guru Tantra says, "To avert the grasping at self, the Buddhas taught emptiness." This is its meaning. Also, the Lotus Sutra says, "Non-reality is the non-reality of not having a determined place and time. In all of all, there is no reality, therefore there is no application of negation." Here, some versions say "the reality determined in place and time," which is incorrect. Because the reality or self-nature established by its own self-nature must be in all and in all places, and not determined by place and time. Even so, it is not that it does not exist in all of all, because if it were, then the negator and its proof, etc., would also not exist, therefore it cannot nega
Chinese
的能力的意思。在那之后，《莲花鬘》中说：那么那样的话，实相的修习是怎样的，应当在哪里就近观察呢？想到这里，就说了“母亲”等。所谓“应当供养”，就是要生起喜悦等的刹那。所谓“以智慧结合”，就是了知方便和智慧二者无别的结合。所谓“恒常”，就是刹那也不让心散乱到其他地方。这样说的大意也很重要且困难，如果详细解释的话，如果像之前说的那样确定了实相，那么那个实相应当如何修习呢？在哪里就近观察，也就是修习的地方。依靠什么作为所依来修习呢？对于这个问题，用“母亲”这两个词来表示那个意思，母亲和姐妹与之前相同。那个所依是供养，也就是通过等持使之欢喜，由此生起四喜而修习，这是第二个问题的答案。从那生起的俱生子，以及了知方便智慧的乐空二无别结合，将能取所取二者无别地结合，并不散乱而恒常修习，这是第一个问题的答案。 询问实相修习方式的词语的力量，对于生起无我见，与般若波罗蜜多的中观和这个乘是相同的。在那生起之后修习时，由于能取是怎样的，修习的方式非常不同。询问那个之后显示答案时，认为必须以阿吽（藏文：ཨ་ཧཾ，梵文天城体：अहं，梵文罗马拟音：aham，汉语字面意思：我）的燃烧滴漏的力量所引导的大乐来修习。因此，按照这个次第所说的大意，对于大成就者所解释的获得定解非常重要。那样的话，在第一品中解释了嘿（藏文：ཧེ་，梵文天城体：हे，梵文罗马拟音：he，汉语字面意思：嘿）和金刚（藏文：བཛྲ，梵文天城体：वज्र，梵文罗马拟音：vajra，汉语字面意思：金刚）的意义结合的要义时，如果没有智慧就无法断除束缚，并且也只是稍微提到要了知蕴等的无实自性，而在这里，对于人与法的全部所知境之上，了知以自己的体性而无有的无自性，并且以区分所破差别的力量，不至于落入什么也没有的断灭空，而是以能作所作的缘起非常合理的两种方式，前者遮止常常见，后者遮止断见，从而以远离常断的空性，证悟的智慧是金刚（藏文：བཛྲ，梵文天城体：वज्र，梵文罗马拟音：vajra，汉语字面意思：金刚）的
English
is the meaning of the ability. After that, in the Garland of Lotuses, it says: So, in that case, how is the practice of suchness, and where should it be closely examined? Thinking this, he said "mother" and so on. The so-called "should be offered" is to generate moments of joy and so on. The so-called "union with wisdom" is to know the union of method and wisdom as inseparable. The so-called "always" is not to let the mind wander to other places even for a moment. The meaning of what was said is also very important and difficult, so if explained in detail, if suchness is determined as previously stated, then how should that suchness be practiced? Where should it be closely examined, that is, the place of practice. Relying on what as a basis should it be practiced? In response to this question, the two lines "mother" indicate that meaning, mother and sister are the same as before. That basis is offering, that is, pleasing it with absorption, and from that generating the four joys and practicing, this is the answer to the second question. The coemergent born from that, and knowing the union of method and wisdom as inseparable bliss and emptiness, uniting the object and subject as inseparable, and practicing constantly without distraction, this is the answer to the first question. Due to the power of the words asking about the method of practicing suchness, for generating the understanding of the view of selflessness, the Madhyamaka of the Perfection of Wisdom and this vehicle are the same. After that is generated, when practicing, the way of practicing is very different depending on what the object is like. When asking that and showing the answer, it is considered necessary to practice with the great bliss led by the power of the burning and dripping of Aham (Tibetan: ཨ་ཧཾ, Sanskrit Devanagari: अहं, Sanskrit Romanization: aham, Chinese literal meaning: I). Therefore, it is very important to find certainty in the meaning of what is said in this order, as explained by the great accomplished one. In that case, when explaining the essence of the meaning of the union of He (Tibetan: ཧེ་, Sanskrit Devanagari: हे, Sanskrit Romanization: he, Chinese literal meaning: He) and Vajra (Tibetan: བཛྲ, Sanskrit Devanagari: वज्र, Sanskrit Romanization: vajra, Chinese literal meaning: Vajra) in the first chapter, without wisdom it is impossible to cut the bonds, and it was only slightly mentioned that one should know the non-substantial nature of the aggregates and so on, but here, on top of all knowable things of person and phenomena, knowing the non-substantial nature that is without own being, and with the power of distinguishing the difference in what is to be negated, without falling into nihilistic emptiness where nothing exists, but with two ways in which the dependent origination of action and agent is very reasonable, the former preventing the view of permanence and the latter preventing the view of annihilation, thus with emptiness that is free from permanence and annihilation, the wisdom of realizing is the Vajra (Tibetan: བཛྲ, Sanskrit Devanagari: वज्र, Sanskrit Romanization: vajra, Chinese literal meaning: Vajra) of