Tibetan
བ་མེད་པའི་ལས་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བས། ཁམས་གསུམ་པ་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་འདིས། རང་བཞིན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་མ་ལུས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་བདེ་ བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཡོད་པ་དང༌། མེད་པ་ལས་འདས་པའི་གནས་མེད་པ་དང༌། དམིགས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་སྐད་གསུངས་པའང་ནི། ཇི་སྲིད་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ནི། །སྐྱེ་གནས་རྒྱུན་མི་འཆད་སྦྱོར་བས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་སྤོང་མི་བྱེད་པ། །དེ་སྲིད་བར་དུ་དགའ་བའི་མཆོག །བདེ་བའི་ངོ་བོ་དེ་དང་ནི། །སངས་རྒྱས་གཟུགས་སུ་ཀུན་སྦྱོར་བ། །ཇི་སྲིད་ས་བོན་བརྟན་གྱུར་པས། །རྟག་ཏུ་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །སངས་རྒྱས་འགྲོ་བའི་ཆོས་འཛིན་འགྱུར། །རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་རྣམ་པ་མེད། །བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་ཅན། །ཆ་མེད་ཆ་ལས་འདས་པ་ཡི། །བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྩེ་མོ་འཆང༌། །འདིར་སངས་རྒྱས་འགྲོ་བའི་ཆོས་ནི་དགའ་བ་གསུམ་པོ་རོ་གཅིག་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའོ། །དེ་འཛིན་པ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལ། དོན་དམ་པར་ནི་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཐམས་ཅད་དུ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད། དེ་རྣམས་རྣམ་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བརྗོད་ལ། དེ་ལྟར་ཡང་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། རྣམ་བཅས་དངོས་པོ་ཀུན་བརྟགས་དང༌། །སྣང་བ་མེད་ཉིད་དུ་བརྟགས་ལ། །རྣལ་འབྱོར་ པ་ཡིས་གཅིག་བྱས་སྤྱད། །དེ་ཤེས་ཟུང་གཅིག་འཇུག་པ་ཅན། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཆ་མེད་པ་ནི་བཅོ་ལྔའི་ཆའི་མཐའ་ལ་གནས་པའོ། །ཆ་ལས་འདས་པ་ནི་ནག་པོའི་ཚེས་གཅིག་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པའོ། །འདི་དག་གིས་ནི་ཐབས་དང་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །གང་དུ་བདེ་བ་དེ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་གནས་པ་དེ་དག་གི་འཁྲུལ་པ་བསལ་བའི་དོན་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ནི། གང་ཕྱིར་འབྱུང་བ་ཆེ་བདེ་བ། །དེ་ཕྱིར་བདེ་བ་དེ་ཉིད་མིན། །ཞེས་པ་སྟེ། འབྱུང་བ་ཆེན་པོའི་བདེ་བ་ཞེས་པ་ནི་ས་བོན་དང་བདེ་བ་དག་བདག་ཉིད་གཅིག་པས་སོ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཀྱང་རྟག་ཏུ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ལྷན་སྐྱེས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་སྟེ། དེའི་དོན་དམ་སྟོང་པ་ཉིད། ཀུན་རྫོབ་རྟོགས་པའི་བདེ་བ་གལ་ཏེ་རྟོགས་ཀྱང༌། དེ་ལྟ
Chinese
无碍之业与智慧，以及大手印之结合。三界之稳固与动摇之事物，其自性之本体，具备所有无余之形相之殊胜，乃大乐之自性，具有大手印之成就。应修习证悟超越有无之无处所，以及无所缘。如是说者： 瑜伽士若能，生处相续不断结合，不舍菩提心，如是之间乃喜乐之殊胜。彼安乐之体性，与佛之身形皆结合。如是种子稳固故，恒常修习自性。如是，菩提心金刚薄伽梵，金刚跏趺圆满成正觉，成佛执持众生之法，具足一切相亦无相，十六半半具明点，无分分外之，执持第四禅之顶。此处佛之众生之法，乃三喜乐一味之俱生喜。执持彼者，乃彼之本体，具足一切形相之殊胜之世俗谛。胜义谛则为无相之，一切皆为无自性。彼等宣说于无相之体性。如是龙树论师云： 具相事物皆分别，亦分别无有显现，瑜伽士以一而行持，彼知二者双运者。如是说。无分者，乃安住于十五分之边际。分外者，乃极入于黑月之初一。此等乃方便与方便所生之安乐，即是如实之空性。于何处安乐彼者如实证悟而安住，为遣除彼等之错谬之义，薄伽梵所说： 何以故大种为乐，是故安乐非彼性。如是说者，大种之安乐者，乃种子与安乐本体一故。虽俱生亦非恒常一切生起，如是乃俱生事物之体性，彼之胜义为空性。世俗谛证悟之安乐，若能证悟，亦如是。
English
Through unobstructed actions, wisdom, and the union of Mahamudra, this stable and moving phenomenon of the three realms, the very nature of its essence, possessing the excellence of all forms without exception, is the nature of great bliss, possessing the accomplishment of Mahamudra. One should meditate on realizing the absence of a place beyond existence and non-existence, and the absence of an object of focus. As it is said: As long as the yogi, through the continuous union of the place of birth, does not abandon the mind of enlightenment, until then, the supreme of joy, that essence of bliss, and the form of the Buddha are all united. As long as the seed is firm, one should always meditate on the self. Thus, the Vajra Bhagavan of the mind of enlightenment, having perfected the vajra posture, becomes fully enlightened. The Buddha becomes the holder of the Dharma for beings, possessing all aspects and yet without aspects, sixteen halves possessing bindus, without parts and beyond parts, holding the summit of the fourth dhyana. Here, the Dharma of the Buddha for beings is the co-emergent joy of the three joys being of one taste. Holding onto that is the ultimate truth, possessing the excellence of all forms of its essence, while the absolute truth is without form, all being without inherent existence. These are spoken of as the essence of formlessness. Thus, the teacher Nagarjuna said: All objects with form are discriminated, and it is also discriminated that there is no appearance. The yogi practices by making them one, he who knows that is one who enters into union. So it is said. That which is without parts is that which abides at the edge of the fifteen parts. That which is beyond parts is that which enters greatly into the first day of the dark moon. These are the bliss of means and the bliss arising from means, which is the emptiness of suchness. In order to dispel the delusion of those who abide in the realization that bliss itself is suchness, the Bhagavan said: Because the great elements are bliss, therefore bliss is not that itself. That is to say, the bliss of the great elements is because the seed and bliss are of one essence. Although co-emergent, not all things always arise. Thus, it is the nature of co-emergent things, its ultimate meaning is emptiness. The bliss of realizing conventional truth, even if realized, is like that.
Tibetan
ར་ནའང་རྟག་ཏུ་ཐམས་ཅད་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དང་བཏང་སྙོམས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དུས་ཐ་དད་པ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་དང་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྟོགས་པ་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས་གསུངས་པ་ནི། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྩེ་མོ་ཅན། །ཞེས་པ་ནི། དེ་ལ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ལ་རྩེ་མོ་ནི་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་མཐར་ཐུག་ནས། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་བཞིན་འཛིན་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་མུ་མེད་པའི་ཁམས་གསུམ་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་བས། བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཐོས་པ་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ནི་བཟླས་པ་དང་བཤད་པའི་དོན་དུའོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ན་བདེ་བ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་མཐོང་བས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ལྷག་པར་མོས་པར་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོའང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་བདེ་བའང་རེས་འགའ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་གནས་སྐབས་སུ་མ་མྱོང་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་མ་མཐོང་བར་ལྷག་པར་མོས་པའི་བདེ་བ་དང༌། སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པར་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི། བཅོས་མ་མ་ཡིན་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱིས་མྱོང་བ་ནི། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། མི་བདེན་པ་དང༌། མ་རྒྱས་པ་དང༌། ཡན་ལག་མ་རྫོགས་པ་དང༌། གློག་འགྱུ་བ་བཞིན་དུ་ཡུད་ཙམ་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་རྩོལ་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། བཅོས་མ་ཉིད་ཀྱང་ ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་བརྗོད་དེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འོད་གསལ་བ་བཞིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཐིག་ལེ་ལས། གང་འདིར་དགའ་བ་སྣང་བཅས་པ། །སྣང་བ་མཆེད་པ་མཆོག་ཏུ་དྲན། །བྲལ་བ་ཉེ་བར་ཐོབ་པར་ཤེས། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འོད་གསལ་བ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ཉིད་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྟོང་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་དབྱེར་
Chinese
而且并非总是、一切时处都是俱生，因为如同体验苦和舍受的不同时期，以及证悟四禅和无色定一样地体验。如《名号赞》中所说：“四禅之顶者。”这是说，对于他来说，四禅是俱生喜乐的顶峰，是无有障碍地证悟的究竟，因为安住于它的自性中，所以是执持它的自性之义。由于能见到大乐的自性无边无际的三界，所以是禅定等大乐的自性。世尊如此宣说与此不同的听闻，是为了复诵和讲述之义。那么，如何说乐是俱生的呢？如同无缘大悲，由于没有见到真如，所以修习并非存在的增上意乐，这是因为是证悟真如的自性，所以世俗的体性也说是俱生的。如此，乐也偶尔在体验的时刻，由于没有体验的时刻而没有见到真如，所以是增上意乐的乐，以及慈悲无别，体性是空性的自性，修习具足一切殊胜相，所以在证悟真如的时刻，超离世间任运成就，因为不是造作，所以说是俱生的。在没有证悟真如的时刻所体验的，是有漏的、不真实的、没有增长的、支分不圆满的，如同闪电般短暂的世间世俗，以及有勤作的，实际上也是造作的。 也说是俱生的，因为是随顺俱生的，如同光明一般。如《大手印明点》中所说：“何处有喜乐与显现，显现增长极忆念，知晓远离近获得，俱生光明。”如是说。这即是从俱生所生的真如菩提心空性和慈悲无
English
Moreover, it is not always and everywhere co-emergent, because it is experienced like experiencing different times of suffering and equanimity, and realizing the four dhyanas and formless samapattis. As it is said in the "Praise of Names": "The peak of the four dhyanas." This means that for him, the four dhyanas are the peak of co-emergent joy, the ultimate of unobstructed realization, because he abides in its nature, so it is the meaning of holding its nature. Because the nature of great bliss, the infinite three realms, will be seen, it is the nature of great bliss such as dhyana. The Blessed One thus proclaimed the hearing different from this for the sake of repetition and explanation. So, how is joy said to be co-emergent? Like the great compassion without object, because the suchness is not seen, so the practice of the superior intention that does not exist, this is because it is the nature of realizing the suchness, so the nature of the conventional is also said to be co-emergent. Thus, joy is also sometimes in the moment of experience, because the suchness is not seen in the moment of not experiencing, so it is the joy of superior intention, and compassion is inseparable, the nature is the nature of emptiness, practicing all the excellent aspects, so in the moment of realizing the suchness, transcendence of the world is spontaneously accomplished, because it is not artificial, so it is said to be co-emergent. What is experienced in the moment of not realizing the suchness is contaminated, untrue, not increasing, incomplete in parts, like a flash of lightning, the worldly conventional with effort, and in fact it is also artificial. It is also said to be co-emergent, because it follows the co-emergent, like light. As it is said in the "Bindu of the Great Seal": "Wherever there is joy with appearance, the appearance increases and is greatly remembered, it is known that separation is near to be obtained, co-emergent light." Thus it is said. This is the emptiness and compassion of the suchness bodhicitta arising from the co-emergent.