Tibetan
དེ་ལ་གོམས་པ་ཙམ་གྱིས་འཐོབ་བོ། །ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་མང་པོར་འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཡོད་པ་མི་སྣང་བར་བྱེད་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཁྱད་པར་དུ་སྟེ་ཁྱད་པར་ཅན་འཐོབ་ཅིང༌། རང་དང་གཞན་གྱི་སྐྱེ་བ་དུ་མ་དྲན་པ་དང་ཁམས་གསུམ་པའི་གནས་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་རིག་པ་དེའང་འཐོབ་བོ། །སྔར་མངོན་ཤེས་ལྔ་འཐོབ་ཅེས་པ་ནི། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གྲུབ་ལས་བཤད་པ་ལྟར་ལྷའི་མིག་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་མངོན་ཤེས་ལྔ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་སྤྱི་ལ་གྲགས་པའི་མངོན་ཤེས་གཞན་ནོ། །བསྐྱེད་རིམ་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་ཤེས་སྒྲུབ་པ་དང༌། ས་མ་ཐོབ་པའི་རྫོགས་རིམ་གྱི་སྐབས་སུ་མངོན་ཤེས་སྒྲུབ་པ་ནི། རྣམ་གནས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ལྷན་སྐྱེས་ལ་གོམས་པའི་མཐུས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་མངོན་ཤེས་ནི་རྣམ་གནས་ལ་མི་ལྟོས་པ་སྟེ། ཚུལ་ གཉིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །སློབ་ལམ་དུ་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟར་འཐོབ་པར་མ་ཟད་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་མི་སློབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་ལྷན་སྐྱེས་དེ་ཉིད་ལ་གོམས་པ་ཙམ་ལས་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས། འདི་མན་ཆད་ཀྱི་གཞུང་གི་གཅོད་མཚམས་བསྟན་པ་དང༌། གཞུང་དངོས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདི་མན་ཆད་ཀྱི་གཞུང་གི་གཅོད་མཚམས་ལ་མི་མཐུན་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཕམ་མཐིང་པ་ནས་བརྒྱུད་པ་རྣམས། །མགལ་མེ་བསྐྱོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན། །ཞེས་པ་ནས་བྱིན་རླབས་ཀྱི་རིམ་པའོ། །ཞེས་པའི་བར་གྱིས་སྔོན་དུ་སློབ་མའི་རྒྱུད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་བསྟན་པར་འདོད་ཅིང༌། སླར་ཡང་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་གཉིས་པ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྔར་གྱི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས་གཞན་པའི་བདག་བྱིན་རླབས་ཀྱི་རིམ་པ་སོགས་བསྟན་པར་འདོད་དོ། །ལུགས་གཞན་གྱི་བླ་མ་སྔ་མ་རྣམས་གཞུང་གི་གཅོད་མཚམས་དང་པོས་ཀྱང་བདག་བྱིན་རླབས་ཀྱི་དམིགས་པ་དངོས་གཞི་རྣམས་སྟོན་པར་འདོད་པས། བདག་བྱིན་རླབས་ཀྱི་རིམ་པ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་ཡང་རིམ་པ་སོ་སོ་བར་མི་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་གཉིས་སྣང་བ་ནི་ཕྱི་མ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་སོ། །འོ་ན་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་གཉིས་པ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ་སླར་ཡང་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་ཞེས་གསུངས་པས། བྱིན་རླབས་ཀྱི་རིམ་པ་སྔ་མ་ཉིད་བྱིན་རླབས་ཀྱི་རིམ་པ་གཉིས་པས་སླར་ཡང་འཆད་པ
Chinese
仅仅通过习惯就能获得。与虚空融为一体，变幻成众多形象等神通，以及使存在之物隐形的神通，特别是能获得殊胜的神通。也能忆起自己和他人的多次转世，以及通晓居住于三界之中的众生的心识。之前所说的获得五种神通，如《俱生俱成》中所述，是指依靠天眼等感官的五种神通。这是一种普遍为人所知的其他神通。依靠生起次第修习神通，以及在尚未获得地的圆满次第时修习神通，是通过相状的方式修习。通过习惯于乐空无别的俱生，凭借那如实显现的力量所获得的神通，是不依赖于相状的。应当了解这两种方式。不仅在学道位能获得这样的功德，而且通过仅仅习惯于那俱生，也能获得通晓过去、未来和现在所有知识的不学道位的功德。第四部分分为两点：指出此后论典的断句，以及宣说正文。第一点是：对于此后论典的断句，有两种不同的观点。从帕姆唐巴的传承者们所说的“火把转动的形象”到“加持的次第”之间，认为是首先阐述了加持弟子相续的次第，然后再次宣说自己加持的第二次第。等等，认为阐述了与之前的加持次第不同的自己加持的次第等。其他宗派的先前的上师们认为，第一个论典的断句也显示了自己加持的真实对境，因此不认为自己加持的次第有先后之分。这样看来，后一种观点非常正确。那么，为什么说“再次宣说自己加持的第二次第”呢？这并不矛盾，因为说了“再次自己加持的次第”，所以之前的加持次第，由第二加持次第再次阐述。
English
It is attained merely through habituation. One attains special siddhis, such as the siddhi of going into the sky and becoming one with it, transforming into many forms, and the siddhi of making things disappear. One also attains the ability to remember many births of oneself and others, and to know the minds of sentient beings dwelling in the three realms. The previously mentioned attainment of the five clairvoyances, as explained in the Sahajodbhava, refers to the five clairvoyances that rely on the senses, such as the divine eye. This is another clairvoyance that is generally known. The attainment of clairvoyance through the practice of the generation stage, and the attainment of clairvoyance during the completion stage when the bhumis have not yet been attained, is achieved through the aspect of characteristics. Through the power of habituation to the coemergent union of bliss and emptiness, the clairvoyance attained through the power of the manifestation of that very reality does not depend on characteristics. These two methods should be understood. Not only are such qualities attained on the path of learning, but also the qualities of the path of no more learning, which knows all knowable things of the past, future, and present, will be attained merely through habituation to that very coemergent state. The fourth has two parts: indicating the divisions of the text from this point onwards, and explaining the actual text. The first is: there are two different views on the divisions of the text from this point onwards. Those from the lineage of Phagmodrupa, from "the appearance of moving a torch" up to "the order of blessings," believe that the order of blessing the disciples' minds is explained first, and then the second order of self-blessing is explained again. And so on, they believe that the order of self-blessing, which is different from the previous order of blessings, is explained. Other earlier masters of other systems believe that the first division of the text also shows the actual objects of self-blessing, so they do not consider the order of self-blessing to be two separate stages. Thus, the latter view seems very correct. Then, how is it that it is said, "Again, the second order of self-blessing is explained"? There is no contradiction, because it is said, "Again, the order of self-blessing," so the previous order of blessing is explained again by the second order of blessing.