Tibetan
ལམ་དུ་བྱེད་པའོ། །སྒོམ་ཚུལ་ནི་མན་སྙེ་ལས་གུར་དུ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། །གང་དུ་སེམས་ནི་རབ་སྒོམ་པ། །དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ནི། །དགེ་འདུན་གྱི་ཡང་བསྟན་པའོ། ཞེས་དྲངས་ནས། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནང་དུ་འདུས་ ཀྱི། ལོག་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པའི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་དེ་གོམས་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པའི་སྔ་མ་ལྟར་བྱེད་ན་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་དང་བྱེད་ལས་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལུས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་སོགས་སུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པས་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་སེམས་གཅིག་ཉིད་ལ་ལྡོག་པས་ཕྱེ་བའི་ཆོས་སོ་བདུན་དུ་བྱས་ནས། ལྷ་སོ་བདུན་གྱི་ངོ་བོར་ལྟ་བ་འདི་ནི་གཙོ་བོའི་དོན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་སོ་བདུན་པོ་ལ་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པ་ནས་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་དམིགས་རྣམ་མི་མཐུན་པ་དུ་མ་མི་བྱེད་དོ། །ཡང་ན་ལམ་འདིའི་སྒྲུབ་པ་པོས་ཀྱང་ལམ་ཐུན་མོང་བ་ལ་འདྲིས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་མདོ་སྡེའི་ཕྱོགས་ནས་གསུངས་པའི་དམིགས་རྣམ་ཅན་སོ་བདུན་དང་བཅས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གོམས་བར་བྱེད་པ་ནི་འདིའི་འགྲེལ་པ་གསུམ་ནས་ཀྱང་བཤད་པ་ལྟར་ཏེ། བདེ་སྟོང་གི་ངོ་བོར་ལྟ་བ་ནི་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་དགོས་སོ། །གཞན་ཡང་ལྷ་རྣམས་བདེ་སྟོང་གི་ངོ་བོར་ལྟ་བ་ནི་དབང་རྣོན་དང༌། དེ་ལྟར་མི་ནུས་པས་ནི་ཐུན་མོང་བའི་ཆོས་སོ་བདུན་པོ་རེ་རེ་ནས་ལྷའི་ངོ་བོར་ལྟ་བ་ནི་དབང་པོ་དམན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པར་བཤད་དེ། འཁྲུལ་སྤོང་ལས། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་བཞེངས་པའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་ལྷའི་རང་བཞིན་སོ་སོ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སོ་བདུན་སོ་སོར་སྦྱར་བ་ནི་དབང་པོ་དམན་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པས་འདིར་མ་བྱས་པས་སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། ། སྐད་ཅིག་ལ་སྦྱར་བས་ཆོག་པ་དེ་ཡང་དང་པོར་ལྡོག་པས་ཕྱེ་བ་ལ་རེ་རེ་ནས་སྦྱོར་བ་མི་བྱེད་པ་ཡང་མིན་ལ། རེ་ཞིག་གི་བར་དུ་ཐུན་མོང་བའི་སོ་བདུན་ལ་འདྲིས་པར་མི་བྱེད་པ་ཡང་མིན་མོད་ཀྱང༌། ཆོས་སོ་བདུན་ལྷ་སོ་བདུན་གྱི་ངོ་བོར་ལྟ་བ་ནི་གཙོ་བོའི་དོན་ལ་བྱེད་དོ། །དྲིལ་བུ་ཞབས་ཀྱིས་ཀྱང་སོ་བདུན་གྱི་དག་པ་བསྡུས་ནས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་དཀྱིལ་གྱི་དམ་ཚིག་པ་རྣམས་རྫོགས་པའི
Chinese
是作为道用的。修法是，从曼涅（地名）到古如（地名）：空性大悲无二别，于何处心乃善修习，彼即是佛法与僧，之亦教示也。如是引述后，当修习者，菩提之分法皆摄于内，而非颠倒修习。又或为令完全熟悉之义，以菩提分等之相完全围绕，彼应令习惯。如是所说之前者而行时，于乐空无二别之菩提心性本身，以所缘及作用等之门，而作身念住等之名言，故于乐空无二别之一心性本身，作由还灭而分之三十七法后，视作三十七尊之体性，此乃主要之义。于此，则对于三十七者，不作如从波罗蜜多乘所说之各异所缘行相诸多也。又或此道之修行者，亦为令熟悉共同道之义，从经部方面所说之具所缘行相三十七者而作菩提心习惯，如是从此之三释中亦有宣说。视作乐空之体性，于彼二者亦皆需也。此外，诸尊视作乐空之体性，是为利根者，如是不能者，则共同之三十七法一一视作天神之体性，是说为钝根者所作也。《除误》中说：以彼性中刹那间生起之无二之如是性之故，曼陀罗之轮之天神自性各别，菩提分法之三十七各别配合，是为钝根者之义，故于此未作，故应于刹那间配合也。如是说。 仅以刹那配合即可，彼亦非最初由还灭而分者一一不作配合，亦非暂时之间不作熟悉共同之三十七，然视三十七法为三十七尊之体性，是于主要之义而作也。铃足师亦集合三十七之清净而说也。如是则外内坛城之誓言者皆圆满之
English
It is used as a path. The method of practice is, from ManNye (place name) to Guru (place name): emptiness and compassion are inseparable, wherever the mind is well cultivated, that is the teaching of the Buddha, Dharma, and Sangha. Having quoted thus, the Dharma aspects of enlightenment are all included in what should be practiced, and it is not to be practiced in reverse. Or, for the sake of complete familiarity, one should become accustomed to being completely surrounded by aspects such as the aspects of enlightenment. If one acts according to the former of what was said, one aims at the very nature of the mind of enlightenment, which is the inseparability of bliss and emptiness, and makes nominal terms such as mindfulness of the body through the door of object of observation and action, etc. Therefore, in the very nature of the one mind of the inseparability of bliss and emptiness, after making the thirty-seven dharmas divided by reversion, viewing them as the nature of the thirty-seven deities is the main meaning. In this case, one does not make many different object of observation aspects for the thirty-seven, as explained from the Paramita Vehicle. Or, the practitioner of this path also cultivates the mind of enlightenment with the thirty-seven aspects of observation spoken of from the Sutra aspect for the sake of familiarizing themselves with the common path, as is also explained in the three commentaries on this. Viewing it as the nature of bliss and emptiness is necessary for both of them. Furthermore, viewing the deities as the nature of bliss and emptiness is for those with sharp faculties, and if one cannot do so, then viewing each of the common thirty-seven dharmas as the nature of a deity is said to be done for the sake of those with dull faculties. The 'Dispelling Confusion' says: Because of the non-duality of suchness that arises in an instant from that very nature, the individual nature of the deities of the wheel of the mandala, the thirty-seven aspects of the Dharma of the aspects of enlightenment are individually combined, which is for the sake of those with dull faculties, so it is not done here, so it should be combined in an instant. So it is said. That which is sufficient to combine in an instant is also not that one does not combine each of those initially divided by reversion, nor is it that one does not familiarize oneself with the common thirty-seven for a while, but viewing the thirty-seven dharmas as the nature of the thirty-seven deities is done for the main meaning. Drillbu Zhab also gathered and spoke of the purity of the thirty-seven. In that way, the samaya holders of the outer and inner mandalas are all complete.
Tibetan
་མཇུག་འདིར་སྔར་ལྟར་གནས་བཞི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སོགས་དྲན་པར་བྱས་ནས། བདེ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་དུ་སྦྱར་ནས་དེའི་ངོ་བོར་ལྷ་རྣམས་རེ་རེ་ནས་སམ། སྤྱིར་བསྡུས་ནས་ལྟ་བ་བྱ་སྟེ། ཆོས་སོ་བདུན་གྱི་ངོ་བོར་ལྟ་བའི་གཙོ་བོའི་དོན་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཚུལ་དེས་ཀྱང་རྫོགས་རིམ་གྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་དཀྱིལ་བསྒོམས་པའི་འཇུག་དེ་ནས་དེ་ལས་གཞན་ཡང་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་འཐོབ་པའི་ཕྱོགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་སོ་བདུན་དང་སྦྱོར་བས་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། སྦྱོར་ཚུལ་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ལུས་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། ཆོས་དང༌། སེམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བཞི་ནི། རིམ་པ་བཞིན་གཡས་སྐོར་གྱིས་མཁའ་འགྲོ་མ་ནས་གཟུགས་ཅན་མའི་བར་བཞིར་བལྟའོ། །ཉེར་གཞག་བཞི་ནི། རིམ་པ་བཞིན་གཟུགས་ཕུང་དང་ཚོར་ཕུང་ཤེས་པ་ལ་གཞོལ་བ་དང༌། རྩོམ་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ངེས་པར་འཛིན་པ་དང༌། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་སོ་སོར་འབྱེད་པར་འགྲེལ་པ་གསུམ་ནས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ཇོ་བོའི་འགྲེལ་ པར་ལུས་ཚོར་སེམས་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བཞི་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ་ལ་བཤད་དེ་སྔར་ལྟར་བཤད་དོ། །རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡུལ་དེ་ལ་དྲན་པ་བཞག་པས་ན་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་གོ །གཞུང་གཞན་ནས་བཤད་པའི་རིམ་པ་ལས། འདིར་ཐ་མ་གཉིས་བཟློག་པ་ནི་ཀུན་སྤྱོད་དང་མངོན་བརྗོད་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ངོ༌། །འདུན་པའི་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དང༌། སྤྱོད་པའི་དང༌། སེམས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ། གཏུམ་མིག་མ་ནས་སྣ་ཆེན་མའི་བར་གྱི་ཐུགས་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་བཞིར་བལྟའོ། །དེ་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རྐང་པ་ནི་དེའི་གནས་སོ། །འདུན་པ་ནི་ཆོས་ཉན་པ་སོགས་ལ་ཤིན་ཏུ་གུས་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་ནི་དེའི་རྒྱུན་ལས་མི་ལྡོག་པར་གོམས་པར་བྱེད་པའོ། །དཔྱོད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དོན་ལ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང༌། སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་བྱེད་པའོ། །ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་ནས་འདུན་པ་སོགས་བཞི་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པར་མི་བྱེ
Chinese
在结尾处，像以前一样忆念加持四个处所等，生起安乐，将空性与安乐无别结合，观想诸佛各自的体性，或者总集观想。因为这是观想三十七道品体性的主要意义。而且，通过这种方式，也能成熟生起圆满次第证悟的相续。第二，从观修外坛城的结尾开始，除此之外，还要将与获得了知灭尽和不生的究竟菩提之方便道相顺应的三十七道品，与嘿汝嘎等三十七尊本尊结合。那么，结合的方式是什么呢？四念住，即身念住、受念住、法念住、心念住，依次按顺时针方向观想为空行母到有形母之间的四位。四正断，依次观想为专注于色蕴和受蕴的造作，以及将想蕴和行蕴确定为如幻，以及分别辨别识蕴自性的三部论典中所说的意义。阿底峡尊者的论典中说，身、受、心、法的四蕴如幻，以了知自性不生的智慧和悲心无别来解释，如前所述。随念是以智慧如此确定的力量，将念安住在那个对境上，所以是念住。在其他论典中所说的次第中，这里最后两个颠倒，在行为和名相中也是如此。四神足，即欲神足、勤神足、行神足、心神足，依次观想为从暴眼母到大鼻母之间的心轮的四位明妃。其中，神变是指在虚空中行走等。足是指它的处所。欲是指对听法等非常恭敬，勤是指不从它的持续中退转而习惯，观择是指对法的意义非常辨别，心是指对于现证菩提的事业最为殊胜的作为。从波罗蜜多乘来说，欲等四者不分在神足中。
English
At the end, as before, remember the blessing of the four places, etc., generate bliss, combine emptiness and bliss without separation, and visualize the nature of the deities individually, or collectively. Because this is the main meaning of visualizing the nature of the thirty-seven factors of enlightenment. Moreover, through this method, one can also ripen the continuum for the arising of the realization of the completion stage. Second, starting from the end of the visualization of the outer mandala, in addition to that, the thirty-seven factors of enlightenment, which are in accordance with the path of obtaining the ultimate Bodhi of knowing cessation and non-arising, should be combined with the thirty-seven deities such as Heruka. So, what are the ways of combining? The four mindfulnesses, namely mindfulness of body, mindfulness of feeling, mindfulness of mind, and mindfulness of phenomena, are visualized in sequence in a clockwise direction as the four from Dakini to the Formed Mother. The four right exertions are visualized in sequence as focusing on the creation of the form aggregate and the feeling aggregate, and determining the aggregates of perception and formation as illusory, and the meaning stated in the three treatises that separately distinguish the nature of the consciousness aggregate. In the treatise of Lord Atisha, it is said that the four aggregates of body, feeling, mind, and phenomena are like illusions, and are explained by the wisdom and compassion that know that their nature is unborn, as mentioned before. Mindfulness is the power of wisdom to determine in this way, placing mindfulness on that object, so it is mindfulness. In the order stated in other treatises, here the last two are reversed, and the same is true in conduct and nomenclature. The four legs of miraculous power, namely the leg of aspiration, the leg of effort, the leg of practice, and the leg of mind, are visualized in sequence as the four consorts of the heart wheel from Fierce Eye Mother to Big Nose Mother. Among them, miraculous power refers to walking in the sky, etc. Leg refers to its place. Aspiration refers to being very respectful to listening to the Dharma, etc., effort refers to getting used to not retreating from its continuity, discernment refers to very discriminating the meaning of the Dharma, and mind refers to the most excellent action for the activity of manifesting Bodhi. From the Paramita Vehicle, the four, such as aspiration, are not divided into the legs of miraculous power.