Tibetan
ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདོད་ཡོན་གྱི་སྒོ་ནས་སྒོ་གསུམ་བདེ་བར་མི་གནས་ན། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མི་འཐོབ་པ་དང༌། ཡིད་མཉམ་པར་འཇོག་པར་མི་འགྱུར་བས། དེའི་དོན་དུ་བདེ་བའི་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དགོས་པར་གསུངས་པ་ནི། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཉམ་གཞག་བརྟན་པ་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་པ་ལ་མིན་གྱི། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤྱོད་བསྡུས་ལས་གསུངས་པ་བཀོད་ནས་དེའི་དོན་བཤད་པ་དང༌། དེ་ལ་གཞན་གྱི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འདོད་ཡོན་ལྔ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བསྟེན་པས་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་གསུངས་ན། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གསུམ། །འདི་དག་འཇིག་རྟེན་དུག་གསུམ་མོ། །ཞེས་འདོད་ཡོན་ལྔ་ལ་ཆགས་པ་སྤང་བྱའི་དུག་ཏུ་གསུངས་པ་དང༌། འདོད་ཡོན་ལྔ་བསྟེན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ངན་སོང་གི་རྒྱུ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་སྟོན་པའི་གསུང་རབ་ལས་བཤད་པ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་ཞེ་ན། འདིའི་ལན་དུ་སྤྱོད་བསྡུས་ལས། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པར་ལྟ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཤེས་ན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དཔལ་མཆོག་དང་པོ་ལས། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གསུམ། །འཛིན་པས་དུག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །དུག་འདི་ཉེ་བར་ཞི་གྱུར་ན། །དུག་ནི་དུག་མེད་བྱས་པ་ཡིན། །བདུད་རྩི་རིམ་གྱིས་བསྟེན་ན་ནི། །བདུད་རྩི་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། དཀོན་བརྩེགས་ལས། གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ལུད་བུར་ཤིང་སོགས་ཀྱི་ཞིང་ལ་ཕན་པ་བཞིན་དུ། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ལུད་ཀྱང་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་ཕན་པ་དང༌། སྔགས་དང་སྨན་གྱིས་ཟིན་པའི་དུག་གིས་འཆི་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ། ཐབས་ཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ཀྱང་ལོག་པར་ལྟུང་བར་བྱེད་མི་ནུས་པ་དང༌། འདུལ་བ་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང༌། གང་གིས་བླུན་པོ་འཆིང་འགྱུར་བ། །དེ་ཡིས་མཁས་པ་ཡོངས་གྲོལ་ཞེས། །བྱང་ཆུབ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ན་ནི། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཕྱིན་ཅི་ལོག །གང་གིས་རྨོངས་པ་འཆིང་འགྱུར་ཞིང༌། །ངུ་འབོད་མཐར་ནི་དེ་འགྱུར་བ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གྲོལ་འགྱུར་ཞིང༌། །ཤེས་རབ་སྟོབས་ཀྱིས་བདེ་བ་འཐོབ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། རིགས་པ་འདིས་ན་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐུལ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུར་ཞུགས་པའི་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ་སྒྲུབ་པ་གཞན་མེད་དེ། དེའི་དོན་དུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཟའ་བ་དང༌། གནས་ པ་ལ་སོགས་པ་བདེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་གྱི་དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་དོ། །སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་ལས་ཀྱང༌། དེས་ན་བདེ་བས་བདེ་བ་ཉིད། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ཐོབ་འགྱུར། ཞེས་བཤད་དོ། །ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་པ་ལ། སྤྱོད་བསྡུས་འགྱུར་གསར་གཉིས་ལས། ངན་འགྲོའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་བསྒྱུར་བ་ལེགས་སོ། །དེ་ལ་ཡུལ་ལྔ་བསྟེན་པས་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་ལ། དེ་ཡང་ངན་འགྲོའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞེས་བརྩད་པ་ལ། ཡུལ་བསྟེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་ལ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་ལ་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་དང༌། རྟོགས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ལན་མཛད་ཀྱི། འདོད་ཡོན་བསྟེན་པ་ལས་ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེད་ཅེས་མ་གསུངས་སོ། །སྤྱིར་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་འདོད་ཡོན་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཡང༌། ཟས་གོས་ལ་སོགས་པའི་འདོད་ཡོན་ལ་དོན་གཉེར་འབྱུང་བ་མི་འགལ་བས། འདོད་ཡོན་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་བར་མ་གསུམ་ལ་དབང་པོ་ལྔས་ལོངས་སྤྱད་པ་ཙམ་དང༌། ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་འདོད་ཡོན་ལ་དོན་གཉེར་བྱུང་བ་ཙམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་མིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་འདིར་ནི་གཙོ་བོར་འདོད་ཡོན་ལ་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་སྟོན་ལ། འདོད་ཡོན་གྱི་ནང་ནས་ཀྱང་དབང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་གྱི་ཆགས་པ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་འཐད་མི་འཐད་དཔྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་ཞིང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་མི་ལྡན་པས། འདོད་ ཡོན་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་བསྟེན་ན་ནི། དེ་རྣམས་ལ་ཆགས་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱང་སྐྱེ་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ངན་འགྲོའི་རྒྱུར་འགྱུར་བས། དེས་ནི་ཉོན་མོངས་གང་ཡང་ཐར་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུར་ཡང་སྒྱུར་མི་ནུས་པས་གནང་བ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཐེག་དམན་པ་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་གང་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་བསྒྱུར་ནུས་པ་མེད་དེ། །དེ་ལ་ནི་དེ་ལྟར་སྒྱུར་བའི་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཕར་ཕྱིན་དང༌། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་གཉིས་ལས་གསུངས་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་ལྟར་སྒྱུར་བ་ཡང་ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་གཉིས་ཀ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཤེས་ན་བྱ
Chinese
被称为行持。因此，如果通过欲妙，身语意三门不能安乐，就不能获得一心，也不能使意平等安住。因此，为了这个目的，说必须行持安乐的行持，这不仅仅是为了成就一心之等持稳固，而是为了成就俱生大乐之三摩地。第二方面分二：引用《行集》中所说并解释其意义，以及驳斥对此的他人辩论。第一方面是：如果说随心所欲地享用五欲就能成就佛果，那么，贪嗔痴三，这些是世间的三毒。这样说五欲的贪著是应断之毒，享用五欲是产生烦恼之因，因此与经典中所示的恶趣之因的过患如何不相违呢？对此的回答是，《行集》中说：烦恼是声闻等执著目标者之烦恼的因缘，
English
It is called practice. Therefore, if the three doors of body, speech, and mind are not comfortable through the objects of desire, one will not attain single-pointedness of mind, and one will not be able to keep the mind in equanimity. Therefore, it is said that one must practice the practice of bliss for this purpose, which is not just to accomplish the stability of single-pointed concentration, but to accomplish the samadhi of great innate bliss. The second has two parts: quoting what is said in the Compendium of Practices and explaining its meaning, and refuting other people's arguments against it. The first is: If it is said that one can attain Buddhahood by relying on the five objects of desire as one pleases, then, the three poisons of desire, anger, and ignorance, these are the three poisons of the world. How is it not contradictory to the scriptures that say that attachment to the five objects of desire is a poison to be abandoned, and that relying on the five objects of desire is the cause of the arising of afflictions, and therefore is the cause of bad destinies? The answer to this is in the Compendium of Practices: Afflictions become the cause of afflictions for those who focus on objects, such as the Shravakas.
Chinese
完全转变，成为产生殊胜可爱果实的因，为了获得无上大乐的果实，没有其他的修持方法。为了那个目的，仅仅通过饮食和安住等安乐，就能使具足功德的八大自在等一切智现前。幻化胜乐中也说：因此以乐得乐，一切佛皆可得。如是宣说。成为烦恼的因缘，对于此，在《行集》新旧两个译本中，译为“成为恶趣之因”更为妥当。对此，依止五境而生烦恼，那也成为恶趣之因，如果这样诘难，那么对于依止境所生的烦恼，对于声闻等没有证悟真如者，是恶趣之因，对于证悟者，会成为成佛之因，这样作了二分的回答。并没有说依止欲妙不会生起烦恼。总的来说，如前所说，对于不离贪欲者来说，追求饮食等欲妙并不相违。仅仅以五根受用可爱不可爱等三种欲妙，以及意识对欲妙产生追求，并不会变成烦恼者。然而，这里主要是从没有离开对欲妙的贪执的角度来宣说的。在欲妙之中，也在观察以二根交合的贪执作为道用是否合理。由于没有离开对欲望的贪执，并且不具备证悟真如的智慧，如果随心所欲地依止欲妙，那么就会生起对它们的贪执的烦恼，而那些也会成为恶趣之因。因此，任何烦恼也不能转变为仅仅是解脱之因，所以也是不允许的。即使对于具备证悟真如的智慧的小乘行者来说，任何烦恼也不能转变为菩提之因。因为对于他们来说，并没有像那样转变的方法的部分，无论是波罗蜜多还是密咒的大乘，都没有宣说，而且像那样转变也依赖于方便智慧两种殊胜的条件。因此，如果了解烦恼的真如，就应该...
English
Completely transformed, it becomes the cause for generating excellent and desirable fruits. In order to obtain the fruit of supreme great bliss, there is no other method of practice. For that purpose, merely through pleasures such as eating and dwelling, one can manifest the omniscience that possesses the eight great powers of merit, etc. It is also said in the Illusion of Supreme Bliss: "Therefore, with bliss, one obtains bliss itself; all Buddhas can be attained." Thus it is taught. Becoming a condition for afflictions, regarding this, in both the new and old translations of the Compendium of Practices, it is better to translate it as "becoming a cause for bad migrations." Regarding this, afflictions arise from relying on the five objects, and that also becomes a cause for bad migrations. If one argues in this way, then for the afflictions that arise from relying on objects, for those such as the Hearers who have not realized suchness, it is a cause for bad migrations, and for those who have realized it, it will become a cause for Buddhahood. This is how the answer is divided into two. It was not said that relying on desirable qualities does not give rise to afflictions. In general, as previously stated, for those who are not free from attachment to desirable qualities, it is not contradictory for the pursuit of desirable qualities such as food and clothing to arise. Merely experiencing the three types of desirable qualities, desirable and undesirable, with the five senses, and merely the arising of the mind's consciousness pursuing desirable qualities, does not turn one into an afflicted being. However, here, it is mainly taught from the perspective of not being separated from attachment to desirable qualities. Among desirable qualities, it is also being examined whether it is appropriate to use the attachment of the union of the two organs as a path. Since one has not separated from attachment to desire and does not possess the wisdom of realizing suchness, if one relies on desirable qualities as one pleases, then afflictions of attachment to them will arise, and those will also become a cause for bad migrations. Therefore, no affliction can be transformed into a cause for liberation alone, so it is not permitted either. Even for Hinayana practitioners who possess the wisdom of realizing suchness, no affliction can be transformed into a cause for enlightenment. Because for them, there is no part of the method for transforming it in that way, neither the Paramita nor the Mahayana of Mantra is taught, and transforming it in that way also depends on both skillful means and wisdom, two special conditions. Therefore, if one understands the suchness of afflictions, one should...