Tibetan
བྲི་བ་དང་མཎྜལ་འབུལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མེད་པ་དང༌། ཕྱིའི་ཐབ་ཁུང་གི་སྦྱིན་སྲེག་མི་བྱེད་པ་དང༌། ཚ་ཚ་འདེབས་པ་སོགས་མཆོད་རྟེན་གྱི་ལས་མི་བྱ་བ་དང༌། གླེགས་བམ་མི་ཀླག་པ་དང༌། ལུས་ཀྱི་ངལ་དུབ་སྤང་བ་དང༌། རས་རིས་དང་རྡོ་ཤིང་གི་སྐུ་གཟུགས་ལ་ཕྱག་མི་བྱ་བ་དང༌། ཉན་རང་ལ་སྐྱབས་སུ་མི་འགྲོ་བ་དང༌། ཚེས་གྲངས་སོགས་ལ་ལྟོས་པར་མི་བྱེད་དེ་འདི་ཐམས་ཅད་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་སྤྱོད་བསྡུས་ལས་གསུངས་པ་ནི། རྫོགས་རིམ་པའི་སྤྱོད་པའི་སྐབས་ཡིན་ལ། སྤྱོད་པའི་ སྐབས་སུ་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བ་དང༌། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བ་སོགས་ནི་མ་གཏོགས་སོ། །འདུས་པ་དང་རྒྱུད་གཞན་མང་པོ་དང་གསང་བ་གྲུབ་པ་དང་དྷོ་ཧ་སོགས་ནས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མི་བྱ་བར་བཤད་པ་ལ་འཁྲུལ་ནས། ཐོག་མར་ལས་དང་པོ་པའི་སྐབས་ནས་ཀྱང་། དབང་པོ་རྣོན་པོ་ཅིག་ཅར་བས་དེ་དག་མི་བྱེད་ཅིང༌། དེ་ལྟར་བྱེད་པ་དབང་རྟུལ་རིམ་གྱིས་པར་བྱེད་པ་མང་པོ་བྱུང་སྣང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། རྟེན་གང་གིས་བྱེད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་འདི། བཙུན་མོ་ཅན་ནི་རྫོགས་རིམ་པ་ཁོ་ནས་བྱེད་པར་བཤད། ནག་པོ་པས་རིམ་པ་གཉིས་ཀས་བྱེད་གསུངས་པའི་ཕྱི་མ་ལེགས་པར་རྗེ་འགོས་བཞེད་པ་ལྟར་བྱའོ། །གནས་ནི་རྒྱུད་ལས་རྣམ་པར་དབེན་པའི་རི་བོ་དང་ཆུ་ངོགས་དང་འབབ་ཆུའི་གནས་དང་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་བྱ་བར་གསུངས་པ་བཞིན་ཏེ། འདི་ལ་ཁང་པ་གསུམ་བརྩེགས་སོགས་མི་སྒྲུབ་བོ། །ཁ་ཟས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ནི་གནོད་སྦྱིན་མོ་མངག་གཞུག་མ་སོགས་སྒྲུབ་པའམ་ཡང་ན་སྒྲུབ་གྲོགས་མཆོག་གམ། ཚོགས་ཆེན་པོ་ལས་ཁ་ཟས་སྒྲུབ་པའོ། །ཕྱི་མ་ནི་པ་ཚབ་ཀྱིས་བློན་པོ་ལས་འབྲས་ཆན་ཙམ་བསྒྲུབས་ནས་ཞེས་བསྒྱུར་ཏེ། བློན་པོ་སོགས་ཀྱི་འབྱོར་ལྡན་གྱིས་སྦྱིན་བདག་བྱེད་པའོ། །གནོད་སྦྱིན་མོ་མངག་གཞུག་ཏུ་སྒྲུབ་ནུས་ན་སྤྲོས་བཅས་སམ། སྤྲོས་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གང་རུང་ཞིག་བྱེད་པའི་འབྱོར་པ་འོང་བས། འདི་ཡོ་བྱད་མ་འབྱོར་ནས་བྱེད་པ་ཁོ་ནར་མ་ངེས་སོ། །བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་བཞི་ལས་དང་པོ་ནི། རེ་ཞིག་ཐོག་མར་སྒྲུབ་པ་པོས་ཐོག་མ་ མེད་པའི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དྲན་པར་བྱས་ནས་མྱང་འདས་ཀྱི་བདེ་བ་འདོད་པས་འདུ་འཛི་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། ཐ་ན་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འདུ་ཤེས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི་འགྱུར་གསར་གཉིས་ལས། དངོས་པོ་ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་ལ་ཡང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་བློ་དོར་བར་བྱའོ། ཞེས་བ
Chinese
不作书写和献曼荼罗的坛城，不做外面的灶台的火供，不堆砌擦擦等佛塔的事业，不阅读经卷，避免身体的劳累，不顶礼布画和石木的佛像，不皈依声闻和独觉，不对待日期等，所有这些都仅以内在的自性来圆满，如《行集》中所说，这是圆满次第的行为的场合。行为的场合中，除了结手印和绘制坛城等之外。从《集经》和许多其他续部以及《秘密成就》和《多哈》等中也错误地认为不应该这样做。起初，即使是从最初的业行者开始，由于根器敏锐者一下子就不做这些，而这样做会使根器迟钝者逐渐去做的事情很多。第二，关于以何为所依而行事，这种极其无所事事的行为，有妻室者说是仅由圆满次第者所为。黑行者说两个次第都可以做，后者如杰·俄所赞同的那样去做。处所如续部中所说，应在完全僻静的山和水边以及河流的地方和墓地等处进行，因此不建造三层楼房等。准备食物的助手是役使夜叉女等，或者说是殊胜的修行伴侣，或者从大的会供中准备食物。后者是巴擦翻译为从大臣那里准备一些米饭，即由大臣等富裕者做施主。如果能够役使夜叉女，那么无论是有所事事还是无所事事的行为，都会有财富到来，因此不一定是在没有资具的情况下才做。思想的差别有四种，第一种是，暂时首先修行者应忆念无始轮回的痛苦，由于想要寂灭的安乐，所以应该舍弃一切喧嚣，甚至对王位的权势也要修习痛苦的观念。第二种是新旧两种译本中，即使是对芝麻粒大小的物品，也要舍弃完全执着的念头。
English
Not making mandalas for writing and offering, not doing fire offerings in outside stoves, not erecting stupas such as tsatsas, not doing the work of stupas, not reading scriptures, avoiding physical exertion, not prostrating to cloth paintings and stone or wooden Buddha images, not taking refuge in Shravakas and Pratyekabuddhas, not paying attention to dates, etc., all of these are perfected only by the inner self, as stated in the Compendium of Practices, this is the occasion for the practice of the completion stage. Except for binding mudras and drawing mandalas, etc., during the occasion of practice. From the Guhyasamaja Tantra and many other tantras, as well as the Guhyasiddhi and Dohas, it is mistaken that it should not be done. Initially, even from the beginning of the first practitioner, those with sharp faculties do not do these things all at once, and doing so will cause many with dull faculties to gradually do them. Secondly, regarding what to rely on to act, this extremely inactive behavior, those with consorts say that it is done only by those in the completion stage. Krishnacharya said that both stages can be done, and the latter should be done as Je Gho approves. The place should be as stated in the tantra, in completely secluded mountains and watersides, and in places by rivers and cemeteries, etc., so do not build three-story houses, etc. The assistant for preparing food is to employ Yakshinis, etc., or a supreme practice companion, or to prepare food from a large gathering. The latter is that Patsab translated it as preparing some rice from the minister, that is, the wealthy such as ministers act as patrons. If one is able to employ Yakshinis, then whether it is an active or inactive behavior, wealth will come, so it is not necessarily only done when there are no resources. There are four differences in thought, the first is that, for the time being, the practitioner should first remember the suffering of beginningless samsara, and because they desire the bliss of nirvana, they should abandon all hustle and bustle, and even cultivate the concept of suffering for the power of the kingdom. The second is in the new and old translations, even for things as small as sesame seeds, one should abandon the thought of completely clinging to them.
Tibetan
སྒྱུར་བ་ལེགས་པས་ཡོ་བྱད་ཏིལ་ཙམ་ཡང་བསགས་ཏེ་མི་འཛིན་པ་ལ་བྱའི། བདེན་ཞེན་གྱི་དངོས་འཛིན་མི་བྱེད་པ་ལ་མི་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་འོད་གསལ་སྒོམ་པ་ལ་དད་པས་ལུས་སྲོག་ལ་ཡང་ལྟོས་པ་མེད་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་ཕྲ་མོ་དང༌། གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ལ་ཡང་དོན་གཉེར་མི་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་ཕྱིར་ལྡོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྐྱེད་རིམ་པ་སྤྱོད་པ་བྱེད་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་ཡོད་པས། སྤྱིར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་ཡོད་མོད་ཀྱང༌། བསྐྱེད་རིམ་མཐར་ཕྱིན་པའི་འོག་ཏུ་རྫོགས་རིམ་གྱི་ལམ་རྣམས་མི་བསྐྱེད་པར། ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱིས་ཡིད་དྲངས་ནས་སྤྱོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་པས། བསམ་པ་གཉིས་པ་མ་གཏོགས་པ་གསུམ་ནི་རྫོགས་རིམ་པ་ལ་སྦྱར་རོ། །ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་ནི་སྤྱོད་བསྡུས་ལས། དེ་བས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུད་མེད་སྤངས་ནས་སྙིང་ཁར་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཐོབ་ པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་དམིགས་ཏེ། གཅིག་པུ་ཁོ་ནར་སྤྱོད་པ་བྱ་བར་གསུངས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། །ཡེ་རྒྱ་ནི་བསྐྱེད་རིམ་པས་སྙིང་ཁ་ནས་དབྱིབས་ཀྱི་ལྷ་མོ་འབྱིན། རྫོགས་རིམ་པས་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་ཉིད་ལ་ཡེ་རྒྱ་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཟེར། ཞེས་བཙུན་མོ་ཅན་གསུང་ཡང༌། རྫོགས་རིམ་པས་ཀྱང་ལྷ་མོའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་སྙོམསས་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ལེའུ་ལྔ་པའི་སྒྲོན་གསལ་ལས། དངོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མ་རྙེད་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡུམ་ཤེར་ཕྱིན་རང་གི་སྙིང་ལ་གནས་པ་ཕྱུང་ནས། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྙོམས་འཇུག་བྱེད་པ་ཤེས་བྱེད་དང་བཅས་པས་བསྒྲུབས་ལ། ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པ་ལས། བསམ་གཏན་ཡིག་གསུམ་རྡོ་རྗེ་ཅན། །རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་སེམས་ཀྱིས་བསམ། །དེ་ལྟས་སངས་རྒྱས་ཀུན་མཁྱེན་པ། །མཉེས་པར་འགྱུར་བ་གདོན་མི་ཟ། ཞེས་གསུངས་པའི་འགྲེལ་པར་གཞུང་དེས་ཡེ་རྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་བྱེད་པ་བསྟན་ལ། ཡིག་གསུམ་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་པ་སྟེ་རྣམ་སྣང་སོགས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུད་མེད་རྣམས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་རྣམས་ལ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཕྱུག་མ་སྦྱིན་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུད་མེད་མ་རྙེད་ན་ཡེ་རྒྱ་ལ་བརྟེན་པར་བཤད་པ་ནི། ཡེ་རྒྱས་ཕྱིའི་བུད་མེད་བསྟེན་པ་ལྟར་གྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་མི་
Chinese
善于转化，对于器具，即使是芝麻许些也不积攒执持，不应做实执于真执；第三，对于证悟胜义谛光明，以信心甚至不顾及身命；第四，对于世间的微小悉地以及八大成就，也不应追求，因为会散乱和退转。生起次第行者具有圆满菩提心之相，虽然普遍有获得佛陀之愿望，但在生起次第圆满之后，不修习圆满次第之道，而是被共同悉地所引诱而行持，因此，除了第二种想法外，其余三种应与圆满次第者相合。手印的差别在于《行集》中说：“因此，舍弃外面的女子，与安住于心中的智慧手印一同入定，应观想以此能迅速获得金刚持。”因此，智慧手印是指示独自一人修持的。至于智慧印，生起次第者从心中取出形象的明妃，圆满次第者仅修习空性就叫做智慧印和入定。虽然尊胜母如此说，但圆满次第者也与具有明妃形象者入定。第五品《灯明》中说：“如果没有找到真实的明妃，就取出安住在自己心中的佛母般若波罗蜜多，通过具有能知的方式与她一同入定。”第十六品中说：“禅定三字金刚持，以心观想自己的手印，因此诸佛遍知者，必定会感到欢喜。”在所说之释文中，该论典阐述了与智慧印一同修持，三字金刚持的禅定者，即指无须依赖外在女子的毗卢等三金刚瑜伽士，不给予安住于心中的自手印金刚界自在母。因此，如果找不到外面的女子，就说是依赖智慧印，这是因为智慧印不能像依赖外在女子那样生起大乐的等持。
English
Being good at transformation means not accumulating or clinging to even sesame-sized objects. One should not engage in the real clinging to true clinging. Third, regarding the realization of the ultimate truth of luminosity, one should have faith and not even care about one's body and life. Fourth, one should not seek even the smallest worldly siddhis or the eight great accomplishments, as they lead to distraction and regression. Practitioners of the generation stage have the complete characteristics of bodhicitta. Although they generally have the desire to attain Buddhahood, after completing the generation stage, they do not cultivate the paths of the completion stage but are instead lured by common siddhis and engage in practice. Therefore, except for the second thought, the other three should be applied to practitioners of the completion stage. The difference in mudras is stated in the Compendium of Practices: "Therefore, abandoning external women and entering into samadhi with the wisdom mudra residing in the heart, one should contemplate that one will quickly attain Vajradhara." Thus, the wisdom mudra refers to practicing alone. As for the jnana mudra, practitioners of the generation stage emanate a form deity from their heart, while practitioners of the completion stage call the practice of emptiness itself the jnana mudra and entering into samadhi. Although Jetsunma says this, practitioners of the completion stage also enter into samadhi with a deity in the form of a consort. The Lamp Illuminating the Five Chapters states: "If a real mudra is not found, then extract the Mother of the Buddhas, the Prajnaparamita, who dwells in one's heart, and accomplish it by entering into samadhi with her, along with the means of knowing." The Sixteenth Chapter states: "Meditative three syllables, Vajradhara, contemplate one's own mudra with the mind. Therefore, the all-knowing Buddhas will undoubtedly be pleased." In the commentary on this, the text explains practicing with the jnana mudra. The meditators of the three-syllable Vajradhara, that is, the yogis of the three vajras such as Vairochana, who do not rely on external women, are not given the Vajradhatvishvari residing in the heart as their own mudra. Therefore, if an external woman is not found, it is said to rely on the jnana mudra, because the jnana mudra cannot generate the samadhi of great bliss like relying on an external woman.