Tibetan
།དགྲ་བཅོམ་པ་དང་ཕྱིར་མི་འོང་ཟས་གོས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང༌། ཟས་གོས་འདོད་པའི་དོན་གཉེར་ཡོད་པ་ལྟར། ས་བཅུ་པ་བ་ལྟ་བུ་ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ དབང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་གྱི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པ་ཟད་ཀྱང༌། བདེ་བ་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འདོད་པ་སྐྱེ་བ་མི་འགལ་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། ཕྱི་རོལ་པས་འདོད་པ་ཡོད་ན་ཆགས་པ་ཡོད་པར་བཟུང་ནས། ངག་སྨྲ་བས་ཆགས་ཅན་དུ་དཔོག་པ་མི་ཁེགས་པར་འགྱུར་རོ། །ལུང་རྣམ་འབྱེད་ལས། འདོད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་མ་བྲལ་གྱི་དབང་པོ་ལས་སུ་རུང་བའི་རྒྱུ་སོ་སོར་གསུངས་པས་ན། འདོད་ཡོན་ལ་སྲེད་པ་ཟད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བརྟེན་པར་མི་རུང་ངོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་སྔགས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་གཏམ་མོ། །ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པས་གྲངས་མེད་གསུམ་བགྲོད་པའི་མཐར་སྔགས་ཀྱི་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་བཅུ་གཅིག་ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས་དང༌། དང་པོ་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཞུགས་ཏེ་ཚེ་གཅིག་ལ་སངས་རྒྱས་པའི་ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས་གཉིས་ལ་མཆོག་དམན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཀྱང༌། ལམ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དོན་མེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཉེ་རིང་གི་ཁྱད་པར་ཆེན་པོ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཕར་ཕྱིན་ལ་ལམ་གཞན་བསྣན་དགོས་པ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲ་བ་དེ་མཐར་བླ་མེད་ཀྱི་ལམ་ལ་བརྟེན་ཡང༌། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། དེས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དངོས་སུ་འཐོབ་པ་ལ། གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་མཐར་ལམ་དེ་བསྣན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་ཀྱང༌། སྔོན་གྱུར་འདས་པའི་དུས་སུ་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡོངས་འཛིན་ཅིང༌། །ཐབས་ དང་ཤེས་རབ་ལྡན་པ་ཡི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པ་ན། །སྤྲོ་བ་ཆེན་པོ་ངོ་མཚར་ཆེ། །དཀའ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྱོད། །གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དེ་ཡིས་ནི། །དབང་བསྐུར་བར་དུ་ལེགས་ཐོབ་འགྱུར། །ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་ས་མཐར་ཕྱིན། །གོས་ཀྱི་དབང་ནི་ཐོབ་གྱུར་ནས། །འོག་མིན་སྟུག་པོ་ཉམས་དགའ་བར། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་བཞུགས་པར་གྱུར། ཞེས་སློབ་པའི་སའི་མཐར་ཕྱིན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་དྲུང་དུ་བཞུགས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་ཏེ། མངོན་བྱང་ལྔ་བསྒོམས་ནས་སངས་རྒྱས་པར་བཤད་དོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དག་གི །སྦྱིན་དང་སྦྱིན་པའི་འབྲས་བཟང་དང༌། །མཁའ་མཚུངས་རིན་ཆེན་ཐོབ་བྱེད་པ། །ནོར་བུ་རིན་ཆེན་དབང་བསྐུར་ཡིན། །བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ནི། །གཞན་གྱི་དཀའ་བ་སྤྱད་པ་དང༌།
Chinese
阿罗汉和不还者虽然已经断除了对衣食的贪执，但就像有追求衣食的意愿一样。如同十地菩萨，虽然烦恼已尽，对二根交合的乐受的贪恋也已断尽，但生起追求此乐受的意愿并不相违。如果不是这样，外道会认为有欲望就有贪执，说者就会被推断为有贪执，这是无法避免的。律藏《分别》中说，对于欲望，有贪执和无贪执的根，各自有不同的堪能之因。因此，说断尽对欲妙的贪恋不能依赖手印是不对的，这是不精通显密二教之人的言论。以波罗蜜多乘经过三大阿僧祇劫后，依靠密咒道成佛的十一地普光地，和从一开始就进入密咒乘，一生中成佛的普光地，二者之间虽然没有丝毫高下之分，但两种道的差别并非没有意义，因为产生了远近的巨大差别，而且波罗蜜多乘需要加上其他道。像这样，即使最终依赖无上道，以无数劫获得佛果也不相违，因为为了真实获得圆满正等觉，需要在三大阿僧祇劫的尽头加上此道。《金刚顶经》中也说：“过去世中，菩提心为总持，具足方便和智慧，成为菩提萨埵时，生起极大欢喜和稀有，行持无数难行，次第获得灌顶，以大智慧到达地的尽头，获得衣服的自在后，于殊胜的色究竟天，大智慧者安住。”这里说的是到达修学之地的尽头，在菩提树下安住时，诸佛劝请，修习五现证而成佛。又于此经中说：“于三大阿僧祇劫中，布施和布施的善果，以及获得等同虚空的珍宝，是珍宝灌顶。于三大阿僧祇劫中，行持他人的难行，”，
English
Although Arhats and Non-returners have abandoned attachment to food and clothing, they still have the desire to seek food and clothing. Similarly, a tenth-ground Bodhisattva, although having exhausted afflictions and the craving for the bliss of the union of the two faculties, it is not contradictory to generate the desire to seek that bliss. If it were not so, outsiders would assume that having desire means having attachment, and speakers would be inferred as having attachment, which would be unavoidable. The Vinaya-vibhaṅga states that for desire, the roots of having attachment and not having attachment each have different causes of fitness. Therefore, saying that exhausting craving for desirable objects cannot rely on mudrā is incorrect; this is the talk of someone who is not well-versed in both Mantra and Pāramitā. After traversing three countless aeons through the Pāramitā vehicle, the eleventh ground of Samantaprabhā, who attains Buddhahood by relying on the Mantra path, and the Samantaprabhā ground who enters the Mantra vehicle from the beginning and attains Buddhahood in one lifetime, although there is no slight difference in superiority or inferiority between the two, the difference between the two paths is not meaningless, because a great difference in distance arises, and because the Pāramitā needs to add another path. Similarly, even if one ultimately relies on the Unsurpassed Path, attaining Buddhahood through countless aeons is not contradictory, because to actually attain complete and perfect Buddhahood, that path needs to be added at the end of three countless aeons. The Vajraśekhara also says: "In the past, the Bodhicitta was the total holder, endowed with skillful means and wisdom, and when one became a Bodhisattva, great joy and wonder arose, and one practiced countless hardships, and in order, one would properly obtain empowerment. With great wisdom, one would reach the end of the ground, and after obtaining the power of clothing, the great wisdom one would dwell in the delightful Akaniṣṭha." This speaks of reaching the end of the ground of learning, and when dwelling under the Bodhi tree, the Buddhas urge one to meditate on the fivefold Abhisambodhi and attain Buddhahood. Again, it says in the same text: "In three countless aeons, the giving and the good results of giving, and obtaining jewels equal to space, is the jewel empowerment. In three countless aeons, practicing the hardships of others,"