Tibetan
ར་འཆར་བ་ལ་བསླབ་དགོས་པ་བཞིན་དུ། རིམ་པ་གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་ནི་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་འགྱུར་དུ་འཆར་བ་ཅིག་དགོས་ཤིང༌། དེ་ཡང་རྫོགས་རིམ་པའི་བདེ་ཆེན་ལྷན་སྐྱེས་རྙེད་ཕྱིན་ཆད་ནས་ཡིན་པས། འདིར་ལུས་དབེན་གྱི་སྒོ་ནས་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་བདེ་ཆེན་གྱི་རྣམ་རོལ་ཏུ་ལྟ་བར་གསུངས་པ་ནི། གང་སྣང་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་འཆར་བའི་ཆེད་དུའོ། །དེ་ལ་ནི་ཐོག་མར་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་སྒོ་ནས། ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་དུ་ཤེས་བ་དང༌། དེ་ནས་བདེ་སྟོང་སྦྱོར་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་འགྱུར་དུ་སྒོམ་པ་ཅིག་དགོས་པས་དེ་དག་བཤད་ན། སྤྱོད་བསྡུས་ལས། བདག་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའོ། །ཞེས་བདག་ཉིད་བརྟན་པར་བསྐྱེད་ལ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་པ་ནི། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བར་བཤད་དོ། །ཞེས་རིགས་གཅིག་གི་ལུས་དབེན་གྱི་སྐབས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པ་རང་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་ཤེས་པའི་མོས་པ་བརྟན་པོ་བསྐྱེད་ནས་རྡོ་རྗེ་འཆང་དུ་སྒོམ་པར་གསུངས་པ་ནི། རང་གཅིག་པུར་མ་ཟད་དབེན་ གཞིའི་ལུས་ཐམས་ཅད་དང༌། རིགས་གཅིག་གི་སྐབས་སུ་མ་ཟད་རིགས་བརྒྱ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་འདྲའོ། །དེས་ན་དབེན་གཞིའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་བདག་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ན། རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན་དེ་རྣམས་སུ་ཤར་བར་ཤེས་ཏེ། དེ་ནི་ཆོས་རྣམས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་ཡིན་པའི་དོན་ནོ། །ཆོས་མི་འང་བ་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང༌། གང་གིས་སྟོང་བའི་དགག་བྱ་བདེན་པས་སྟོང་པར་ཁྱད་པར་མེད་པས། སྟོང་ཉིད་རྣམས་ཀྱང་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་མིན་པར་རོ་གཅིག་པའོ། །དེ་འདྲ་བའི་སྟོང་ཉིད་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེ་བས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ནི། ད་ལྟ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་མ་སོང་ཡང༌། དེར་མོས་ནས་བྱེད་ལ། དེའི་ཚེ་བདེ་སྟོང་རོ་གཅིག་ཏུ་མོས་པའི་གནད་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་བདེ་བའི་རྣམ་འགྱུར་དུ་ཡང་མོས་པའི་དབང་གིས་འཇོག་པར་སླ་སྟེ། འདི་ནི་མཉམ་གཞག་གི་བདེ་སྟོང་དྲན་ནས་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱས་འདེབས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དག་པའོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་སྟོང་རོ་གཅིག་པའི་རྣམ་འགྱུར་དུ་ལྟ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན། འབྲས་བུ་འཁོར་བ་དང་དེའི་རྒྱུ་ལས་ཉོན་དུ་
Chinese
就像学习绘画一样，在第二阶段，需要将所有显现的事物都显现为大乐的形态。这只有在获得圆满次第的大乐俱生之后才能实现。因此，这里说通过身远离的方式，将所有显现的事物都视为大乐的显现，是为了让所有显现的事物都显现为快乐。对此，首先要通过确定一切事物的自性清净，来了解一切法都是空性的形态。然后，通过结合乐空的方式，需要修习成为大乐的形态。如果讲述这些，在《行集经》中说：“我自性清净。”这样坚定地生起自己，并且特别信奉三金刚的自性大金刚持，这被称为加持的瑜伽。正如在同类身远离的情况下，瑜伽士自己要生起坚定的信解，了知自己自性清净，并观修成金刚持。不仅仅是自己，还有所有远离处的身体，不仅仅是同类，对于百类等也是如此。因此，当确定所有远离处的法，从原始以来就以自己的特征成立，是空性的自性清净时，要知道无自性的空性本身显现为那些法。这就是诸法是空性形态的意义。虽然有许多不同的法，但由于以真实空性为所破，所以没有差别。因此，空性也不是许多不同的，而是一种味道。当这样的空性被俱生的快乐所缘时，虽然现在所缘和能缘二者没有像水倒入水中一样融合，但要对此信奉并进行。那时，以信奉乐空一味的要点，就像是空性的形态一样，也容易以信奉的力量安立为快乐的形态。这是忆念等持的乐空，从而在所有显现的事物上进行扩展的正确理由。这样，如果能够随心所欲地将一切法都视为乐空一味的形态，那么果轮回及其因烦恼
English
Just as one must learn to draw, in the second stage, it is necessary for everything that appears to appear as the aspect of great bliss. This is only possible after one has attained the co-emergent great bliss of the completion stage. Therefore, here it is said that through the door of physical isolation, one should view everything that appears as a manifestation of great bliss, in order for everything that appears to appear as bliss. For this, one must first establish the nature of all things as completely pure, and understand that all phenomena are in the aspect of emptiness. Then, through the method of uniting bliss and emptiness, one must meditate on the aspect of great bliss. If we explain these, in the Compendium of Conduct it says, "I am pure by nature." Thus, one should firmly generate oneself, and especially have faith in the great Vajradhara, the nature of the three vajras, which is said to be the yoga of blessing. As it is said that in the case of physical isolation of one kind, the yogi himself should generate a firm belief in knowing himself to be completely pure by nature, and meditate as Vajradhara. Not only oneself, but all the bodies in the isolated place, and not only in the case of one kind, but also in the case of hundreds of kinds and so on. Therefore, when all the phenomena of the isolated place are determined to be the nature of emptiness, completely pure by their own characteristics from the beginning, one should know that the emptiness without self-nature itself appears as those phenomena. This is the meaning of the phenomena being the aspect of emptiness. Although there are many different phenomena, since there is no difference in being empty of what is to be negated by truth, the emptinesses are also not many different, but of one taste. When such emptiness is made an object by co-emergent bliss, although the object and the subject are not yet merged like water poured into water, one should have faith in it and do it. At that time, by the key point of believing in the one taste of bliss and emptiness, just as it is the aspect of emptiness, it is also easy to establish it as the aspect of bliss by the power of belief. This is the correct reason for remembering the bliss and emptiness of equipoise and expanding it to everything that appears. Thus, if one is able to make all phenomena appear as the aspect of the one taste of bliss and emptiness at will, then the result is samsara and its cause, afflictions.