Tibetan
རྫོགས་རིམ་སྟོན་པའི་གཞུང་ཚན་ལྔ་འཕགས་པས་མཛད་པ་འདྲ་བ་ཞིག་འདུག་གོ །འོ་ན་རིམ་པ་གཉིས་པ་ཤཱཀྱ་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མཛད་པར་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། འདི་ལ་མཇུག་ཏུ་བསྔོ་བ་ལོགས་སུ་མཛད་ཅིང༌། འཕགས་པ་རྡོ་རྗེའི་དྲིན་གྱིས་རྒྱུད་རྣམས་མང་པོ་ཐོས་སོ། །ཞེས་པའི་དོན་གཞན་དུ་བཤད་པ་རྣམས་མི་འགྲིག་པར་སྣང་བ་དང༌། རིམ་པ་གཉིས་པ་ཚང་བར་འཕགས་པས་མཛད་ན་འོད་གསལ་དང་ཟུང་འཇུག་གི་སྐབས་སུ་བཤད་རྒྱུ་མང་པོ་འདིར་བཤད་སྣང་བ་མི་འཐད་པར་སྣང་བས། འདི་ཚང་བར་འཕགས་པས་མཛད་པ་མི་ལེགས་སོ། །ཡང་འདི་ཚང་བར་འཕགས་པའི་སློབ་མ་ཤཱཀྱ་ བཤེས་གཉེན་གྱིས་མཛད་ནའང་རྫོགས་རིམ་རིམ་ལྔར་འཕགས་པས་བསྡུས་པ་སོགས་མི་འཐད་པར་སྣང་ཞིང༌། འཕགས་པ་ལྷས་དགོངས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ལས་ཞེས་ལུང་ལན་གཉིས་དྲངས་སྣང་བ་ཡང་མི་འགྲིག་པ་ལྟར་མངོན་པས། སྟོད་འཕགས་པས་མཛད་པའི་འཕྲོ་ཞིག་ཤཱཀྱ་བཤེས་གཉེན་ལ་གནང་བ་བྱིན་ནས་རྩོམ་དུ་བཅུག་པ་ཅིག་ཡིན་ནམ་སྙམ་སྟེ། བློ་གྲོས་ཆེ་ལ་ཞིབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དུ་ཁས་ལེན་ན་རིམ་པ་ལྔ་པ་ཞེས་པའི་གཞུང་གཅིག་ལ་རིམ་པ་གཉིས་པའི་སྟོད་དང་བཅས་པའི་ལེའུ་ལྔ་ཡོད་པར་བྱ་ཞིང༌། རིམ་པ་གཉིས་པ་ལ་མཚན་གཉིས་བྱུང་བའི་དགོངས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་པ་འཕགས་པས་བཏགས་པའི་མཚན་དུ་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མི་བྱེད་ན་རིམ་པ་ལྔ་པ་ཞེས་པའི་གཞུང་གཅིག་ཏུ་མི་བྱ་སྟེ། མདོར་བྱས་གཞུང་ལོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རིམ་པ་གཉིས་པ་ཡང་རྩོམ་མཁན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དེའི་ལྟར་ན་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པ་སྟེ་དང་པོའ། །ཞེས་པའི་གཞུང་ཡང་སོར་བཞག་ཏུ་བྱ་མི་རུང་ངོ༌། །གང་ལྟར་ཡང་འཕགས་པས་རྫོགས་རིམ་ལ་སེམས་དམིགས་རིམ་པ་གཉིས་པར་བྱས་ནས་རིམ་ལྔར་བསྡུས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པ་ལས་ཤེས་ལ། དེ་ཉིད་རྣམ་བཞག་རིམ་པའི་ཡང་དགོངས་པར་སྣང་ངོ༌། །གཞན་ཡང་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་དག་དབང་བཞིའི་དོན་གཏན་ ལ་འབེབས་པ་འཕགས་པས་མཛད་པར་འདོད་པ་རྫུན་མར་བཞེད་ལ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་རིམ་པ་འཕགས་པས་མཛད་ཟེར་བ་ནི་མན་ངག་སྙེ་མ་དང་འགྲེལ་པ་གྲུ་གཟིངས་ལས་བཀག་ལ། བླ་མ་མཻ་ཏྲི་པ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་རྣམས་འཕགས་པའི་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །འཕགས་པ་ལྷས་མཛད་པ་ལ། རིམ་ལྔའི་དོན་འགྲེལ་སྤྱོད་བསྡུས་སྒྲོན་མ་ནི་གྲགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ལ། བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཨ་བྷྱས་ཁུངས་སུ་དྲངས་སོ། །སེམས་ཀྱི་སྒྲིབ་སྦྱོང་ནི་སེམས་དབེན་སྟོན་པ་ཡིན་གསུང་ཡང་སེམས་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་སྔགས་ཀྱི་གཞུང་ཡིན་ཡང་གསང་འདུས་ཀྱི་སྒོས་ཀྱི་གཞུང་མིན་ནོ། །འདིར་ཡང་ཨ་བྷྱཱ་ཀ་རས་ཁུངས་སུ་མཛད་དོ། །མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་པ་སློབ་དཔོན་འདིས་མཛད་ཟེར་བ་ལ། བོད་ཀྱི་མཁས་པ་དག་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཞིར་གསུང་བ་ལྟར་སྤྱོད་བསྡུས་དང་མི་མཐུན་པ་ཆེན་པོ་སྣང་བས་ཁ་གཡར་རོ། །ཡང་སློབ་དཔོན་འདིས་མཛད་ཟེར་བའི་ཡ་ར་ལ་ཝ་སོགས་ཚུལ་བཞིར་བཤད་པ་དང༌། རོ་བསྲེག་གི་ཆོ་ག་གཉིས་ལའང་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་དག་བརྟག་པའི་གནས་སོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །དེའི་སྔ་མ་ནི་སྒྲོན་གསལ་གྱི། ཇི་སྲིད་ཡ་ར་ལ་ཧའི་བར། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་འགྲེལ་ཞིང༌། སྤྱོད་བསྡུས་ཀྱི་གཞུང་ཁུངས་སུ་དྲངས་པ་དང༌། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དང་རྡོ་རྗེ་འཕྲེང་བ་དང་དགོངས་པ་ལུང་སྟོན་རྣམས་རྩ་རྒྱུད་དུ་བཤད་དེ། སློབ་དཔོན་ཀུ་ ལ་དྷ་རས་མཛད་པའི་སྒྲོན་གསལ་གྱི་འགྲེལ་བཤད་དུ་ཡ་ར་ལ་ཝ་སོགས་ཚུལ་བཞིར་བཤད་པ་ལོགས་སུ་བཀོད་བར་སྣང་བས། འཕགས་པ་ལྷས་མཛད་པའི་དོན་མེད་ལ། ཕྱི་མ་ཡང་རྫུན་མར་མངོན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀླུའི་བློའམ་ཀླུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་མཛད་པ་ལ། བསྐྱེད་རིམ་གཙོ་ཆེ་ཞིང་རྫོགས་རིམ་ཡང་སྟོན་པ་རྣམ་གཞག་རིམ་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་གྲགས་ཆེ་ལ། དཀྱིལ་ཆོག་ཆོ་ག་ཉི་ཤུ་པ་ནི་སྒྲ་གཅན་འཛིན་དཔལ་བཤེས་གཉེན་དང་ཨ་བྷྱཱ་ཀ་ར་དང་ཐུགས་རྗེ་དཔལ་ཞབས་དང་ཐུབ་པ་དཔལ་བཟང་པོ་སོགས་པཎྜི་ཏ་མང་པོས་ཁུངས་སུ་མཛད་དོ། །སྟོང་པ་བཞི་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ནི་སྒྲོན་གསལ་ལས་ཁུངས་སུ་མཛད་ལ། ད་ལྟ་འགྱུར་བ་འདི་ལ་མདོར་བསྟན་དུ་རང་བཞིན་བརྒྱ་དྲུག་ཅུར་བཤད་ནས། རྒྱས་བཤད་དུ་རང་བཞིན་བརྒྱད་ཅུ་ཚང་བར་མ་བྱུང་ཞིང༌། དོན་བསྡུར་རང་བཞིན་ལྔ་བཅུ་ང་བཞིར་བཤད་སྣང་བས་བོད་དཔེ་མ་དག་པའམ་རྒྱ་དཔེ་མ་དག་པ་ལས་བསྒྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡིན་པ་འདྲའོ། །སློབ་དཔོན་འདི་ལ་ཁ་གཡར་བ་མངས་པའི་དོན་གྱིས་འདིས་མཛད་ཟེར་བའི་རིམ་ལྔའི་འགྲེལ་པ་ལ་ནོར་བུའི་འཕྲེང་བ་དང༌། དོན་གསལ་བ་དང་རིམ་པ་ཁོངས་སུ་བསྡུ་བ་གསུམ་སྣང་ངོ༌། །དེའི་དང་པོ་ནི་བོད་ཀྱི་བླ་མ་མང་པོས་ཁུངས་མར་བྱེད་ལ། ཕྱིས་ཀྱི་མཁས་པ་དག་དེ་དང་དོན་གསལ་གཉིས་ རྫུན་མར་མཛད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། འདུས་པའི་དོན་འཆད་པ་ལ་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་དང་མི་མཐུན་པ་མང་དུ་ཡོད་ཅིང༌། ཟླ་གྲགས་ཀྱི་གཞུང་ཁུངས་སུ་འདྲེན་པའི་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོའི་སློབ་མ་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱི་གཞུང་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་ཁུངས་སུ་འདྲེན་པའི
Chinese
似乎有五部关于开示圆满次第的论典是圣者所造。那么，如果说第二次第是释迦友所造，那又该如何理解呢？对此，结尾处另作回向，并且“承蒙圣者金刚的恩德，听闻了许多续部。”像这样将意义解释成其他的方式似乎不妥当。如果第二次第全部由圣者所造，那么在光明和双运的章节中应该有很多要说的，但在这里却似乎说了，这也不合理。因此，这全部由圣者所造是不妥当的。还有，如果这全部由圣者的弟子释迦 友所造，那么圆满次第被圣者归纳为五次第等也不合理。而且，似乎也引用了两次“圣天所著无上密意”的教证，这也不太对。因此，是否是圣者造了一部分，然后交给释迦友，让他来写作呢？有智慧且细致的人应该对此进行研究。如果这样承认，那么就应该将名为“五次第”的一部论典，包含第二次第的上半部分，分为五个章节。第二次第有两个名称，其中的“无上密意”应该是圣者所起的名字。如果不这样做，就不能将“五次第”作为一部论典，因为简而言之，它是独立的论典，而且第二次第的作者也是另一个人。此外，按照那种说法，“金刚念诵次第，即第一”的论典也不应该保持原样。无论如何，圣者将圆满次第的心要诀窍作为第二次第，并归纳为五次第，这可以从金刚念诵次第中得知。那似乎也是次第分类的密意。此外，西藏的智者们认为确定四灌顶的意义是圣者所造是虚假的。据说四手印的次第是圣者所造，这被《口诀穗》和《注释舟》所禁止。上师弥勒巴及其追随者们认为这是圣者的作品。关于圣天所造的作品，《五次第释义·行持总摄明灯》非常著名。自加持次第被阿瓦达底尊者所引用。心的垢染清净是开示心性寂静，据说如此。
English
It seems that there are five treatises on explaining the completion stage that were composed by the noble one. Then, if it is said that the second stage was composed by Shakya Mitra, how should that be understood? Regarding this, a separate dedication is made at the end, and "Through the kindness of the noble Vajra, I have heard many tantras." It seems inappropriate to explain the meaning in other ways like this. If the entire second stage was composed by the noble one, then there should be a lot to say in the chapters on luminosity and union, but it seems that it is said here, which is also unreasonable. Therefore, it is not appropriate for this to be entirely composed by the noble one. Also, if this was entirely composed by Shakya, a disciple of the noble one, then it is also unreasonable that the completion stage was summarized into five stages by the noble one, etc. Moreover, it seems that the quote "From the unsurpassed intention of the noble Deva" has been cited twice, which is also not quite right. Therefore, I wonder if the noble one composed a part and then gave it to Shakya Mitra, asking him to write it? Those who are intelligent and meticulous should investigate this. If we acknowledge it in this way, then we should divide the one treatise called "Five Stages" into five chapters, including the upper part of the second stage. The second stage has two names, and the name "Unsurpassed Intention" should be the name given by the noble one. If we do not do it in this way, then we should not consider "Five Stages" as one treatise, because in short, it is a separate treatise, and the author of the second stage is also another person. Furthermore, according to that statement, the treatise "The Sequence of Vajra Recitation, i.e., the First" should also not be left as it is. In any case, the noble one took the essential points of the completion stage as the second stage and summarized it into five stages, which can be known from the Sequence of Vajra Recitation. That also seems to be the intention of the classification of stages. Furthermore, Tibetan scholars consider it false to say that the determination of the meaning of the four empowerments was done by the noble one. It is said that the sequence of the four mudras was composed by the noble one, which is prohibited by the "Ear of Whispered Instructions" and the "Commentary Boat." The guru Maitripa and his followers consider it to be the work of the noble one. Regarding the works composed by the noble Deva, the "Lamp Summarizing the Meaning of the Five Stages and Practice" is very famous. The sequence of self-blessing is cited by the master Avadhutipa. The purification of mental obscurations is said to be the teaching of mental solitude.
Chinese
虽然也是主要阐述心性的密咒论典，但并非密集金刚的特殊论典。此处也以阿毗耶迦罗为依据。关于说这位论师造了《现观次第》，藏地的智者们说这是疑惑之处，似乎与《摄行论》有很大出入，所以是假托的。还有，关于说这位论师造的雅、拉、瓦等四种方式的解说，以及火葬仪轨这二者，藏地的智者们也认为是考察之处。前者是《灯明论》的：“乃至雅拉哈之间。”等二颂进行了解释，并引用了《摄行论》的论典作为依据，还说金刚顶、金刚鬘和意旨授记都是根本续部。似乎鸠罗陀罗论师所造的《灯明论》的注释中，雅拉瓦等四种方式的解说被单独列出。对于圣天所造的没有意义，后者也显现为虚假的。第二是龙智或龙菩提所造的，生起次第为主，也阐述圆满次第，次第的分类非常著名。二十仪轨的坛城仪轨，很多班智达都作为依据，如罗睺罗护、吉祥友、阿毗耶迦罗、悲悯吉祥足、能胜吉祥贤等。在确定四空性中，《辨边论》是依据《灯明论》的。现在这个译本中，总说中说自性有一百六十种，而在广说中，自性没有完整地出现八十种，意义对照中，显现说自性有五十四种，似乎是藏文本不正确或者是由汉文本不正确而翻译的过失。因为假托这位论师的很多，所以关于说是他造的五次第的注释，有《宝鬘》、《义明》和《次第摄集》三种。其中第一个被很多藏地喇嘛作为依据，后来的智者们认为《宝鬘》和《义明》二者是虚假的。其中第一个是，在讲解集密意义时，有很多与圣天父子不一致的地方，而且引用月称论典作为依据的论师狮子贤的弟子佛智足的论典，月称也引用作为依据。
English
Although it is also a tantric treatise mainly explaining the nature of mind, it is not a special treatise on Guhyasamaja. Here, too, Abhyakaragupta is taken as the source. Regarding the statement that this teacher composed the "Order of Manifest Enlightenment," Tibetan scholars say that it is a basis for doubt, and it seems that there are great discrepancies with the Compendium of Practices, so it is a false claim. Also, regarding the explanation of the four modes of Ya, Ra, La, Va, etc., said to have been composed by this teacher, and the two rituals of cremation, Tibetan scholars consider them to be places for investigation. The former is an explanation of the two verses of the Lamp Illuminating, "As far as Ya, Ra, La, Ha," etc., and the Compendium of Practices is cited as the source, and the Diamond Peak, Diamond Garland, and Intention Exposition are all said to be root tantras. It seems that in the commentary on the Lamp Illuminating composed by the teacher Kuladhara, the explanation of the four modes of Ya, Ra, La, Va, etc., is listed separately. For the meaningless composed by Aryadeva, the latter also appears to be false. The second is composed by Nagarjuna or Nagabodhi, with the generation stage as the main focus, and also explaining the completion stage, the classification of stages is very famous. The mandala ritual of the twenty rituals is taken as the source by many panditas, such as Rahula Protector, Auspicious Friend, Abhyakaragupta, Compassionate Auspicious Foot, and Victorious Auspicious Good. In determining the four emptinesses, the Differentiation of Extremes is based on the Lamp Illuminating. In this translation, it is said in the summary that there are one hundred and sixty natures, but in the detailed explanation, eighty natures do not appear completely, and in the meaning comparison, it appears that there are fifty-four natures, which seems to be a mistake translated from an incorrect Tibetan text or an incorrect Chinese text. Because many things are falsely attributed to this teacher, there are three commentaries on the Five Stages said to have been composed by him: The Garland of Jewels, Meaningful Explanation, and Collection of Stages. The first of these is taken as a source by many Tibetan lamas, and later scholars consider The Garland of Jewels and Meaningful Explanation to be false. The first of these is that when explaining the meaning of the Compendium, there are many inconsistencies with the Holy Father and Son, and the treatise of Buddhajnanapada, a disciple of the teacher Simhabhadra, who cites the treatise of Chandrakirti as the source, is also cited by Chandrakirti as the source.