Tibetan
ང་བཞིན་ཞི། །ཞེས་པ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞི་བའི་ཕྱིར་ཞི་བ་སྟེ་སྣང་བ་ཙམ་མོ། །དེ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་གཅིག་ཏུ་མཐར་ཐུག་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་འབྱུང་བའི་སྔ་མ་རྣམས་ལེགས་ལ། ཕྱི་མ་ནི་པ་ཚབ་ཀྱིས། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་གཅིག་པུའི་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་བདེའོ། །སྔར་གྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་ བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་དང༌། ཙམ་གྱི་སྒྲས་ཀུན་རྟོག་རྣམས་དེའི་དུས་ན་ཡོད་པ་གཅོད་དེ་ཞི་བའི་དོན་ནོ། །ནམ་མཁའ་ནི་སྟོང་པ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཞེས་པ་སྟོང་པ་བཞི་པའོ། །དེ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ་ནི་སྟོང་པ་སྔ་མ་གསུམ་རིམ་གྱིས་དེར་ཞུགས་པ་སྟེ། རྐང་པ་འདི་གཉིས་ཀྱང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་བཤད་པའོ། །དེས་ན་གླན་གྱིས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སེམས་དབེན་ལ་སྦྱར་ནས། སངས་རྒྱས་ཀུན་དངོས་ཀྱིས་སྒྱུ་ལུས་དང༌། དེའི་ལྷག་མས་འོད་གསལ་མདོར་བསྟན་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་འཐད་པ་མིན་ནོ། །རྡོ་རྗེ་འཕྲེང་བའི་གླེང་གཞི་སྦས་བཤད་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་ལུས་དབེན་གྱི་སྐབས་སུ་ཡང༌། རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་ས། །སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་སྟེ། །ཡེ་ཤེས་བདག་ཉིད་ཅན་གསུམ་དུ། །ཤེས་བྱ་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སྟེར། །ཞེས་འབྱུང་བ་བཞི་སྤྱན་མ་སོགས་བཞིར་སྒོམ་པ་རྣམས་སྟོང་པ་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བར་གསུངས་པས། ལུས་དབེན་གྱི་སྐབས་སུ་ལམ་དུས་ཀྱི་སྟོང་པ་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་དོ། །སྔར་སྟོང་པ་བཞི་པ་གསུངས་པ་ནི་དཔེའི་འད་གསལ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ལུས་དབེན་ནས་སྒྱུ་ལུས་ཀྱི་བར་དུ་སྐྱེ་བ་མི་འགལ་ལོ། །འོན་ཀྱང་སྒྱུ་ལུས་མན་ཆད་དུ་སྟོང་པ་གསུམ་དུ་གསུངས་པ་ནི། དཔེའི་འོད་གསལ་ཉེར་ཐོབ་སྟོང་ཆེན་དུ་བསྡུས་པ་ལ་དགོངས་སོ། །དེས་ན་སྐབས་ འདི་དག་ཏུ་ཉེར་ཐོབ་འོད་གསལ་དུ་ཞུགས་པ་ནི་དྲན་མེད་དུ་སོང་བའི་ཉེར་ཐོབ་དེ་དེའི་སྨད་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་བཞག་པའི་ནམ་མཁའ་སྤྲིན་མེད་ལྟ་བུ་དེར་ཞུགས་པ་ལ་བྱའོ། །འོ་ན་སྔར་བསམ་གཏན་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་དེ་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ལ་སྣང་ཡང་དགའ་བདེ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ལ་མི་སྣང་བས། དེ་གསུམ་བསམ་གཏན་དེ་ལས་ཕྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། བསམ་གཏན་གྱིས་དབང་ཡུལ་སོགས་ལྷར་སྒོམ་པར་བཤད་པ་དེ་ལ་ལྷའི་ཞལ་ཕྱག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྒོམ་པ་དང༌། ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པ་གཉིས་སུ་བྱེད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །སྒྲོན་མ་རབ་གསལ་ལས། ཡུལ་ལ་
Chinese
我性寂。 意思是说，为了使执著等分别念寂灭而寂灭，仅仅是显现而已。 这一切最终都将归于空性，就像这样。 前面的那些都很好，但后面的，按照帕擦瓦的说法：“那一切都将最终归于唯一的空性。”这样说是正确的。 之前的专注一境的心，是进入一切佛的自性空性之中。 仅此而已的“仅”字，断除了所有分别念在那时存在，是寂灭的意思。 虚空是空性的，所以说“一切皆空”是第四空。 安住于此，是指前三个空性依次进入其中。 这两句也都是专注一境的心的解释。 因此，格朗将专注一境的心与心远离相结合，说：“一切佛实际上是幻身，其余部分是光明略说。”这种说法是不合理的。 在金刚鬘的引言，秘密解释的界之身远离的章节中也说：“风和火与水和土，眼睛等四者，在三种智慧自性中，所知给予佛陀菩提。” 意思是说，观修的四者，即眼睛等四者，应当知晓是三种空性的三种智慧的自性。 因此，在身远离的章节中，存在道时的三种空性的智慧。 之前所说的第四空性是譬喻的光明，这与从身远离到幻身之间产生是不矛盾的。 然而，在幻身以下说三种空性，是指譬喻的光明被摄集到近得大空之中。 因此，在这些时候，进入近得光明，是指进入到失去知觉的近得，将那一切下部都置于空性之中，就像无云的虚空一样。 那么，之前所说的一般禅定的特征，虽然在寻思和伺察二者中显现，但在乐、明和专注一境中不显现。 难道这三者不会从那个禅定中分离出来吗？ 如果这样想，那么，禅定将所缘等观想为天尊，对此可以分为观想天尊的面容手足等形象，以及观想天尊的真实性两种，因此没有过失。 《明灯极明论》中说：对于所缘
English
My nature is peaceful. It means that it is peaceful for the sake of pacifying the conceptualizations such as grasping, and it is merely appearance. All of this will ultimately converge into emptiness, just like that. The previous ones are good, but the latter, according to Patshab, "All of that will ultimately converge into the sole emptiness." Saying it like that is correct. The previous one-pointed mind is entering into the emptiness of the nature of all Buddhas. The word "only" in "only this" cuts off all conceptualizations existing at that time, and it means pacification. Space is emptiness, so saying "everything is empty" is the fourth emptiness. Abiding in that means the first three emptinesses successively entering into it. These two lines are also explanations of the one-pointed mind. Therefore, Gelan combines the one-pointed mind with mind isolation, saying, "All Buddhas are actually the illusory body, and the remainder is a brief explanation of luminosity." This statement is unreasonable. In the introduction to the Vajra Garland, in the chapter on the body isolation of the secret explanation of the realm, it also says, "Wind and fire and water and earth, the four such as the eyes, in the three wisdom natures, the knowable bestows Buddhahood and enlightenment." It means that the four being meditated upon, such as the eyes, should be known as the nature of the three wisdoms of the three emptinesses. Therefore, in the chapter on body isolation, there is the wisdom of the three emptinesses of the path time. The fourth emptiness previously mentioned is the illustrative luminosity, and it is not contradictory for it to arise from body isolation to the illusory body. However, saying three emptinesses below the illusory body refers to the illustrative luminosity being gathered into the near-attainment great emptiness. Therefore, at these times, entering into near-attainment luminosity refers to entering into the near-attainment that has lost consciousness, placing all of that lower part in emptiness, like a cloudless sky. Then, the characteristics of general meditation previously mentioned, although they appear in both investigation and analysis, do not appear in bliss, clarity, and one-pointedness. Wouldn't those three be separated from that meditation? If you think like that, then meditation contemplates the object of power, etc., as deities, and this can be divided into contemplating the appearance of the deity's face, hands, and feet, and contemplating the suchness of the deity, so there is no fault. The "Lamp Illuminating the Excellent" says: For the object
Tibetan
སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་དབང་པོ་སོགས་གསུམ་རིགས་ལྔའི་བདག་ཉིད་དོ་ཞེས་རྟོག་པ་རྟོག་པ་དང༌། དེ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་དོ་ཞེས་རྟོག་པ་དཔྱོད་པ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་པས་དགའ་བའི་ཁྱད་པར་སྐྱེས་པ་དགའ་བ་དང༌། སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་དེ་ཐོབ་ནས་ལུས་ཤིན་སྦྱངས་སུ་གྱུར་པ་བདེ་བར་བཤད་ཅིང༌། རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་སྣང་བ་དང༌། དགའ་བ་མཆེད་པ་དང༌། བདེ་བ་ཉེར་ཐོབ་ཏུ་བཤད་དེ། སེམས་དབེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ལ་འདོད་པར་སྣང་ངོ༌། །འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་གསུངས་པའི་དོན་སྤྱོད་བསྡུས་སུ་སེམས་དབེན་གྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ལ་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཇི་འདྲ་ཞིག་གིས་བཟུང་བའི་ཚུལ་ལེགས་པར་མ་ངེས་པའི་སྐྱོན་ནོ། །ནཱ་རོ་པས་ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱི་དོན་བཤད་པ་ནི་སྒྲོན་གསལ་བྲིས་པ་ཙམ་དུ་སྣང་ངོ༌། །འཕགས་ལུགས་ཀྱི་སྦྱོར་དྲུག་འདི་ཞིབ་པར་བཤད་དགོས་པར་འདུག་ནའང༌། སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཞིབ་པར་མ་མཛད་སྣང་བས། འདིར་ཞིབ་ཏུ་བཤད་ཅིང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དྲུག་པ་ལ་གསུམ། ཕྲ་མོ་བསྒོམས་པས་རླུང་འདུ་ལུགས། དེ་ལས་ཞུ་བདེ་སྐྱེ་ཚུལ། སྐྱེས་པའི་ཚེ་མཉམ་རྗེས་སུ་སྐྱོང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཕྲ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དམིགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བརྟན་པོ་རྙེད་པས་ཞུ་བདེ་ཁྱད་པར་ཅན་འདྲེན་ནུས་པ་སྔར་བྱུང་ན། དགའ་བའི་སྐྱེ་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་འཆད་པ་ལྟར་བསྐྱང༌། དེ་ལྟར་རྙེད་ཀྱང་མ་བྱུང་ན་མཚམས་འདི་ནས་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ནས་བསྒོམ། དེ་ཡང་མིན་པ་ད་ལྟ་འཇུག་པ་ལྟར་བྱེད་ན། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་མཐར་བསྒོམ་མོ། །རིམ་ལྔ་བསྡུས་པ་ལས། ལུས་དང་དུས་དང་ཡུལ་རླུང་གི །གནད་ནི་རྣམ་པ་བཞིར་ཤེས་བྱ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་བྱ་བ་ལ་ལུས་ཀྱི་གནད་ནི་ངག་དབེན་དུ་འཆད་པ་ལྟར་རོ། །དུས་ཀྱི་གནད་ནི་སྤྱིར་རྒྱུན་དུ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། ཁྱད་པར་དུ་རིག་པ་གསལ་བ་དང༌། ཕྱི་དྲོ་མེའི་དུས་སུ་བསྒོམ། རླུང་གི་གནད་ནི་རང་ལུགས་པས་ཆོག་ གོ །གང་དུ་དམིགས་པ་གཏོད་པ་ཡུལ་གྱི་གནད་ནི། ལེའུ་དྲུག་པའི་སྒྲོན་གསལ་ལས། སྐྱེས་པས་རྡོ་རྗེའི་བུ་གར་ཕྱག་མཚན་ནས་འབྲུ་ཙམ་དང༌། བུད་མེད་ཀྱིས་བྷ་གའི་ནང་དུ་ཙ་ཎ་ཀའི་ཚད་ཙམ་དང༌། ལེའུ་གསུམ་པའི་སྒྲོན་གསལ་ལས། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡུངས་དཀར་གྱི་འབྲུ་ཚད་ཙམ་རང་གི་རྡོ་རྗེའི་ཁར་
Chinese
在行持时，观想诸根等三者为五种姓的自性，这是分别念的分别；观想它们为五种智慧的自性，这是分别念的观察；思维显现那唯一的自性即是我，从而生起殊胜的喜悦，这称为喜；获得心的安乐，身体转为轻安，这称为乐。分别念和观察是显现，喜悦是增长，安乐是近得。这三种是心寂静的智慧所贪求的。这是智慧三者，从《智慧金刚总集》中所说的意义，在简略的行持中，对于心寂静时所说的对境是什么，以及以何种执持的方式来把握，存在未能明确认知的过失。那若巴所说的二支的意义，似乎只是对《灯明》的抄写。这个圣者传承的六种瑜伽，似乎需要详细解释，但由于前人没有详细阐述，因此在此将详细解释和阐述。第六个有三个方面：通过修习微细脉而聚集气的方式；由此产生融乐的方式；产生之后，如何平等地护持和随后修行的方式。第一个方面是：如果先前已经能够通过稳固地获得专注于微细脉坛城的瑜伽，从而引出特殊的融乐，那么就应该了解喜悦的生起方式，并按照所说的进行修持。如果即使这样也未能获得，那么就从这里主要安住于父母瑜伽中进行修习。如果这也不行，那么就按照现在进入的方式进行，首先修习坛城轮的瑜伽，最后再进行修习。从《次第五合集》中说：身和时与处，风之要诀应知四种。按照所说的去做，身体的要诀如在语寂静中所说的那样。时间的要诀是，通常是恒常的，但特别是在觉性明晰的时候，以及下午火时进行修习。风的要诀，按照自己的宗派即可。在何处安住对境，处的要诀是，在第六品《灯明》中说：男子在金刚道中，从手印到芝麻大小；女子在莲花中，达到鹰嘴豆的大小；在第三品《灯明》中说：世俗菩提心是白芥子的大小，在自己的金刚的口上。
English
During the practice, one contemplates that the three, such as the senses, are the nature of the five families, which is the conceptualization of conceptual thought; one contemplates that they are the nature of the five wisdoms, which is the conceptualization of analysis; one thinks that the manifestation of that very nature is oneself, thereby giving rise to a special joy, which is called joy; having obtained the bliss of mind, the body transforms into pliancy, which is called bliss. Conceptualization and analysis are appearance, joy is increase, and bliss is near attainment. These three are what the wisdom of mind isolation desires. This is the meaning of the three wisdoms, as stated in the Wisdom Vajra Samuccaya, in the condensed practice, regarding what the object of focus is during mind isolation, and what kind of grasping attitude is used to apprehend it, there is a fault of not being able to clearly ascertain. What Naropa explained as the meaning of the two limbs seems to be merely a transcription of the Lamp Illuminating. This six yogas of the noble tradition seems to need to be explained in detail, but since the predecessors did not elaborate, here it will be explained and expounded in detail. The sixth has three aspects: the way the winds gather by meditating on the subtle nadi; the way bliss arises from that; and after it arises, how to equally maintain and subsequently cultivate it. The first aspect is: if one has previously been able to draw forth special bliss by firmly attaining the yoga that focuses on the mandala of the subtle nadi, then one should understand the way joy arises and cultivate it as explained. If one has not been able to attain it even in this way, then from this point one should mainly abide in the yoga of the father and mother and cultivate it. If that is also not possible, then one should proceed as one is currently entering, first cultivating the yoga of the wheel of the mandala, and then finally cultivating it. From the Condensed Five Stages, it says: The key points of body, time, place, and wind, should be known as four aspects. According to what is said, the key point of the body is as explained in speech isolation. The key point of time is that it is generally constant, but especially when awareness is clear, and one should cultivate in the afternoon during the fire time. The key point of wind is sufficient according to one's own tradition. Regarding where to fix the object of focus, the key point of place is, in the sixth chapter of the Lamp Illuminating, it says: For a man, in the vajra path, from the hand gesture to the size of a sesame seed; for a woman, in the lotus, reaching the size of a chickpea; in the third chapter of the Lamp Illuminating, it says: The conventional bodhicitta is the size of a white mustard seed, on the mouth of one's own vajra.