Tibetan
མ་རྟོག་རགས་པ་རྣམས་ལོག་ནས་སེམས་གཡོ་མེད་དུ་གནས་པ་ངང་གིས་འབྱུང་བས། བདེ་བ་ཉིད་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་མི་འཕྲོ་བར་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་པ་ཙམ་སྟོང་པ་སྒོམ་པའི་དོན་ཡིན་ན། བདེ་བ་འབའ་ཞིག་བསྒོམས་ན་འཁོར་བ་ལས་མི་གྲོལ་བར་འཆད་པ་མི་རིགས་པས། བདག་མེད་པའི་དོན་ལེགས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ངེས་ཤེས་སྐྱོང་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེ་བས་བདག་མེད་པའི་དོན་ངེས་པར་བྱས་པའི་ངེས་ཤེས་སྐྱོང་བ་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་ཡིན་ན། སཾ་བྷུ་ ཊ་ལས། སྟོང་པ་བསྒོམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། །སྟོང་མིན་བསྒོམ་པར་མི་བྱའོ། །སྟོང་པ་མི་སྤང་རྣལ་འབྱོར་པས། །སྟོང་མིན་ཡོངས་སུ་མི་སྤང་ངོ༌། །སྟོང་དང་སྟོང་མིན་བཟུང་བ་ལས། །རྟོག་པ་ཉུང་མིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཡོངས་སུ་སྤངས་ན་ཀུན་རྟོག་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཡོངས་སུ་སྤང༌། །ཞེས་སྟོང་མི་སྟོང་གང་དུ་ཡང་བཟུང་ནས་བསྒོམ་པར་མི་བྱ་བར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ལུང་དེའི་དོན་ནི་མན་ངག་སྙེ་མ་ལས་འདི་ལྟར་བཤད་དེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པས་སྟོང་པས་རྟག་པའི་མཐའ་སྤངས་ཤིང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པས་མི་སྟོང་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པས་སྟོང་པ་དང༌། དོན་དམ་དུ་ཡོད་པས་མི་སྟོང་པར་བཟུང་ནས་སྒོམ་པ་བཀག་པ་དང༌། གཟུགས་སོགས་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས། དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མི་སྟོང་པའི་ངོ་བོ་སྤོང་བ་མི་རིགས་པར་བཤད་དོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པར་མི་སྟོང་པར་འཛིན་པ་དང༌། ཐ་སྙད་དུ་མེད་པའི་སྟོང་པར་བཟུང་བ་ལས་མཐར་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཀུན་སྐྱེ་ལ། དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་སྤངས་ན་རྟག་མཐར་ལྟུང་བའི་ཀུན་རྟོག་དང༌། ཐ་སྙད་དུ་མི་སྟོང་པ་སྤངས་ན་ལས་འབྲས་ཆད་པར་འཛིན་པའི་ཀུན་རྟོག་སྐྱེ་བ་གཞུང་གི་དོན་ཡིན་གྱི། ཁྱེད་ཅག་འཆད་པ་ལྟར་མིན་ཏེ། ལུང་དེའི་གོང་དེ་ཉིད་དུ། ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པ་ཉིད། །ཆུ་ཤིང་ལྟ་བུར་ཡོངས་སུ་གཟུང༌། ། ཞེས་སྙིང་པོ་མེད་པར་གཟུང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་ཟད་པར་འདོད་པ་དང༌། །རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེ་མཆོག་ཐོབ་འདོད་པས། །སེམས་ནི་བརྟན་པར་བྱས་ནས་འབད་པས་དཔྱད། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་དངོས་པོ་མེད་པར་བྱ། །ཞེས་འབད་ནས་དཔྱད་དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་ངེས་པར་བྱེད་པ་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཟད་པ་དང་བདེ་བ་མཆོག་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞ
Chinese
当粗大的无分别念消失，心自然安住于无动摇时，仅仅修习不缘任何对境的安乐无分别念，就是修习空性的意义。如果仅仅修习安乐，就无法从轮回中解脱，这种说法是不合理的。因此，必须培养对无我之义彻底定解的胜解。第二，如果通过俱生乐来确定无我之义，并培养胜解，这就是修习空性，那么，在《桑布扎》中说：不应修习空性，不应修习非空性。瑜伽士不应舍弃空性，也不应完全舍弃非空性。从执著空与非空之中，会产生许多分别念。如果完全舍弃，就会产生一切分别念。因此，应当完全舍弃这两者。像这样，执著空与非空任何一方进行修习是不允许的，这与上述说法相矛盾。对此，曼扎尼玛（曼ངག་སྙེ་མ་，诀窍穗）中这样解释了该论的含义：色等诸法在胜义中存在，因此空性断除了常边；在世俗中存在，因此非空性断除了断边。因此，禁止执著世俗中存在就是空性，胜义中存在就是非空性来进行修习。色等在胜义中无自性，这本身就是世俗中色等的体性。因此，不应舍弃胜义中空性和世俗中非空性的体性。因此，执著胜义中非空性和执著名言中不存在的空性，会产生一切执边的分别念。如果舍弃胜义中空性，就会堕入常边的分别念；如果舍弃名言中非空性，就会产生执著业果断灭的分别念，这才是该论的含义，而不是像你们所解释的那样。因为在该论的前面也说：法界极其平等性，应当像水和树一样执著它。意思是说，应当执著它为无实义。而且，该论中还说：想要灭尽一切痛苦，想要获得圆满正等觉的殊胜安乐，应当坚定心，努力观察，使其自性成为无事物。意思是说，努力观察并确定其无自性，是灭尽一切痛苦和获得殊胜安乐的原因。
English
When coarse non-conceptualizations cease, and the mind naturally abides in immovability, merely meditating on non-conceptual bliss that does not stray to any object is the meaning of meditating on emptiness. If one only meditates on bliss, it is unreasonable to say that one will not be liberated from samsara. Therefore, one must cultivate conviction that thoroughly establishes the meaning of selflessness. Secondly, if cultivating conviction by ascertaining the meaning of selflessness through innate bliss is meditating on emptiness, then, in the Samputa it says: One should not meditate on emptiness, nor should one meditate on non-emptiness. A yogi should not abandon emptiness, nor should one completely abandon non-emptiness. From grasping emptiness and non-emptiness, many conceptualizations will arise. If one completely abandons them, all conceptualizations will arise. Therefore, one should completely abandon these two. Like this, it is not allowed to meditate by grasping either emptiness or non-emptiness, which contradicts the above statement. Regarding this, the meaning of that scripture is explained in the Manang Nyema (མན་ངག་སྙེ་མ་, Ear of Instructions) as follows: Since forms and so on exist in the ultimate sense, emptiness eliminates the extreme of permanence; since they exist in the conventional sense, non-emptiness eliminates the extreme of annihilation. Therefore, it is forbidden to meditate by grasping that existence in the conventional sense is emptiness, and existence in the ultimate sense is non-emptiness. Since the absence of inherent existence of forms and so on in the ultimate sense is itself the nature of forms and so on in the conventional sense, it is said that one should not abandon the nature of emptiness in the ultimate sense and non-emptiness in the conventional sense. Therefore, from grasping non-emptiness in the ultimate sense and grasping emptiness that does not exist in name, all conceptualizations of clinging to extremes arise. If one abandons emptiness in the ultimate sense, one will fall into the conceptualization of the extreme of permanence; if one abandons non-emptiness in name, one will generate the conceptualization of clinging to the annihilation of cause and effect, which is the meaning of the scripture, and not as you explain it. Because in the same scripture before that, it also says: The Dharmadhatu is extremely equal, one should grasp it like water and a tree. It means that one should grasp it as without essence. Moreover, the same scripture also says: Desiring to exhaust all suffering, desiring to attain the supreme bliss of perfect enlightenment, one should steady the mind, diligently examine, and make its nature without things. It means that diligently examining and ascertaining its absence of inherent existence is said to be the cause of exhausting all suffering and attaining supreme bliss.