Tibetan
་དང་གང་གིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པ་དེ་དང་དེས། སྔགས་པ་རྣམས་ཅི་ནུས་པར་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ནི་དང་པོ་དང༌། རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུའི་སྔགས་པས་རྫོགས་རིམ་རྟོགས་ནས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སྦྱོར་བའི་སྤྱོད་པས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗེ་བའི་སྤྱོད་པ་ནི་གཉིས་པར་བཤད་དོ། །དེའི་དང་པོ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྤྱི་དང༌། གཉིས་པ་ནི་རྫོགས་རིམ་ལ་གསུངས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་དང༌། རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུའི་གང་ཟག་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་པས། བླ་མེད་ཀྱི་འདོད་ཡོན་ལ་སྤྱོད་པའི་སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཐམས་ཅད་དོ། །ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པ་ལས། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཡང་དག་པར་ལེན་པའི་སྤྱོད་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི་སྒྲོན་གསལ་ལས། རང་དང་རིག་མ་ལྷའི་འདྲ་འབག་ཏུ་ཆ་ལུགས་བསྒྱུར་ནས་སྤྱོད་པ་བྱེད་པ་ལ་བཤད་དོ། །ལེའུ་དྲུག་པའི་འགྲེལ་པར་སྤྱོད་པ་གསུམ་གྱི་མཆོག་ནི། ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་གྲོལ་བའི་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རྙིང་གཉིས་དང་པ་ཚབ་ཀྱི་འགྱུར་ལས་འབྱུང་ཡང༌། ཆག་འགྱུར་ལས། སྤྱོད་པ་དེ་རྣམས་ ཀྱི་མཆོག་ནི་བྷུ་སུ་ཀུའི་སྤྱོད་པའོ། ཞེས་བསྒྱུར་བ་ལྟར་ལེགས་པས་སྤྱོད་པ་གཞན་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་དང༌། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གཉིས་གསུངས་པའི་དང་པོ་ནི་སྤྱོད་པ་གསུམ་གྱི་སྤྱི་མིང་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པར་བཤད་པའི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་བསྲུང་བ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ། སྤྲོས་བཅས་དང་སྤྲོས་མེད་དང་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་སྤྱོད་བསྡུས་ལས་གསུངས་ཏེ། རིམ་པ་གཉིས་པ་དང་སྒྲོན་གསལ་ལས་ཀྱང་གསུམ་དུ་བཤད་དོ། །གང་ལ་སྤྱོད་པའི་འདོད་ཡོན་གྱི་གཙོ་བོ་ནི་རིག་མའི་འདོད་ཡོན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ནི་དངོས་ཀྱི་རིག་མ་དང༌། བསྒོམས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རིག་མ་གཉིས་སོ། །དེའི་དང་པོ་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་པོ་གཉིས་དང༌། གཉིས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་གསུམ་པ་བཞག་གོ །དེ་ལ་ཡང་སྤྱོད་བསྡུས་དང་རིམ་པ་གཉིས་པ་ལས་རྫོགས་རིམ་པའི་སྤྱོད་པ་གསུམ་གསུངས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་པས། རིམ་གཉིས་རེ་རེ་ལའང་སྤྱོད་པ་གསུམ་གསུམ་ཡོད་དོ། །ལེའུ་བཅུ་པའི་སྒྲོན་གསལ་ལས། མཆོག་སྒྲུབ་པ་དང་ཐ་མལ་པ་ལ་གནས་ཤིང༌། སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་གསུམ་ལ་གོམས་པ་ཉམས་འོག་ཏུ་ཆུད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གང་གི་ཚེ་དངོས་
Chinese
以及以何种方式能圆满众生之利益，咒师们竭尽所能地投入，这是第一。如珍宝般的咒师，在证悟圆满次第后，不处于禅定状态，而是以结合的行持，在此生转变自身本质的行持，这是第二。其中，第一是菩萨的普遍行持，第二是针对圆满次第所说的，仅是象征性的，而如珍宝般的人是主要的，这是基于此意。所有享用无上欲妙的特殊行持都是如此。《十六品》中说：“如实受持明妃禁行的行持”，其含义在《灯明》中解释为：自身与明妃转变为本尊的形象后进行行持。在《六品》的注释中，三种行持中最好的是享用和解脱的行持，这在古译和巴擦的译本中都有出现。但在恰译本中，翻译为“这些行持中最好的是布苏库的行持”，这样更好，因此不是在展示其他的行持。《后续经》中说了普遍行持和咒的行持两种，第一种是三种行持的总称，第二种是第十七品中所说的守护世间和出世间的誓言和戒律。对于由贪欲产生的菩萨行持，有有戏论、无戏论和极无戏论三种区分，这在《行聚》中有所说明，在《次第二》和《灯明》中也说了三种。所行持的欲妙之主要对象是明妃的欲妙，而这又分为真实的明妃和观修的智慧手印明妃两种。对于第一种，安立了行持上的第一和第二种行持，对于第二种，安立了行持上的第三种行持。对此，《行聚》和《次第二》中说的圆满次第的三种行持只是象征性的，因此每个次第都有三种行持。《十品》的《灯明》中说：瑜伽士通过习惯于殊胜成就者和普通人所处的，以及有戏论等三种行持，并将之纳入体验中，在何时真实
English
And in whatever way the benefit of sentient beings is perfected, the mantra practitioners engage as much as they can, this is the first. Like a jewel-like mantra practitioner, having realized the completion stage, not remaining in meditative equipoise, but with the practice of union, the practice of transforming one's own essence in this very life, this is said to be the second. Among these, the first is the general practice of a Bodhisattva, and the second, what is said regarding the completion stage is merely symbolic, and the jewel-like person is the main one, this is based on that intention. All the special practices of enjoying the supreme desirable qualities are like that. In the "Sixteenth Chapter," it says, "The practice of properly taking the conduct of vidyā," the meaning of which is explained in the "Lamp Illuminating": Transforming oneself and the vidyā into the likeness of the deity and then engaging in practice. In the commentary on the "Sixth Chapter," the best of the three practices is the practice of enjoyment and liberation, which appears in both the old translation and the translation of Pa Tsha. But in the Chag translation, it is translated as, "The best of these practices is the practice of Bhusuku," which is better, so it is not showing other practices. In the "Subsequent Tantra," two practices are mentioned: the all-encompassing practice and the practice of mantra. The first is the general name for the three practices, and the second is the guarding of vows and precepts, both worldly and beyond worldly, as explained in the "Seventeenth Chapter." Regarding the Bodhisattva's practice arising from desire, there are three distinctions: with elaboration, without elaboration, and extremely without elaboration, which is explained in the "Compendium of Practices," and the "Second Stage" and the "Lamp Illuminating" also mention three. The main object of desirable qualities to be practiced is the desirable qualities of the vidyā, and this is divided into two types: the actual vidyā and the wisdom mudrā vidyā of meditation. For the first, the first and second practices on practice are established, and for the second, the third practice on practice is established. Regarding this, the three practices of the completion stage mentioned in the "Compendium of Practices" and the "Second Stage" are only symbolic, so each of the two stages has three practices. In the "Lamp Illuminating" of the "Tenth Chapter," it says: When the yogi, through habituation to the three practices of being situated in the supreme achiever and the ordinary person, and with elaboration, etc., and incorporating them into experience, actually
Tibetan
གྲུབ་རྙེད་པར་མ་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་རང་གི་ལྷ་ལ་སྙིང་པོ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ཞེས་གསུངས་ པ་ལྟར་རོ། །འདིས་ནི་རིམ་གཉིས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི། རང་རང་གི་སྐབས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བྱེད་པ་དང༌། དེས་ཀྱང་མ་གྲུབ་ན་རིམ་གཉིས་སོ་སོའི་སྙིང་པོ་བསྐུལ་བར་གསུངས་སོ། །ལེའུ་བདུན་པའི་འགྲེལ་པར་སྤྱི་དོན་གྱི་སྤྱོད་པ་སྤྲོས་བཅས་དང༌། སྦས་དོན་གྱི་སྤྱོད་པ་སྤྲོས་མེད་དང༌། མཐར་ཐུག་གི་སྤྱོད་པ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་དུ་གསུངས་པ་ནི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོམ་བསམ་ལ་དགོངས་ཀྱི། སྤྱི་དོན་གྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་གཞན་མི་བཞེད་པ་མིན་ཏེ། ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པའི་འགྲེལ་པར། བསྐྱེད་རིམ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀྱང་སྒོམ་བསམ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྐྱེད་རིམ་པ་ལ་མི་འཇོག་ཀྱང་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་བཞག་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་འདོད་ཡོན་ལ་ཆགས་པ་ལམ་བྱེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིམ་པ་གཉིས་སྒོམ་པའི་སྣོད་རུང་དུ་བྱེད་པའི་དབང་གི་དུས་དང༌། སྣོད་དུ་རུང་ནས་ལམ་སྒོམ་པའི་དུས་ཀྱི་སྤྱོད་པའོ། །ཕྱི་མ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ལམ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་སྤྱོད་པ་དང༌། སྐྱེས་ཟིན་གྱི་ལམ་ལ་བོགས་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་དུ་སྤྱོད་པའོ། །དེའི་དང་པོ་ནི་ལམ་ཐོག་མར་སྒོམ་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། མི་སློབ་པའི་གོ་འཕང་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་འཇུག་སྟེ། མདོར་བྱས་ལས། འདོད་པ་ལྔ་ནི་ཡོངས་སྤངས་ནས། །དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ཀྱང་མ་གདུངས་པས། །རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་འབྲངས་ལ། །བདེ་བས་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ཞེས་བསྐྱེད་རིམ་ལ་འཇུག་པ་ནས་དེ་ལྟར་བྱ་བར་གསུངས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ནག་པོ་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེས་ནི་བསྐྱེད་རིམ་ཕྲ་རགས་མཐར་ཕྱིན་ནས། ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་བོགས་འབྱིན་པ་དང༌། དབེན་པ་གསུམ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་དང་བཅས་པ་གྲུབ་ནས། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པ་ལ་བོགས་འབྱིན་པའི་སྐབས་གཉིས་ལས་མེད་པས། དུས་གཉིས་སུ་སྤྱོད་པ་བྱེད་ཟེར་རོ། །བཙུན་མོ་ཅན་ནི། རང་བཞིན་སྣང་བའི་དབྱེ་ཤེས་ནས། ཞེས་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྱུ་ལུས་ཐོབ་ནས་དང༌། སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་ཐོབ་པ་ནས་སྤྱོད་པ་བྱེད་པས། རྫོགས་རིམ་ལ་སྤྱོད་པ་བྱེད་པའི་སྐབས་གཉིས་ཏེ། སྤྱིར་གསུམ་དུ་བཞེད་དོ། །རང་གི་ལུགས་ནི་རིམ་པ་གཉིས་ལ་བོགས་འབྱིན་པའི་སྤྱོད་པ་བྱེད་པའི་སྐབས་བཞི
Chinese
如果不能获得成就，那么，那时就要祈请自己的本尊。如是说。这指的是二次第的行持，是为了成办各自阶段的悉地而做，即使那样也不能成就，就说要祈请二次第各自的精要。第七品的注释中说，共同意义的行持是带有所缘的，秘密意义的行持是不带所缘的，究竟的行持是极其不带所缘的，这是指进入行持的观修方面而言。并不是说共同意义的行持就不允许其他的行持，因为第十五品的注释中，说了生起次第的五部如来的不带所缘的行持。即使是极其不带所缘，虽然从观修的角度来说不属于生起次第，但在行为等方面，可以安立极其不带所缘。总的来说，将贪执欲妙作为道用的行持有两种：一是作为修持二次第的法器之资格的灌顶之时；二是成为法器之后，修持道时的行持。后者又分为两种：一是为生起尚未生起的道而行持；二是为增进已经生起的道而行持。其中的第一种，是从最初修持道开始，直到未获得无学位的期间。总而言之，如《总集经》所说：“五欲完全断除后，不以苦行来折磨，随顺瑜伽续部的，以安乐来成就菩提。”因为说了从进入生起次第开始就要那样做。第二种，黑行持明金刚说，是生起次第的粗细圆满之后，为成办共同的悉地而增进，以及远离三处、二谛的圆满次第成就之后，为成就殊胜的悉地而增进的两种情况，所以说有两个时机进行行持。具妃者说，从“自性显现的分别”等入手，获得幻身之后，以及获得有学双运之后才进行行持，所以圆满次第的行持有两个时机，总的来说认为是三个。自己的宗派认为是为增进二次第而进行行持的四种时机。
English
If one does not attain accomplishment, then, at that time, one should supplicate one's own deity. Thus it is said. This refers to the practice of the two stages, which is done in order to accomplish the siddhis of each respective stage. Even if that does not succeed, it is said that one should supplicate the essence of each of the two stages. In the commentary on the seventh chapter, it is said that the practice of the general meaning is with elaboration, the practice of the hidden meaning is without elaboration, and the ultimate practice is extremely without elaboration. This refers to the meditative aspect of entering into practice. It is not that the practice of the general meaning does not allow other practices, because in the commentary on the fifteenth chapter, it speaks of the non-elaborate practice of the five Tathagatas of the generation stage. Even if it is extremely non-elaborate, although it is not placed in the generation stage from the perspective of meditation, it is possible to establish extreme non-elaboration in terms of actions and so on. In general, there are two types of practice that use attachment to desirable qualities as the path: the time of empowerment to make one a suitable vessel for meditating on the two stages, and the practice at the time of meditating on the path after becoming a suitable vessel. The latter is also divided into two: practice for generating the path that has not yet arisen, and practice for enhancing the path that has already arisen. The first of these begins from the initial meditation on the path and continues until one has not attained the state of no more learning. In short, as stated in the Compendium: "Having completely abandoned the five desires, and not tormented by asceticism, following the yoga tantra, one should accomplish enlightenment with ease." Because it is said that one should do so from the time of entering the generation stage. The second, Nagpo Damtsik Dorje, says that after the coarse and subtle generation stages are completed, there are two occasions for enhancing the accomplishment of common siddhis, and after the three solitudes and the two truths of the completion stage are accomplished, for enhancing the accomplishment of supreme siddhis. Therefore, it is said that practice is done at two times. The Consort One says that practice is done after obtaining the illusory body based on "the differentiation of the appearance of self-nature," and after obtaining the learning union, so there are two occasions for practicing the completion stage, and in general, it is considered to be three. One's own tradition considers there to be four occasions for practicing to enhance the two stages.