Tibetan
དེ་མཆོག་ལས་ཀྱང༌། དེས་ན་བདེ་བས་བདེ་བ་ཉིད། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ཐོབ་འགྱུར། ཞེས་བཤད་དོ། །ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་པ་ལ། སྤྱོད་བསྡུས་འགྱུར་གསར་གཉིས་ལས། ངན་འགྲོའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་བསྒྱུར་བ་ལེགས་སོ། །དེ་ལ་ཡུལ་ལྔ་བསྟེན་པས་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་ལ། དེ་ཡང་ངན་འགྲོའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞེས་བརྩད་པ་ལ། ཡུལ་བསྟེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་ལ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་ལ་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་དང༌། རྟོགས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ལན་མཛད་ཀྱི། འདོད་ཡོན་བསྟེན་པ་ལས་ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེད་ཅེས་མ་གསུངས་སོ། །སྤྱིར་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་འདོད་ཡོན་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཡང༌། ཟས་གོས་ལ་སོགས་པའི་འདོད་ཡོན་ལ་དོན་གཉེར་འབྱུང་བ་མི་འགལ་བས། འདོད་ཡོན་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་བར་མ་གསུམ་ལ་དབང་པོ་ལྔས་ལོངས་སྤྱད་པ་ཙམ་དང༌། ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་འདོད་ཡོན་ལ་དོན་གཉེར་བྱུང་བ་ཙམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་མིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་འདིར་ནི་གཙོ་བོར་འདོད་ཡོན་ལ་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་སྟོན་ལ། འདོད་ཡོན་གྱི་ནང་ནས་ཀྱང་དབང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་གྱི་ཆགས་པ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་འཐད་མི་འཐད་དཔྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་ཞིང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་མི་ལྡན་པས། འདོད་ ཡོན་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་བསྟེན་ན་ནི། དེ་རྣམས་ལ་ཆགས་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱང་སྐྱེ་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ངན་འགྲོའི་རྒྱུར་འགྱུར་བས། དེས་ནི་ཉོན་མོངས་གང་ཡང་ཐར་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུར་ཡང་སྒྱུར་མི་ནུས་པས་གནང་བ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཐེག་དམན་པ་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་གང་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་བསྒྱུར་ནུས་པ་མེད་དེ། །དེ་ལ་ནི་དེ་ལྟར་སྒྱུར་བའི་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཕར་ཕྱིན་དང༌། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་གཉིས་ལས་གསུངས་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་ལྟར་སྒྱུར་བ་ཡང་ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་གཉིས་ཀ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཤེས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ནི། དེ་འདྲ་བ་ཞིག་ལ་ཉོན་མོངས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཞིག་ཡོད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདོད་ཡོན་བསྟེན་པའི་ཉོན་མོངས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བར་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་མིན་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཆ་དུ་མ་ཞིག་དགོས་པར་གསུངས་པ་རྣམས་དོན་མེ
Chinese
而且从那至高者来说，因此安乐即是安乐本身，一切佛陀都将获得。如是宣说。至于“成为烦恼之因”这句话，在《行集》新旧译本中，译为“成为恶趣之因”更好。对此，有人诘难说，依止五境会生起烦恼，而这也会成为恶趣之因。对此，回答是，对于因依止五境而生起的烦恼，如果声闻等没有证悟真如，那就是恶趣之因；如果证悟了，那就是成佛之因，分为这两种情况来回答。并没有说依止欲妙不会生起烦恼。一般来说，如前所说，对于不执著欲妙的人来说，追求饮食等欲妙并不矛盾。仅仅是五根享用悦意、不悦意和中庸三种欲妙，以及意识对欲妙产生追求，并不会变成烦恼。然而，这里主要是指对于没有断除对欲妙的执著的情况而说的。在欲妙之中，也在探讨将二根交合的贪欲作为道用是否合理。由于没有断除对欲望的执著，并且不具备证悟真如的智慧，如果随心所欲地享用欲妙，那么就会生起对这些欲妙的执著，而这些也会成为恶趣之因。因此，任何烦恼都无法转化为解脱之因，所以也是不允许的。即使是具有证悟真如智慧的小乘行者，也无法将任何烦恼转化为菩提之因。因为对于他们来说，并没有像波罗蜜多和大乘密咒中所说的那样转化的方便之法，而且那样转化也需要方便和智慧这两种特殊的条件。因此，说“如果了解烦恼的实性，就会变成菩提之因”，这只是表明有这样一种情况，即烦恼会变成菩提之因。并不是说任何了解真如的人，依止欲妙所产生的烦恼都会变成菩提之因。否则，之前所说的需要许多非空性见解的方便之法就变得没有意义了。
English
Moreover, from that supreme one, therefore bliss is bliss itself, all Buddhas will attain. Thus it is said. As for the phrase "becoming a cause of afflictions," in both the new and old translations of the Compendium of Practices, it is better to translate it as "becoming a cause of bad destinies." To this, someone objects, saying that relying on the five objects gives rise to afflictions, and this also becomes a cause of bad destinies. To this, the answer is that for the afflictions that arise from relying on the five objects, if the Hearers and others have not realized suchness, then it is a cause of bad destinies; if they have realized it, then it becomes a cause of Buddhahood, dividing it into these two cases to answer. It was not said that relying on desirable qualities does not give rise to afflictions. In general, as previously stated, for those who are detached from desire for desirable qualities, seeking desirable qualities such as food and clothing is not contradictory. Merely the five senses enjoying the three kinds of desirable qualities—pleasant, unpleasant, and neutral—and the mind's consciousness having a desire for desirable qualities, does not become afflicted. However, here it mainly refers to the case of not having abandoned attachment to desirable qualities. Among the desirable qualities, it is also being discussed whether it is reasonable to take the desire of the union of the two organs as a path. Because one has not abandoned attachment to desire and does not possess the wisdom of realizing suchness, if one indulges in desirable qualities as one pleases, then attachment to these desirable qualities will arise, and these will also become a cause of bad destinies. Therefore, no affliction can be transformed into a cause of liberation, so it is also not allowed. Even the Lesser Vehicle practitioners who possess the wisdom of realizing suchness cannot transform any affliction into a cause of enlightenment. Because for them, there is no method of transformation like that spoken of in the Paramitas and the Great Vehicle of Mantras, and such transformation also depends on both skillful means and wisdom, which are two special conditions. Therefore, saying "if one knows the suchness of afflictions, it will become a cause of enlightenment" only indicates that there is such a case where afflictions become a cause of enlightenment. It does not mean that anyone who knows suchness, the afflictions that arise from relying on desirable qualities will become a cause of enlightenment. Otherwise, the previously mentioned methods of skillful means that require many non-emptiness views would become meaningless.
Tibetan
ད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔལ་མཆོག་གི་ལུང་དྲངས་པས་ནི། ཉོན་མོངས་གསུམ་ལ་དུག་དང་བདུད་རྩིར་འགྱུར་བ་གཉིས་ཡོད་པར་སྟོན་པས། ཉོན་མོངས་གསུམ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྤང་བྱའི་དུག་ཏུ་གསུངས་པ་གང་ཟག་ཁ་ཅིག་ལ་ཡིན་གྱི། ཐམས་ཅད་ལ་མིན་པར་སྟོན་ནོ། །དཀོན་བརྩེགས་ཀྱི་ལུང་སྔ་མས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་འགའ་ཞིག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐྱེད་པར་བསྟན་པས། ཉོན་མོངས་གང་ཡིན་ གྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ལ་གེགས་མི་བྱེད་པར་བསྟན་ལ། ལུང་གཉིས་པས་ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཟིན་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ལོག་པར་ལྟུང་བ་ངན་འགྲོར་འཁྲིད་མི་ནུས་པར་བསྟན་པས། ཐབས་མི་མཁས་པ་ལ་མཐོ་རིས་ཀྱི་གེགས་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱིས། དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་གེགས་བྱེད་མི་ནུས་པར་བསྟན་ཏོ། །དཀོན་བརྩེགས་ཀྱི་ལུང་དོན་ནི། ཕར་ཕྱིན་གྱི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའི་ཉོན་མོངས་སྲེད་པ་སྤོང་ནུས་བཞིན་དུ་ཆེད་དུ་མི་སྤོང་བར་འཇོག་པར་གསུངས་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རླབས་ཆེན་པོ་རྣམས་རྫོགས་ནུས་པའི་སྐྱེ་བ་ལེན་པས་འཚང་རྒྱ་བའི་རྒྱུར་གསུངས་ཤིང༌། ཡང་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མ་ལྟ་བུའི་རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་འདོད་པ་དང་དུ་མ་བླངས་ན་ཡུལ་དེ་འཆི་བའི་དགག་བྱ་དང་ལྡན་པ་དང༌། དང་དུ་བླངས་ན་འདོད་པ་བཞིན་དགེ་བ་ལ་གཟུང་དུ་ཡོད་པའི་དོན་དུ་ལོག་གཡེམ་གནང་བའི་ཉོན་མོངས་ལ་གསུངས་པས། དེ་འདྲ་བའི་ཉོན་མོངས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་བསྒྱུར་བ་དང༌། ལམ་འདིར་ཆགས་པ་ལམ་དུ་བྱེད་ལུགས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འདྲའོ། །འོན་ཀྱང་ཐབས་མཁས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཉོན་མོངས་འགའ་ཞིག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་ཁུངས་ཡིན་པས་འདོད་ཡོན་བསྟེན་པ་ལས་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་ན་ངན་འགྲོར་འཁྲིད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གེགས་སུ་འགྱུར་བ་དང༌། ལུང་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་རྩོད་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བར་ནུས་སོ། །ཁྱིམ་བདག་དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། ཁྱིམ་གྱི་འདོད་པ་སྤོང་མ་ནུས་པ་ལ་བྱང་སེམས་ཁྱིམ་པའི་ཀུན་སྤྱོད་གསུངས་ མོད་ཀྱང༌། ཆགས་ཅན་གྱི་ཐེག་པས་ལམ་བགྲོད་པ་ལ་མི་མོས་པས། འདོད་པ་བསྟེན་པ་ལ་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་འཇུག་པར་བྱ་བར་གསུངས་པས། བླ་མེད་ཀྱི་ལམ་གྱིས་འདུལ་བའི་ཆགས་ཅན་དང་མི་འདྲའོ། །རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དཔལ་མཆོག་གི་ལུང་གིས་ཀྱང༌། རང་ལུས་ཀྱི་བྱང་སེམས་འཕེལ་བའི་དོན་དང༌། གཞན་ལུས་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་བྱང་སེམས་འཕེལ་བའི་ཐབས་སུ་ཐབས་མཁས་ཀྱིས་ཟིན་པའི
Chinese
这是为了校对。引用《胜乐轮根本续》的教证，说明三种烦恼有转变为毒药和甘露两种情况。因此，说三种烦恼完全是应断除的毒药，只是针对某些人而言，并非对所有人。 《宝积经》之前的教证表明，菩萨的某些烦恼能够产生佛法，因此表明任何烦恼都不会妨碍获得佛果。第二个教证表明，以特殊方便智慧摄持的烦恼，不会导致堕落恶趣。因此，对于不善巧方便者来说，会成为增上生障碍的烦恼，对于与此相反者来说，则不能成为障碍。 《宝积经》的教证意义是：行持波罗蜜多的菩萨，对于作为轮回之因的烦恼——贪欲，虽然有能力断除，但却特意不予断除而安住，因为这些烦恼能够使菩萨圆满广大的行为，从而获得受生，因此说是成佛之因。 此外，对于像星宿婆罗门童子那样特殊的所依，如果不接受欲望，那么那个地方就具有死亡的遮止；如果接受欲望，那么就可以按照意愿将欲望转为善法。这是针对允许邪淫的烦恼而说的。因此，将这样的烦恼转变为菩提之因，以及在此道中将贪执转为道用的方法，在各个方面都是不同的。 然而，以方便善巧摄持的某些烦恼，是转变为菩提之因的来源，因此，如果因为耽著妙欲而生起烦恼，就会导致堕入恶趣，成为菩提的障碍，从而能够避免教证之间相互矛盾的过失。 在《猛厉家居士请问经》中，对于无法舍弃家庭欲望者，宣说了菩萨在家居士的行为，然而，有贪执的乘不赞成以道来行进，因此说应当以过患的认识来进入耽著。这与以无上道调伏的贪执者不同。 瑜伽续部《胜乐轮根本续》的教证也说，为了增长自身菩提心，以及依靠他身来增长自身菩提心的方法，需要以方便善巧摄持。
English
This is for the purpose of proofreading. Quoting the teachings of the Shri Chakrasamvara Root Tantra, it shows that the three poisons can transform into both poison and nectar. Therefore, saying that the three poisons are entirely to be abandoned as poison is only for certain individuals, not for everyone. The previous teachings of the Ratnakuta Sutra show that some of the Bodhisattva's afflictions can generate the Dharma of the Buddha, thus showing that no affliction hinders the attainment of Buddhahood. The second teaching shows that afflictions seized by special skillful means and wisdom cannot lead to falling into lower realms. Therefore, for those who are not skilled in means, the afflictions that hinder higher realms cannot hinder those who are the opposite. The meaning of the Ratnakuta Sutra's teachings is: Bodhisattvas who practice the Paramitas, although they have the ability to abandon the affliction of desire, which is the cause of rebirth in samsara, they intentionally do not abandon it but remain with it, because these afflictions can enable Bodhisattvas to perfect their vast activities and thus obtain rebirth, therefore it is said to be the cause of attaining Buddhahood. Furthermore, for special supports like the Brahmin boy Star, if desires are not accepted, then that place has the prohibition of death; if desires are accepted, then desires can be transformed into virtue as desired. This is said in relation to the affliction of allowing adultery. Therefore, transforming such afflictions into the cause of Bodhi, and the method of transforming attachment into the path in this path, are different in all aspects. However, some afflictions seized by skillful means are the source of transforming into the cause of Bodhi, therefore, if afflictions arise from indulging in desirable objects, it will lead to falling into lower realms and becoming an obstacle to Bodhi, thus being able to avoid the fault of contradictions between the teachings. In the Ugrapariprccha Sutra, the conduct of a Bodhisattva householder is taught to those who cannot abandon household desires, however, the vehicle of attachment does not approve of progressing on the path, therefore it is said that one should enter into attachment with the awareness of faults. This is different from those who are tamed by attachment through the unsurpassed path. The teachings of the Yoga Tantra Shri Chakrasamvara Root Tantra also say that in order to increase one's own Bodhicitta, and as a method of increasing one's own Bodhicitta by relying on the bodies of others, it is necessary to seize with skillful means.