Tibetan
་བྱས་ལ་བསྔོ་བ་ལོགས་སུ་མཛད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པར་མདོར་བསྟན་གྱི་སྐབས་སུ་རིམ་པ་ལྔ་ཀའི་མདོར་བསྟན་བྱུང་བ་དང་བསྟུན་ན། རྫོགས་རིམ་སྟོན་པའི་གཞུང་ཚན་ལྔ་འཕགས་པས་མཛད་པ་འདྲ་བ་ཞིག་འདུག་གོ །འོ་ན་རིམ་པ་གཉིས་པ་ཤཱཀྱ་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མཛད་པར་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། འདི་ལ་མཇུག་ཏུ་བསྔོ་བ་ལོགས་སུ་མཛད་ཅིང༌། འཕགས་པ་རྡོ་རྗེའི་དྲིན་གྱིས་རྒྱུད་རྣམས་མང་པོ་ཐོས་སོ། །ཞེས་པའི་དོན་གཞན་དུ་བཤད་པ་རྣམས་མི་འགྲིག་པར་སྣང་བ་དང༌། རིམ་པ་གཉིས་པ་ཚང་བར་འཕགས་པས་མཛད་ན་འོད་གསལ་དང་ཟུང་འཇུག་གི་སྐབས་སུ་བཤད་རྒྱུ་མང་པོ་འདིར་བཤད་སྣང་བ་མི་འཐད་པར་སྣང་བས། འདི་ཚང་བར་འཕགས་པས་མཛད་པ་མི་ལེགས་སོ། །ཡང་འདི་ཚང་བར་འཕགས་པའི་སློབ་མ་ཤཱཀྱ་ བཤེས་གཉེན་གྱིས་མཛད་ནའང་རྫོགས་རིམ་རིམ་ལྔར་འཕགས་པས་བསྡུས་པ་སོགས་མི་འཐད་པར་སྣང་ཞིང༌། འཕགས་པ་ལྷས་དགོངས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ལས་ཞེས་ལུང་ལན་གཉིས་དྲངས་སྣང་བ་ཡང་མི་འགྲིག་པ་ལྟར་མངོན་པས། སྟོད་འཕགས་པས་མཛད་པའི་འཕྲོ་ཞིག་ཤཱཀྱ་བཤེས་གཉེན་ལ་གནང་བ་བྱིན་ནས་རྩོམ་དུ་བཅུག་པ་ཅིག་ཡིན་ནམ་སྙམ་སྟེ། བློ་གྲོས་ཆེ་ལ་ཞིབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དུ་ཁས་ལེན་ན་རིམ་པ་ལྔ་པ་ཞེས་པའི་གཞུང་གཅིག་ལ་རིམ་པ་གཉིས་པའི་སྟོད་དང་བཅས་པའི་ལེའུ་ལྔ་ཡོད་པར་བྱ་ཞིང༌། རིམ་པ་གཉིས་པ་ལ་མཚན་གཉིས་བྱུང་བའི་དགོངས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་པ་འཕགས་པས་བཏགས་པའི་མཚན་དུ་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མི་བྱེད་ན་རིམ་པ་ལྔ་པ་ཞེས་པའི་གཞུང་གཅིག་ཏུ་མི་བྱ་སྟེ། མདོར་བྱས་གཞུང་ལོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རིམ་པ་གཉིས་པ་ཡང་རྩོམ་མཁན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དེའི་ལྟར་ན་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པ་སྟེ་དང་པོའ། །ཞེས་པའི་གཞུང་ཡང་སོར་བཞག་ཏུ་བྱ་མི་རུང་ངོ༌། །གང་ལྟར་ཡང་འཕགས་པས་རྫོགས་རིམ་ལ་སེམས་དམིགས་རིམ་པ་གཉིས་པར་བྱས་ནས་རིམ་ལྔར་བསྡུས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པ་ལས་ཤེས་ལ། དེ་ཉིད་རྣམ་བཞག་རིམ་པའི་ཡང་དགོངས་པར་སྣང་ངོ༌། །གཞན་ཡང་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་དག་དབང་བཞིའི་དོན་གཏན་ ལ་འབེབས་པ་འཕགས་པས་མཛད་པར་འདོད་པ་རྫུན་མར་བཞེད་ལ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་རིམ་པ་འཕགས་པས་མཛད་ཟེར་བ་ནི་མན་ངག་སྙེ་མ་དང་འགྲེལ་པ་གྲུ་གཟིངས་ལས་བཀག་ལ། བླ་མ་མཻ་ཏྲི་པ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་རྣམས་འཕགས་པའི་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །འཕགས་པ་ལྷས་མཛད་པ་ལ། རིམ་ལྔའི་དོན་འགྲེལ་སྤྱོད་བསྡུས་སྒྲོན་མ་ནི་གྲགས
Chinese
是故，为了另行回向，并且在金刚念诵次第的略说之时，与五次第的略说出现相符，似乎有五部开示圆满次第的论典是圣者所造。那么，如果认为第二次第是释迦善知识所造，那又该如何解释呢？因为这在结尾处另行作了回向，并且“依靠圣者金刚的恩德，听闻了许多续部。”像这样将意义解释成其他的方式似乎不妥当，并且如果第二次第全部由圣者所造，那么在光明和双运的章节中，应该有很多要在此处阐述，这样看来是不合理的。因此，这全部由圣者所造是不妥当的。还有，如果这全部由圣者的弟子释迦 善知识所造，那么圆满次第被圣者归纳为五次第等，似乎也不妥当。而且，似乎也不合理地引用了两次“圣天菩萨从无上密意中”的教证。因此，我认为可能是圣者先造了一部分，然后交给释迦善知识，让他进行创作。有智慧且细致的人应该对此进行研究。如果这样承认，那么就应该将名为“五次第”的一部论典，包含第二次第的开头部分，共有五章。第二次第有两个名称，其中的“无上密意”应该是圣者所起的名字。如果不这样做，就不能将“五次第”视为一部论典，因为它是略说，是独立的论典，而且第二次第的作者也是另有其人。此外，如果那样的话，名为“金刚念诵次第，即第一”的论典也不应该保持原样。无论如何，圣者将圆满次第的心专注作为第二次第，并将其归纳为五次第，这可以从金刚念诵次第中得知，而这似乎也是名相次第的甚深密意。此外，西藏的智者们认为确定四灌顶的意义是圣者所造是虚假的，而说四手印的次第是圣者所造，则被《口诀穗》和《注释舟》所禁止。上师弥勒巴及其追随者们则认为是圣者的。圣天菩萨所造的《五次第义释略行明灯》是著名的。
English
Therefore, in order to dedicate separately, and in accordance with the brief explanation of the Vajra recitation sequence, and in accordance with the appearance of the brief explanation of all five stages, it seems that there are five treatises explaining the completion stage that were created by the noble one. Then, if it is thought that the second stage was created by Shakya the spiritual friend, how should that be explained? Because at the end of this, a separate dedication is made, and "Through the kindness of the noble Vajra, many tantras were heard." It seems inappropriate to explain the meaning in other ways like this, and if the second stage was entirely created by the noble one, then there should be a lot to explain here in the chapters on luminosity and union, which seems unreasonable. Therefore, it is not appropriate for this to be entirely created by the noble one. Also, if this was entirely created by Shakya, the disciple of the noble one, the spiritual friend, then it seems inappropriate that the completion stage was summarized into five stages by the noble one, etc. Moreover, it seems inappropriate to cite twice the quote "The noble Deva from the unsurpassed intention." Therefore, I think that perhaps the noble one created a part of it first, and then gave it to Shakya the spiritual friend, and had him compose it. Those who are intelligent and meticulous should investigate this. If we acknowledge it in that way, then the one treatise called "Five Stages" should have five chapters, including the beginning of the second stage. The second stage has two names, and the name "Unsurpassed Intention" should be the name given by the noble one. If we don't do it that way, then "Five Stages" should not be considered as one treatise, because it is a brief explanation, it is an independent treatise, and the author of the second stage is also someone else. Furthermore, according to that, the treatise called "The Vajra Recitation Sequence, i.e. the First" should not be kept as it is. In any case, the noble one made the mind focused on the completion stage as the second stage, and summarized it into five stages, which can be known from the Vajra Recitation Sequence, and that seems to be the profound intention of the nominal stages. Furthermore, Tibetan scholars consider it false to believe that the determination of the meaning of the four empowerments was created by the noble one, and the statement that the sequence of the four mudras was created by the noble one is prohibited by the "Ear of Instructions" and the "Commentary Boat." The master Maitripa and his followers believe that they belong to the noble one. The "Condensed Lamp of Practice, Explanation of the Meaning of the Five Stages" created by the noble Deva is famous.
Tibetan
་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ལ། བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཨ་བྷྱས་ཁུངས་སུ་དྲངས་སོ། །སེམས་ཀྱི་སྒྲིབ་སྦྱོང་ནི་སེམས་དབེན་སྟོན་པ་ཡིན་གསུང་ཡང་སེམས་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་སྔགས་ཀྱི་གཞུང་ཡིན་ཡང་གསང་འདུས་ཀྱི་སྒོས་ཀྱི་གཞུང་མིན་ནོ། །འདིར་ཡང་ཨ་བྷྱཱ་ཀ་རས་ཁུངས་སུ་མཛད་དོ། །མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་པ་སློབ་དཔོན་འདིས་མཛད་ཟེར་བ་ལ། བོད་ཀྱི་མཁས་པ་དག་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཞིར་གསུང་བ་ལྟར་སྤྱོད་བསྡུས་དང་མི་མཐུན་པ་ཆེན་པོ་སྣང་བས་ཁ་གཡར་རོ། །ཡང་སློབ་དཔོན་འདིས་མཛད་ཟེར་བའི་ཡ་ར་ལ་ཝ་སོགས་ཚུལ་བཞིར་བཤད་པ་དང༌། རོ་བསྲེག་གི་ཆོ་ག་གཉིས་ལའང་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་དག་བརྟག་པའི་གནས་སོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །དེའི་སྔ་མ་ནི་སྒྲོན་གསལ་གྱི། ཇི་སྲིད་ཡ་ར་ལ་ཧའི་བར། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་འགྲེལ་ཞིང༌། སྤྱོད་བསྡུས་ཀྱི་གཞུང་ཁུངས་སུ་དྲངས་པ་དང༌། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དང་རྡོ་རྗེ་འཕྲེང་བ་དང་དགོངས་པ་ལུང་སྟོན་རྣམས་རྩ་རྒྱུད་དུ་བཤད་དེ། སློབ་དཔོན་ཀུ་ ལ་དྷ་རས་མཛད་པའི་སྒྲོན་གསལ་གྱི་འགྲེལ་བཤད་དུ་ཡ་ར་ལ་ཝ་སོགས་ཚུལ་བཞིར་བཤད་པ་ལོགས་སུ་བཀོད་བར་སྣང་བས། འཕགས་པ་ལྷས་མཛད་པའི་དོན་མེད་ལ། ཕྱི་མ་ཡང་རྫུན་མར་མངོན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀླུའི་བློའམ་ཀླུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་མཛད་པ་ལ། བསྐྱེད་རིམ་གཙོ་ཆེ་ཞིང་རྫོགས་རིམ་ཡང་སྟོན་པ་རྣམ་གཞག་རིམ་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་གྲགས་ཆེ་ལ། དཀྱིལ་ཆོག་ཆོ་ག་ཉི་ཤུ་པ་ནི་སྒྲ་གཅན་འཛིན་དཔལ་བཤེས་གཉེན་དང་ཨ་བྷྱཱ་ཀ་ར་དང་ཐུགས་རྗེ་དཔལ་ཞབས་དང་ཐུབ་པ་དཔལ་བཟང་པོ་སོགས་པཎྜི་ཏ་མང་པོས་ཁུངས་སུ་མཛད་དོ། །སྟོང་པ་བཞི་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ནི་སྒྲོན་གསལ་ལས་ཁུངས་སུ་མཛད་ལ། ད་ལྟ་འགྱུར་བ་འདི་ལ་མདོར་བསྟན་དུ་རང་བཞིན་བརྒྱ་དྲུག་ཅུར་བཤད་ནས། རྒྱས་བཤད་དུ་རང་བཞིན་བརྒྱད་ཅུ་ཚང་བར་མ་བྱུང་ཞིང༌། དོན་བསྡུར་རང་བཞིན་ལྔ་བཅུ་ང་བཞིར་བཤད་སྣང་བས་བོད་དཔེ་མ་དག་པའམ་རྒྱ་དཔེ་མ་དག་པ་ལས་བསྒྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡིན་པ་འདྲའོ། །སློབ་དཔོན་འདི་ལ་ཁ་གཡར་བ་མངས་པའི་དོན་གྱིས་འདིས་མཛད་ཟེར་བའི་རིམ་ལྔའི་འགྲེལ་པ་ལ་ནོར་བུའི་འཕྲེང་བ་དང༌། དོན་གསལ་བ་དང་རིམ་པ་ཁོངས་སུ་བསྡུ་བ་གསུམ་སྣང་ངོ༌། །དེའི་དང་པོ་ནི་བོད་ཀྱི་བླ་མ་མང་པོས་ཁུངས་མར་བྱེད་ལ། ཕྱིས་ཀྱི་མཁས་པ་དག་དེ་དང་དོན་གསལ་གཉིས་ རྫུན་མར་མཛད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། འདུས་པའི་དོན་འཆད་པ་ལ་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་དང་མི་མཐུན་པ་མང་དུ་ཡོད་ཅིང༌།
Chinese
非常盛大。自加持的次第是阿毗（Abhi）引为依据。关于心的障蔽的清净，说是心的寂静的显现，虽然是主要显示心的密咒的论典，但不是密集金刚的特殊的论典。这里也是阿毗亚迦罗（Abhyākaragupta）引为依据。据说现证菩提的次第是这位论师所作，但正如藏地的智者们所说的那样，是疑惑的根源，因为与《行集》（Caryāsaṃgraha）非常不一致，所以是冒名顶替。还有，据说这位论师所作的关于呀ra la哇（ཡ་ར་ལ་ཝ，梵文天城体：यरलव，梵文罗马拟音：yaralava，汉语字面意思：亚ra拉哇）等四种方式的解释，以及火葬的仪轨，这两者也被藏地的智者们认为是需要考察的地方。前者是《灯明论》（Pradīpoddyotana）的“乃至呀ra拉哈（ཡ་ར་ལ་ཧ，梵文天城体：यरलह，梵文罗马拟音：yaralaha，汉语字面意思：亚ra拉哈）之间”等等两颂的解释，并引用了《行集》的论典，金刚顶、金刚鬘和意趣授记都说是根本续。似乎论师古拉达ra（Kuladatta）所作的《灯明论》的注释中，呀ra la哇（ཡ་ར་ལ་ཝ，梵文天城体：यरलव，梵文罗马拟音：yaralava，汉语字面意思：亚ra拉哇）等四种方式的解释是另外安排的，因此阿rya 啦啦（Āryalāla）所作的没有意义，后者也显得是虚假的。第二种是龙智（Nāgabodhi）或龙菩提（Nāgabodhi）所作，以生起次第为主，也显示圆满次第，这种分类次第非常著名。二十种坛城仪轨是罗睺罗怙（Rāhulagupta）吉祥知识友（Śrī Jñānamitra）、阿毗亚迦罗（Abhyākaragupta）、慈悲吉祥足（Kṛpā Śrīpāda）和能胜吉祥贤（Jina Śrī Bhadra）等许多班智达所依据的。从确立四空性中辨别边际，是从《灯明论》中引用的。现在这个译本中，在总说中说了自性一百六十种，但在广说中没有完整地出现八十种自性，对比意义，似乎说了五十四种自性，可能是藏文本不正确或者从汉文本不正确的错误翻译。因为冒用这位论师的名字很多，所以据说这位论师所作的五次第的注释有《宝鬘》（Ratnamālā）、《义明》（Arthavyākhyāna）和《次第摄集》（Kramasaṃgraha）三种。其中第一个被许多藏地的上师作为依据，后来的智者们认为《宝鬘》和《义明》两者都是虚假的。其中第一个是，在解释集密（Guhyasamāja）的意义时，与圣父子（Ārya Pitṛputra）有很多不一致的地方。
English
It is very grand. The order of self-blessing is based on Abhi. Regarding the purification of the obscurations of the mind, it is said to be the manifestation of the mind's solitude, although it is a tantric text that mainly reveals the mind, it is not a special text of Guhyasamāja. Here too, Abhyākaragupta is taken as the source. It is said that the order of Abhisambodhi is made by this teacher, but as the Tibetan scholars say, it is a source of doubt, because it is very inconsistent with the Caryāsaṃgraha, so it is a pseudonym. Also, it is said that this teacher made the explanation of the four ways such as ya ra la va (ཡ་ར་ལ་ཝ, Devanagari: यरलव, Roman transliteration: yaralava, literal meaning: ya ra la va), and the ritual of cremation, both of which are considered by Tibetan scholars to be places to be examined. The former is the explanation of the two verses of the Pradīpoddyotana, "Even between ya ra la ha (ཡ་ར་ལ་ཧ, Devanagari: यरलह, Roman transliteration: yaralaha, literal meaning: ya ra la ha)" etc., and cited the text of Caryāsaṃgraha, Vajraśekhara, Vajramālā and Abhiprāyasaṃdhi are all said to be the root tantras. It seems that in the commentary on the Pradīpoddyotana made by the teacher Kuladatta, the explanation of the four ways such as ya ra la va (ཡ་ར་ལ་ཝ, Devanagari: यरलव, Roman transliteration: yaralava, literal meaning: ya ra la va) is arranged separately, so what Āryalāla made is meaningless, and the latter also seems to be false. The second is made by Nāgabodhi or Nāgabodhi, mainly with the Utpattikrama, and also shows the Sampannakrama, this classification sequence is very famous. The twenty mandala rituals are based on Rāhulagupta, Śrī Jñānamitra, Abhyākaragupta, Kṛpā Śrīpāda and Jina Śrī Bhadra and many other paṇḍitas. Differentiating the boundaries from the establishment of the four emptinesses is quoted from the Pradīpoddyotana. In this translation, it is said that there are one hundred and sixty kinds of nature in the summary, but in the detailed explanation, eighty kinds of nature do not appear completely, and comparing the meanings, it seems that fifty-four kinds of nature are said, which may be a wrong translation from the incorrect Tibetan text or the incorrect Chinese text. Because there are many names borrowed from this teacher, it is said that the commentary on the five stages made by this teacher has three kinds: Ratnamālā, Arthavyākhyāna and Kramasaṃgraha. The first of these is used as a basis by many Tibetan lamas, and later scholars considered both Ratnamālā and Arthavyākhyāna to be false. The first of these is that when explaining the meaning of Guhyasamāja, there are many inconsistencies with Ārya Pitṛputra.