Tibetan
ང་སྟོན་དང་དགོངས་པ་གཅིག་གོ །འོ་ན་དང་པོ་གཅིག་ན་ཞེས་སོགས་ལ་མཚོན་བྱེད་དཔེའི་ཨ་ཐུང་གི་བཤད་པ་སྔར་ལྟར་ཡིན་ན་མཚོན་བྱ་དོན་གྱི་ཨ་ཐུང་ལ་བཤད་ན་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། དང་པོ་ནི་ལུས་ཆགས་པའི་དང་པོར་བྱུང་བའོ། །གཅིག་ནི་སྲོག་འཛིན་ཕྲ་བ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རླུང་སེམས་སོ། །དགུ་ནི་རྩ་བའི་རླུང་ལྷག་མ་བཞི་དང་ཡན་ལག་གི་རླུང་ལྔའོ། །དེའི་དབུས་ན་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཀུན་གྱི་རྩ་བར་གནས་པའོ། །བཅུ་ཡིས་མ་བཅིངས་པ་ནི་སྲོག་འཛིན་རགས་པ་དང་བཅུ་ཡིས་དེ་ལ་ དབང་མ་བྱས་པའོ། །དབྱངས་གསལ་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ནི་རླུང་དང་རང་བཞིན་རྣམས་སོ། །དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་དེ་རྣམས་ཨས་བཅིངས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བར་གནས་པ་སྟེ། དགོངས་པ་ལུང་སྟོན་ལས། ཇི་སྲིད་འཇིག་རྟེན་བཏགས་པ་དང༌། །དེ་བཞིན་བཏགས་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམས། །རྣམ་རྟོག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་པའི། རླུང་ལས་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཡིན། །བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། །ས་བོན་ལྟ་བུར་བཤད་པ་ཡིན། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། སྔགས་བཏུ་བ། སྔགས་ཀྱི་དོན། སྔགས་ཀྱི་བརྡ། སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ནི། འབྱུང་བའི་མཐའ་ནི་ཡི་གེ་ཧ་སྟེ། འབྱུང་བ་དང་དྲོ་བའི་སྡེ་ཚན་གཉིས་ཀའི་མཐའ་ལ་འབྱུང་བའི་མཐའ་ཞེས་པར་གྱི་མི་མངོན་པའི། །ཆ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཨའོ། །འདི་ལ་ཆག་གིས་ཆའི་དང་པོ་ཞེས་བསྒྱུར་བ་ལེགས་ཏེ་སོགས་ཀྱི་སྐད་དོད་དང་པོ་ལའང་འགྲོ་ཞིང་དབྱངས་ཀྱི་དང་པོ་འདི་འཐུ་བ་ཡིན་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆ་ནི་དབྱངས་ཡིན་ལ་དེའི་དང་པོ་ཞེས་པར་འགྱུར་པས་ལཀྵྨཱིས་ཆ་ལ་སོགས་པ་ཨ་ལ་བཤད་དོ། །བཅུ་དྲུག་པ་ནི་དབྱངས་ཐ་མ་ཨ་ཚེག་དྲག་ཅན་ནོ། །དེ་གཉིས་མཚམས་སྦྱར་ན་ཨཱཿཚེག་དྲག་ཅན་རིང་པོའོ། །ལྔ་པ་ལྔ་ནི་ཀ་ནས་མའི་བར་ཉེར་ལྔ་ཡིན་ལ་དེའི་ཐ་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མ་ཡིག་དེ་རྗེས་སུ་ང་རོར་བྱས་ནས་ཧ་ཡིག་དང་སྦྱར་རོ། །བཞི་ནི་གསུམ་དུ་ཞེས་པ་ནི་བཞི་གསུམ་པཅུ་གཉིས་ཡིན་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་ཞེས་པའི་སྦྱར་བའི་དོན་ནི་ལྷན་ཅིག་པ་ཡིན་པས་བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་གང་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ནི་བཅུ་གསུམ་པའི་དབྱངས་ཡིག་ཨོའོ། །དེའང་ཡི་གེ་ཨཾ་བཅས་ཞེས་པའི་དོན་ཐིག་ལེ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། འདི་ལ་ཆགས་གིས་རྗེས་སུ་དབྱངས་བཅས་ཞེས་བསྒྱུར་བ་ལེགས་པས་ཨོ་ཡིག་རྗེག་སུ་ང་རོ་དང་བཅས་པས་ༀ་མོ། །རིང་པོ་ནི་ཨུ་ཡིག་རིང་པོ་ཡིན་ལ་དེ་ཧ་ཡིག་དང་བཅས་པས་ཧཱུཾ་མོ། །དེ་ལྟར་བཏུས་ནས་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་བཤད་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཞེས་སོགས་ཏེ། སྙིང་སྟོབས་ད
Chinese
我所说与（佛的）意旨相同。那么，如果像最初“一”等所代表的例子的解释如前一样，那么对于所代表的意义的“一”该如何解释呢？最初是指身体形成的最初出现。一是微细的命根，俱生的风息。九是根本风的剩余四种和支分风的五种。其中心是指安住于这一切的根本。十所不能束缚的是粗大的命根，十不能对其施加影响。元音和辅音的字母是风和自性。随之而行，以及它们被阿所束缚，是指安住于它们的根本。如《意旨显说》中说：只要世间被安立，同样，各种安立，都是从分别念菩提心之风中恒常产生。安乐痛苦等诸法的种子，就像种子一样被宣说。第二部分有四：收集咒语，咒语的意义，咒语的符号，咒语的真如。第一部分是：产生的尽头是字母哈，产生和温暖的两个部分的尽头被称为产生的尽头，指的是不可见的。部分等是阿。对此，恰克翻译为“部分的最初”是好的，因为“等”的梵语词汇也适用于最初，并且因为这是要收集的元音的最初。因此，部分是元音，并且被翻译为“它的最初”，因此拉克什米将部分等解释为阿。第十六个是最后一个元音，带强音符的阿。如果将两者结合，则是带强音符的长音阿。第五个五是指从卡到玛的二十五个，并且它的最后一个是玛。将字母玛之后加上鼻音，然后与字母哈结合。四是指三，即四乘以三等于十二，并且“必须结合”中的“结合”的意思是共同，因此这十二个与什么共同呢？是第十三个元音字母奥。也就是，字母与阿（藏文：ཨཾ，梵文天城体：अं，梵文罗马拟音：aṃ，汉语字面意思：阿姆）结合的意思是具有明点。对此，恰克翻译为“之后与元音结合”是好的，因为字母奥之后带有鼻音，所以是嗡（藏文：ༀ，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）。长音是长音乌，并且它与字母哈结合，所以是吽（藏文：ཧཱུཾ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）。像这样收集之后，解释接近收集是指功德等，即心力。
English
My statement is in accordance with the (Buddha's) intention. So, if the explanation of the examples represented by the initial "one," etc., is the same as before, then how should the "one" of the meaning represented be explained? The initial one refers to the initial appearance of the formation of the body. One is the subtle life force, the innate wind-mind. Nine are the remaining four of the root winds and the five of the branch winds. The center of that refers to abiding in the root of all of that. What cannot be bound by ten is the coarse life force, and ten cannot exert influence on it. The vowel and consonant letters are the winds and natures. Following after that, and those bound by A, refers to abiding in their root. As it says in the 'Exposition of Intention': As long as the world is established, similarly, various establishments, are constantly produced from the wind of discriminating awareness Bodhicitta. The seeds of happiness, suffering, and other phenomena, are spoken of as being like seeds. The second part has four: collecting mantras, the meaning of mantras, the symbols of mantras, the suchness of mantras. The first part is: the end of arising is the letter Ha, the end of both the arising and warming sections is called the end of arising, referring to the invisible. Parts, etc., are A. To this, Chak translating it as "the beginning of the part" is good, because the Sanskrit word for "etc." also applies to the beginning, and because this is the beginning of the vowel to be collected. Therefore, a part is a vowel, and it is translated as "its beginning," so Lakshmi explains parts, etc., as A. The sixteenth is the last vowel, A with a strong accent mark. If the two are combined, it is a long A with a strong accent mark. The fifth five refers to the twenty-five from Ka to Ma, and its last one is Ma. After the letter Ma, add a nasal sound, and then combine it with the letter Ha. Four refers to three, which is four times three equals twelve, and the meaning of "combine" in "must combine" is together, so what are these twelve together with? It is the thirteenth vowel letter O. That is, the meaning of the letter with Am (Tibetan: ཨཾ, Sanskrit Devanagari: अं, Sanskrit Romanization: aṃ, Chinese literal meaning: Am) is to have a bindu. To this, Chak translating it as "afterwards combined with a vowel" is good, because the letter O afterwards has a nasal sound, so it is Om (Tibetan: ༀ, Sanskrit Devanagari: ओ, Sanskrit Romanization: oṃ, Chinese literal meaning: Om). The long sound is the long sound U, and it is combined with the letter Ha, so it is Hum (Tibetan: ཧཱུཾ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: Hum). After collecting like this, explaining approaching collection refers to qualities, etc., that is, mental strength.