Tibetan
ཚོལ་རྣམས་ཀྱི། །བདག་ཏུ་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པར་བསྟན། །དེ་ཕྱིར་ དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ཞེས། །བདེ་བའི་ཐབས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྡེ། །སངས་རྒྱས་ང་རྒྱལ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཡུན་རིང་མི་འགྱུར། །སྟོན་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན། །མངའ་བདག་དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུར་ལྡན། །དེ་ཕྱིར་ཐབས་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། །ཐབས་ནི་སྟོན་པའི་གཟུགས་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །འདི་དག་གིས་ནི་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་ཙམ་ཞིག་ཐབས་སུ་འདོད་པ་དགག་པ་དང༌། སྟོང་ཉིད་བསྟན་པའི་དགོས་པ་དང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཐབས་ཆེ་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཐབས་དེས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་རྣམས་བསྟན་ཏེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་དང་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་རྐང་པ་དང་པོའི་དོན་ནི། གུར་དུ་རང་གི་རྣམ་རྟོག་གི་དྲི་མས་སེམས་སྦགས་པར་བྱས་པས་འབད་པ་ཀུན་གྱིས་སེམས་སྦྱང་བར་བྱའོ། །ཞེས་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་ལ་འཕྲོས་ནས། དེ་ལྟ་ན་དྲི་མ་སྦྱོང་བ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཙམ་ཞིག་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་རྣམ་པ་འགལ་བ་ཡིན་གྱི་ལམ་གཞན་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཚང་རྒྱ་བའི་ཐབས་ནི་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་སྙམ་པའོ། །དེའི་ཚེ་ཐབས་དེ་ལ་ཇི་ཙམ་འབད་ཀྱང་སངས་རྒྱ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་འདྲ་བ་དེ་ལ་ནི་རྒྱུ་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་དེ་ལས་གཞན་འབྲས་བུའི་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་བྲལ་བས་རྒྱུ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཙམ་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐབས་ཚང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་དེ་ནི་སྔགས་སུ་མ་ཟད་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པའི་ལུགས་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྷའི་རིགས་ཀྱི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བཤད་དེ་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སྟོང་ཉིད་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། ཆོས་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང༌། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་འཚོལ་བ་སྟེ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་གཉིས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྟན་ནོ། །འདིས་ནི་བདག་གཉིས་སུ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་དྲི་མ་སྦྱོང་བ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་བཙལ་ནས་བསྒོམ་དགོས་པར་བསྟན་ཏེ། འདི་དག་གི་ཆ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་ཙམ་ལ་ཐབས་མ་ཚང་ན་ཐབས་ཁྱད་པར་བ་དེ་གང་ཡིན་སྙམ་ན། སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་ཙམ་ཐབས་སུ་མི་འཐད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཐབས་ཁྱད་པར་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེའོ་ཞེས་སྦྱོར་རོ། །བདག་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལས་ཀྱང༌། དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མི་འདྲ་བ་གོམས་པ་ལས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྒོམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེའི་དོན་ནི་སྦྱིན་སོགས་ཐབས་སུ་བཤད་པ་དེ་རྣམས་བླ་ན་མེད་པའམ་གོང་ན་མེད་པའི་ཐབས་སུ་གསུངས་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ ཏེ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལམ་སྒོམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་རྣམ་པ་ཡེ་མི་འདྲ་བའི་ལམ་ཙམ་ཞིག་གོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའོ། །གཟུགས་སྐུ་དང་རྣམ་པ་མཐུན་པའི་ལམ་སྒོམ་པ་མེད་ན། སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་གོང་ན་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལས། བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཞེས་པའོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཟབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཅན་དང༌། རྒྱ་ཆེ་བ་མཚན་དཔེས་སྤྲས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཞིག་སྟེ། དེ་ཡང་ཐུགས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་རོ་མཉམ་པར་ཞུགས་ནས་དེ་ལས་ནམ་ཡང་ལྡང་བ་མེད་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་དུས་སུ་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་འབར་བས་བརྒྱན་པ་ནམ་ཡང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མི་བརྟེན་པར་བཞུགས་པ། གཉིས་ཀ་ཡང་ངོ་བོར་དབྱེར་མེད་པ་སྟེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱང་དེ་དང་མཐུན་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་རྒྱལ་བའི་ཐུགས་ཆོས་སྐུ་སྒྲུབ་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་ད་ལྟ་ནས། རང་གི་སེམས་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་བཞག་ནས་རྒྱལ་བའི་ཐུགས་དང་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལམ་སྒོམ་པ་བཞིན་དུ། གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་སྒྲུབ་པ་ནའང་རང་གི་ལུས་མཚན་དཔེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྣང་ བའི་སྐུ་དང་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལམ་བསྒོམ་དགོས་ཏེ། འདི་གཉིས་ནི་བྱེད་ན་བྱེད་མཉམ་དང་འཇོག་ན་འཇོག་མཉམ་དུ་ཀུན་ནས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དགོངས་ནས་བདག་སྒྲུབ་པ་ལས། དེ་བས་ན་བདག་མེད་པ་དང་འདྲ་བར་རྒྱ་ཆེ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་འདིའི་ལུགས་ཀྱི་རྒྱ་ཆེ་བ་ནི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་ནོ། །
Chinese
寻觅诸。 为遣除我执故。 诸佛宣说空性。 是故。 坛城轮等。 安乐方便之禁行部。 以佛慢瑜伽。 佛陀之体性长久不变。 导师三十二相。 具主尊八十随好。 是故当以彼方便成办。 方便乃导师之形相。 如是明示。 此等遮破仅以修习空性为方便之想，以及宣说空性之必要，并具不共之殊胜方便，以及显示必须以彼方便成办之理由，乃四个偈颂及其次第。 其中第一句之义为：于帐篷中，以自之分别念之垢染污心，故当以一切努力清净心也。如是于先前所显示者而延伸之。如是则为清净垢染，仅当修习空性，了悟无我之真如之智慧，与执我之分别念及形相相违，然与其余道不相违故。是故成佛之方便仅止于修习空性，其余戏论有何用耶？如是思惟。 彼时，彼方便无论如何努力亦不成佛，如是之彼，因空性修习之因外，无其余果之方便故。 以离方便之支分故，因不圆满之故。是故仅于空性串习，非为方便圆满。彼理非仅密咒，亦是波罗蜜多之乘之理，如是天种慧所说，甚善哉！ 若问宣说空性之必要为何？于法无我等之见解颠倒，及寻觅我，即于我执而显现耽著等之二种我执遣除之故，宣说无我之空性。此乃为清净二我之分别念之垢染，无疑必须寻觅了悟无我之真如之见解而修习之显示，此等之分乃与波罗蜜多相同。若仅修习空性则方便不圆满，则殊胜之方便为何？
English
To search for all. For the sake of averting self-grasping. The Buddhas taught emptiness. Therefore, Mandala wheels, etc. The discipline section of the means of bliss. With the yoga of Buddha's pride. The nature of the Buddha remains unchanged for a long time. The teacher has thirty-two marks. Endowed with eighty minor marks of the lord. Therefore, one should accomplish with that means. The means is the form of the teacher. Thus it is clearly stated. These refute the idea that only meditating on emptiness is a means, as well as the necessity of teaching emptiness, along with the uncommon and excellent means, and the reasons why it must be accomplished by that means, which are four verses and their order. Among them, the meaning of the first line is: In the tent, the mind is defiled by the impurity of one's own conceptual thoughts, so one should purify the mind with all efforts. Thus, it extends from what was previously shown. If so, to purify defilements, one should only meditate on emptiness, the wisdom that realizes the selflessness of suchness is contrary to the conceptual thoughts and forms of self-grasping, but it is not contrary to other paths. Therefore, the means to attain Buddhahood is only to meditate on emptiness, what is the use of other elaborations? Thus thinking. At that time, no matter how hard one tries with that means, one will not become a Buddha, because for such a one, there is no other means of result other than the cause of meditating on emptiness. Because it is separated from the limbs of the means, the cause is incomplete. Therefore, merely becoming accustomed to emptiness is not a complete means. That principle is not only in mantra, but also in the tradition of the Paramita vehicle, as explained by Lha'i Rigs Kyi Blo Gros, which is excellent! If one asks what is the necessity of teaching emptiness? It is taught to dispel the two kinds of self-grasping, such as the perverted views from the view of the selflessness of phenomena, and the search for self, that is, the manifest attachment to self-grasping. This shows that in order to purify the defilements of conceptual thoughts of the two selves, one must undoubtedly seek and meditate on the view of realizing the selflessness of suchness, and these parts are similar to the Paramitas. If the means is not complete by only meditating on emptiness, then what is the special means?
Chinese
如果是这样想，仅仅修习空性作为方便是不合理的，因此，特殊的方便就是所说的坛城之轮。也要这样结合。从证悟自我的方便来说，那也不是如其所是，因为没有从串习不同的因所圆满的现证菩提和随顺的修习的缘故。是这样说的。它的意思是说，布施等作为方便所说的那些，作为无上或至上的方便所说的，不是那样的，因为没有现证佛身和形态随顺的道修习的缘故，因为仅仅是串习与果和形态完全不同的道而已。如果没有修习与色身和形态相符的道，那么为了成立证悟佛陀的方便不是至上的，就是从那里面说到：具有自性的，以自己的自性而深广的果，应当从自己的自性中证悟。这里，一般来说，所要获得的果是深奥的法身自性，以及广大的妙相庄严的自性。那也是心与诸法如实地融入一味，并且从中永不退转，并且在那时，身体的妙相和好相以光芒装饰，永不依赖于变异而安住。两者在本体上也是无别的，这就是所说的“以自己的自性”的含义。这样的话，那么证悟它的方便和智慧也需要与它相符，例如，在瑜伽士证悟胜者的心法身时，从现在开始，将自己的心安住在实物的如实之义上，像修习与胜者的心和形态随顺的道一样，在证悟色身时，也需要修习自己的身体显现为具有妙相的形态之身和形态随顺的道，因为这两者，做的时候一起做，安住的时候一起安住，在一切方面都是相同的缘故。考虑到这一点，从证悟自我来说，因此，也应当像无我一样，将广大的自性也修习为无有差别。这样说到，此处的广大的方式就是天瑜伽。
English
If one thinks like that, it is unreasonable to practice emptiness alone as a means, therefore, the special means is what is said to be the wheel of the mandala. It should also be combined in this way. From the means of realizing the self, that is also not as it is, because there is no practice that is in accordance with the manifestation of complete enlightenment from the habituation of different causes. That's what it says. Its meaning is that those mentioned as means such as generosity, etc., which are said to be supreme or unsurpassed means, are not like that, because there is no practice of the path that is in accordance with the manifestation of the Buddha's body, because it is only the habituation of a path that is completely different from the fruit and form. If there is no practice of the path that is in accordance with the form body and form, then in order to establish that the means of realizing the Buddha is not supreme, it is said from that itself: The fruit that has the nature of self, deep and vast by its own nature, should be realized from its own nature. Here, in general, the fruit to be obtained is the deep nature of the Dharmakaya, and the vast nature adorned with signs and examples. That is also the mind and all phenomena are truly integrated into one taste, and never retreat from it, and at that time, the signs and marks of the body are decorated with radiance, and always reside without relying on change. Both are also inseparable in essence, which is the meaning of what is said, "by one's own nature." In that case, the means and wisdom to realize it also need to be in accordance with it, for example, when a yogi realizes the mind Dharmakaya of the Victorious One, from now on, placing one's own mind on the meaning of the reality of things, like practicing the path that is in accordance with the mind and form of the Victorious One, when realizing the Rupakaya, one also needs to practice the path that is in accordance with the form of one's own body appearing as having the form of signs and examples, because these two, when doing, do together, when abiding, abide together, in all aspects are the same. Considering this, from the realization of the self, therefore, one should also cultivate the vast self as being non-different, just like non-self. It is said in this way, the vastness in this tradition is the yoga of the deity.