Tibetan
རྣམ་པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་རགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ནི་རྟོག་པའོ། །རྟོག་པ་དེའི་ལོངས་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་ ཞིབ་ཏུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ནི་ གནས་པ་ལ་ དཔྱོད་པའོ། །འདི་གཉིས་ཀྱང་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྐྱོང་བའི་ལུས་དབེན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་བདེ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པས་ཡུལ་སྣང་རྣམས་བདེ་བ་འབར་བའི་གྲོགས་སུ་སོང་ནས་གང་ཚོར་བ་ཡིད་བདེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་མྱང་བ་དེ་ནི་དགའ་བ་ལ་རེག་པའོ། །བདེ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞུགས་པས་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ལ་སོགས་པས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་ པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཤིན་སྦྱངས་ཀྱི་བདེ་བ་གང་ཐོབ་པ་དེ་ནི་བདེ་བས་བསྡུས་པའོ། །ཚུལ་དེས་དགའ་བདེ་འཐོབ་ཚུལ་ནི། དང་པོར་འོག་སྒོའི་ཕྲ་མོ་བསྒོམས་པའི་དབང་གིས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པ་ན། དེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ངེས་པར་བྱས་ཏེ་བསྒོམས་པས། སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡིད་བདེ་ཁྱད་པར་ཅན་རེག་པ་སྟེ་འཐོབ་པ་དང། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བ་འཐོབ་བོ། །དེ་ལྟར་སྦྱངས་པ་སྟེ་གོམས་པ་ལས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་སོན་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་སྟེ་མིག་ལ་སོགས་པ་དྲུག་གི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་སྟེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་བར་དུ་བྱུང་བ་ནི་ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་བྱུང་བའོ། །དེའི་ཟད་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་རྒྱངས་ཆད་དུ་སྣང་བའི་རགས་པའི་གཉིས་སྣང་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་བས་ན་གཉིས་སྣང་རགས་པ་ལོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ལ་ནི་རང་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས་པོ་སྟེ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་ཤིང་ཞི་བ་སྟེ། སྣང་བ་ཙམ་ཞེས་པ་ནི་སྣང་བ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་སྟོང་པ་གསུམ་མོ། །ཙམ་གྱི་སྒྲས་ཀུན་རྟོག་རྣམས་དེའི་དུས་ན་ཡོད་པ་གཅོད་དེ། ཞི་བའི་དོན་ནོ། །ནམ་མཁའ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་བཞི་པའོ། །དེ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ་ཞེས་པ་ནི་སྟོང་པ་གསུམ་རིམ་གྱིས་ཐིམ་ནས། ཐམས་ཅད་ སྟོང་པ་ཉིད་གཅིག་བུའི་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་རོ། །དང་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་གཅིག་ཏུ་པ་ཚབ་ཀྱིས། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་གཅིག་བུའི་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་བསྒྱུར་བ་བདེའོ། །མཐར་ཐུག་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ།འདི་ནི་སྔར་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་སོན་པ་ཞེས་བཤད་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་གཉིས་པའི་
Chinese
凡是认为具有五种相的自性，这种粗略的分别念就是分别念。对分别念的享用境进行详细的辨析，就是对住处进行辨析。这两者也是后得位修持的身体寂静。像这样通过思辨进行观察后，以乐趋入真如，由于明显地趋向于此，外境显现都变成乐的燃烧的助伴，所感受到的具有心乐的特征的体验，就是触及喜乐。以乐明显地进入真如，身体得到极大的调柔等等，心也得到极大的调柔，所获得的具有调柔特征的轻安之乐，就是由乐所摄持。以这种方式获得喜乐的方法是：首先，由于修习下门的细微之处，获得大乐，由此确定真如的意义并进行修习，因此，会触及证悟空性的特殊心乐，并获得证悟空性的身心极度调柔之乐。像这样，由于调柔，也就是习惯，达到了极致，因此，知，也就是眼等六识的行相之识，以及所知，也就是从色等直到法界之间所生起，就是能知和所知生起。它的灭尽就是心的所取和能取，显现为遥远的粗大二取，是空性，远离其他。因此，粗大的二取消失的智慧的特征，一心专注的心，就叫做自心。像这样的心，是所有佛陀的本体，也就是进入自性空性并寂灭。仅仅是显现，是指显现三者的自性，也就是空性三者。通过“仅仅”这个词，断除了所有分别念在那时存在，是寂灭的意思。虚空是空性，因此是全部空性四者。在那里完全安住，是指空性三者依次融入，最终成为全部空性唯一的终极。以及全部空性成为一体，通过“པ་ཚབ་ཀྱིས།”，翻译成“那将成为全部空性唯一的终极”是合适的。将最终显现，这与之前所说的达到极致是一样的。第二支的
English
The rough conceptualization that recognizes the nature of having five aspects is conceptualization. To meticulously analyze the object of enjoyment of that conceptualization is to analyze the dwelling. These two are also the physical solitude cultivated in the subsequent attainment. Thus, having examined through conceptualization and analysis, one manifestly inclines towards entering suchness with bliss, and because of this manifest inclination, all appearances of objects become companions to the blazing bliss, and the experience of whatever is felt, characterized by mental bliss, is touching joy. Having manifestly entered suchness with bliss, the bliss of pliancy, characterized by the extreme pliancy of the body and so forth, and the extreme pliancy of the mind, is what is obtained, and that is gathered by bliss. The way to obtain joy and bliss in that manner is: first, by the power of meditating on the subtle points of the lower gate, one obtains great bliss. Then, having ascertained the meaning of suchness and meditated on it, one touches, i.e., obtains, a special mental bliss that realizes emptiness, and one obtains the bliss of the body and mind becoming extremely pliant through the realization of emptiness. Thus, because of pliancy, i.e., familiarity, one reaches the ultimate limit, therefore, knowing, i.e., the consciousness of the activity of the six senses such as the eye, and what is to be known, i.e., what arises from form and so forth up to the realm of phenomena, is the arising of the knower and the known. Its exhaustion is the grasping and grasper of the mind, the coarse duality that appears to be far away, is emptiness, devoid of others. Therefore, the mind of single-pointed concentration, characterized by the wisdom that reverses coarse duality, is called one's own mind. Such a mind is the essence of all Buddhas, i.e., it enters into the emptiness of self-nature and is pacified. "Merely appearance" refers to the nature of the three appearances, i.e., the three emptinesses. The word "merely" cuts off the existence of all conceptualizations at that time, it means pacification. Space is emptiness, therefore it is all four emptinesses. "Abiding completely therein" means that the three emptinesses gradually dissolve, and ultimately all emptiness becomes the sole ultimate. And all emptiness becomes one, through "པ་ཚབ་ཀྱིས།", it is appropriate to translate it as "that will become the sole ultimate of all emptiness." The ultimate will appear, this is the same as what was said before about reaching the ultimate limit. The second branch of