Tibetan
རང་བཞིན་བཤད་པར་བྱའོ། །ཞེས་རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་ཀྱི་གསང་སྔགས་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་དགོས་པ་དང༌། དེ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་གཞུང་དེར་མུ་སྟེགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་དང༌། མདོ་སྡེ་པ་སོགས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་གཟུང་འཛིན་བདེན་པ་དང༌། སེམས་ཙམ་པས་སེམས་བདེན་པར་བརྟགས་པ་རྣམས། རིགས་པས་བཀག་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཚོལ་བར་གསུངས་པས། སྤྱིར་གསང་སྔགས་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་བླ་མེད་པ་ལ་ལྟ་བ་དབུ་མའི་གཞུང་ནས་བཤད་པ་བཞིན་འཚོལ་མི་དགོས་སོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་གེགས་ཆེན་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཞུང་དེར་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཤད་པ་ནི། ཐེག་པ་འདི་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཉིས་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ལ། སྟོང་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་དེ་ཞུ་བདེའི་བདེ་ཆེན་གྱིས་རྟོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི། ཐེག་པ་འདིའི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་པས། རང་བཞིན་འོད་གསལ་ དང༌། །སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ལེགས་པར་ཕྱེད་དགོས་སོ། །་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་སྣོད་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། དེར་མ་ཟད་ཡང་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་གཟུང་བ་ནི་གཟུགས་ཕུང་དང༌། མིག་སོགས་ཀྱི་ཁམས་དང༌། མིག་སོགས་ཀྱི་སྐྱེད་མཆེད་གཟུགས་ཅན་རྣམས་དང་འཛིན་པ་ནི་ལྡན་མིན་མ་གཏོགས་པའི་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་དང༌། ཡིད་ཀྱི་གཉིས་དང༌། ཆོས་ཀྱི་ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སེམས་བྱུང་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་འོ་། །དེ་ཁའདྲ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཏེ། གདོད་མ་ནས་འོད་གསལ་བ་སྟེ།དེ་ནི་གཙོ་བོར་ཡུལ་གྱི་འོད་གསལ་ཡིན་ལ། དེ་དང་རོ་གཅིག་ཏུ་ཞུགས་པའི་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འོད་གསལ་བའོ། །འོད་གསལ་བ་དེ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཞུགས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཟུང་འཇུག་ཡིན་པར་དགོངས་སོ། །ཟུང་འཇུག་པའི་སེམས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་སྔར་བཤད་པ་དེ་རྣམས་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དེ། རོ་གཅིག་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡིན་པས།ཀརང་གི་སེམས་ཡེ་ནས་སམ་གདོད་མ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མི་ཕྱེད་པའི་དག་པའི་སྒྱུ་མའི་ལུས་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་གྱི་འོད་གསལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་སྟེ།ག སྐུ་དེ་ནི་ས་ཐོབ་
Chinese
当说自性时，瑜伽无上的密咒行者们，也必须以修习胜义菩提心之力量生起。为了生起它，该论典中，以理智驳斥了外道所计度的我，以及经部等声闻所计度的能取所取之真实，还有唯识宗所计度的心之真实。因为经中说要以理智遮止这些，从而寻求真如之见。所以，一般而言，密咒士，特别是无上瑜伽士，认为不必如中观论典所说的那样寻求见解，这应被理解为生起真如证悟的巨大障碍。该论典中所说的证悟空性的菩提心，是此乘与波罗蜜多乘二者共同的。虽然空性上没有差别，但以融乐大乐证悟的菩提心，是此乘的特殊之处。因此，自性光明与证悟空性等差别，必须好好区分。 此外，真如是指作为容器的一切事物，都远离了自性成立。不仅如此，蕴、界、处之自性的所取，即色蕴、眼等界，以及眼等处之有色者，与能取，即除了不相应之外的四名蕴、意的二者，以及法界与处的心生，都彻底舍弃了自性成立的空性。如此相似之法之无我，是自性的，即从原始以来就是光明。那是主要作为境之光明，与其融为一体的大乐之智慧，则是具境之光明。融入那光明之平等性，应被理解为无二双运。双运之心，与之前所说的法之无我相同，因为融入一体，所以心的本性，从一开始或原始以来，就是自性不生的自性，三金刚不分的清净幻身，空性即是意义的光明智慧之自性。此身是登地
English
When speaking of self-nature, practitioners of the supreme yoga tantra must also generate it through the power of cultivating the ultimate bodhicitta. In order to generate it, in that treatise, the self contemplated by the heretics, the truth of the apprehended and apprehender contemplated by the shravakas such as the Sutrantikas, and the truth of the mind contemplated by the Mind-Only school are refuted by reason. Because it is said in the sutra to block these with reason, thereby seeking the view of suchness. Therefore, in general, mantra practitioners, and especially the supreme yogis, think that it is not necessary to seek views as explained in the Madhyamaka treatises, which should be understood as a great obstacle to generating the realization of suchness. The bodhicitta that realizes emptiness spoken of in that treatise is common to both this vehicle and the Paramita vehicle. Although there is no difference in emptiness, the bodhicitta that is realized by the great bliss of melting bliss is a special feature of this vehicle. Therefore, the differences between self-nature luminosity and the realization of emptiness must be well distinguished. Furthermore, suchness refers to all things that are containers, being devoid of inherent existence. Moreover, the apprehended of the nature of aggregates, elements, and sources, namely the form aggregate, the elements of the eye, etc., and the colored ones of the sources of the eye, etc., and the apprehender, namely the four name aggregates other than the non-corresponding, the two of the mind, and the mental events of the dharma realm and sources, are all completely abandoned emptiness of inherent existence. The selflessness of such similar dharmas is self-nature, that is, luminosity from the beginning. That is mainly the luminosity of the object, and the wisdom of great bliss that merges with it is the luminosity of the subject. Entering into the equality of that luminosity should be understood as non-duality union. The mind of union, the selflessness of dharma, is the same as those previously mentioned, because it is integrated into one, so the nature of the mind, from the beginning or from the origin, is the nature of non-self-existence, the pure illusory body inseparable from the three vajras, emptiness is the nature of the luminous wisdom of meaning. This body is the ground attained