Tibetan
ར་སྟོང་ཉིད་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་བདེན་པར་འཛིན་ན་མི་རུང་བར་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི་རང་བཞིན་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ཡང་གཟུང་དུ་མི་རུང་བར་སྟོན་པ་གཏན་མིན་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་པར་གཟུང་དུ་མི་རུང་ན་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་པ་དགག་དགོས་ལ། དེ་བཀག་ན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འགྱུར་བར་རྩོད་ཟློག་ལས། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལོག་ན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །མདོར་ན་རང་བཞིན་མེད་པར་འཛིན་པ་དོན་དམ་པར་འགོག་ན་ནི། དེ་མི་འདོད་པས་འགོག་པ་དོན་མེད་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་བདག་མེད་པ་བློས་ངེས་སུ་མི་རུང་བས་དེ་དག་ཏུ་མི་འཛིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ན་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་པར་འདོད་དགོས་པས་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ སྐུར་པ་གདབ་དགོས་སོ། །དེ་འདྲ་བའི་ལོག་རྟོག་ནི། དབུ་མའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཇི་ལྟར་ཡིན་མ་ཕྱེད་པས་རྟོག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཐམས་ཅད་བདེན་འཛིན་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་ཡིན་ལ་དེ་དགག་པ་ནི། རྒྱས་པར་གཞན་དུ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་ནི། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པར་ཡང་ཐོས་བསམ་གྱིས་བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བ་དབུ་མའི་གཞུང་བཞིན་དུ་བཅལ་ལ་མ་ནོར་བའི་ལྟ་བ་རྙེད་ནས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་བསྐྱང་བར་བྱ་སྟེ། ངེས་ཤེས་དང་སྒྲོ་འདོགས་གཉིས་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྲོའི་བདག་མེད་པར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ནི། བདག་མེད་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པས་བདག་འཛིན་ལ་ཅི་ཡང་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དགོངས་ནས། མི་གཡོ་བའི་རྟོག་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བརྟན་བྱས་ནས། །སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་གསུངས་པ་སྟེ། །གཞན་དུ་སྔགས་གྲུབ་ཆོ་ག་ཡི། །བྱ་བ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་མེད། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མདོར་བསྡུས་པས། །རང་བཞིན་མེད་ཉིད་བསམས་པ་ལས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ངེས་པར་འཐོབ། །གཞན་དུ་འབའ་ཞིག་འགྱུར་བ་མིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་མན་སྙེར་དྲངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སྤྱོད་པ་ནི། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ཐབས་མཁས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་ཞིག་ནི་སྔགས་པ་ལས་དང་པོ་པ་ནས་ཀྱང་ ཡོད་མོད་ཀྱང་འདིར་ནི། རིམ་གཉིས་ལ་བོགས་འབྱིན་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤྱོད་པ་སྟེ་སྤྲོས་བཅས་དང་སྤྲོས་མེད་དང་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །འདི་གསུམ་ནི། རིམ་པ་དང་པོ་བརྟན་པའི་མཐར་ཡང་བྱེད་པ་ཡོད་དེ་སྒྲོན་གསལ་ལས། སྒྲུབ་པ་མཆོག་དང་ཐ་མལ
Chinese
如果认为空性和无我的意义是真实存在的，这是不行的，但认为“没有自性”也是不行的，这绝对不是要表达的意思。如果认为不能执著于无自性，那就必须否定诸法是无自性的。如果否定了这一点，就会变成自性成立，如论争中所说：“无自性若已反，自性即成定。”因此，总之，如果从胜义谛的角度否定执著于无自性，那么因为不希望这样而否定是没有意义的，而且在名言中，如果说因为不能以理智确定无自性和无我，所以不执著于这些，那就必须认为不可能证悟真如，因此必须诽谤解脱和一切智。这种错误的观念是由于不明白中观宗的辩论所要破斥的目标是什么，而认为所有的执著方式都是实执。对这种观点的驳斥，已经在其他地方详细阐述过了。因此，有智慧的人，即使在金刚乘中，也应该通过闻思，像中观宗的论典一样衡量二无我的见解，获得没有错误的见解后，也要持续培养对无自性的意义确定的定解。定解和增益是互相损害的，而不执著于无我，是因为不把心放在无我上，所以对人我执没有任何损害。考虑到这一点，（经文中说）：从不动的分别念中，菩提心得以稳固，因此宣说了咒语的成就。否则，咒语成就仪轨的一切行为都没有结果。简而言之，通过思维一切事物的无自性，必定能获得菩提心，否则不会改变。如是说，此下引述之。第三是行持，是对欲妙的自性完全了解的基础上，以善巧方便行持。仅仅是这样，从最初的咒师开始就有了，但这里是能增进二次第的特殊行持，即有戏论、无戏论和极无戏论三种行持。这三种是第一次第稳固的最后也要做的，如《灯明论》中所说：殊胜和庸常的修法
English
It is not permissible to hold the meaning of emptiness and selflessness as truly existent, but it is absolutely not the intention to show that one should not even grasp it as "there is no inherent existence." If it is not permissible to grasp non-inherent existence, then it is necessary to negate that all phenomena are without inherent existence. If that is negated, it will become established by inherent existence, as it is said in the refutation: "If non-inherent existence is reversed, then inherent existence will be established." Therefore, in short, if one negates grasping at non-inherent existence from the ultimate point of view, then negating it because one does not want to is meaningless. Moreover, in conventional terms, if one says that because one cannot ascertain non-inherent existence and selflessness with intelligence, one does not grasp at them, then one must believe that it is impossible to realize suchness, and therefore one must slander liberation and all omniscience. Such a wrong conception is due to not understanding what the object to be refuted by the Madhyamaka arguments is, and believing that all ways of grasping are grasping at truth. The refutation of this has already been explained in detail elsewhere. Therefore, a wise person, even in Vajrayana, should measure the view of the two selflessnesses through hearing and thinking, just like the Madhyamaka treatises, and after gaining an unerring view, should continuously cultivate a definite understanding of the meaning of non-inherent existence. Definite understanding and superimposition are mutually harmful, and not grasping at selflessness is because one does not put one's mind on selflessness, so it does not harm the grasping at self in any way. Considering this, (the scriptures say): From the unwavering conceptualization, the bodhicitta is stabilized, therefore the accomplishment of mantra is proclaimed. Otherwise, all actions of the mantra accomplishment ritual are without result. In short, by contemplating the non-inherent existence of all things, one will definitely attain bodhicitta, otherwise it will not change. Thus it is said, this is quoted below. The third is conduct, which is to skillfully practice with skillful means on the basis of fully understanding the nature of desirable qualities. Just that much is present even from the first mantra practitioner, but here it is a special practice that enhances the two stages, namely the three practices of with elaboration, without elaboration, and extremely without elaboration. These three are also done at the end of the first stage being stable, as it is said in the Lamp Illuminating:
Tibetan
་པ་ལ་གནས་ཤིང་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་གསུམ་ལ་གོམས་པ་ཉམས་འོག་ཏུ་ཆུད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་རྣམས་སྒྲུབ་ན་རིམ་པ་དང་པོའི་སྐབས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་བླ་མ་རྣམས་གསུང་ངོ༌། །མཆོག་སྒྲུབ་པས་ནི། རྫོགས་རིམ་གྱི་སྐབས་སུ་བྱེད་ལ་དེ་ཡང་སེམས་དབེན་ཐོབ་ནས་བྱེད་པ་དང་སྒྱུ་ལུས་ཐོབ་ནས་བྱེད་པ་དང་སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་ཐོབ་ནས་བྱེད་པ་སྟེ་སྐབས་གསུམ་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་སྤྲོས་བཅས་ནི། གནས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་རིག་མ་ཉི་ཤུ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་གླུའི་མཆོད་པ་དང་གར་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་ཉིན་དང་མཚན་དུ་རོལ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་སྒྲུབ་པ་སྟེ་རྒྱལ་པོ་ཨིནྟྲབྷཱུ་ཏིས་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པར་སྤྱོད་བསྡུས་ལས་གསུངས་སོ། །སྤྲོས་པ་མེད་པ་ནི། རིག་མ་ལྔའམ་ཡང་ན་གཅིག་དང་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་ཡོན་ལམ་དུ་བྱས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའོ། །ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ནི། སྙིང་ཁར་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷན་ ཅིག་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་རྫོགས་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་གསུམ་ནི། ཤེས་རབ་དང་ཡོ་བྱད་དང་ན་ཚོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱེད་དེ་ཟླ་བ་དྲུག་ལ་སོགས་པར་རྒྱུན་མ་ཆད་དུ་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པས་དབང་ཕྱུག་གི་ཡོན་ཏན་སྔོན་དུ་གྲུབ་ནས་དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ་སྤྱོད་བསྡུས་ལས། དེ་ལྟར་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བ་དང་ན་ཚོད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྤྱོད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཟླ་བ་ཕྱེད་དམ་ཟླ་བ་གཅིག་གམ་ཟླ་བ་དྲུག་བསླབས་པར་གྱུར་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའི་མཚན་མ་ཉེ་བར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་མཚན་མ་ནི་འདི་དག་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ཕྲ་བ་དང་རེག་པ་ཡང་བ་དང་ཁྱབ་པ་དང་ཡང་དག་པར་ཐོབ་པ་ཉིད་དང་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ཉིད་དང་བརྟན་པ་དང་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་འདོད་དགུར་སྒྱུར་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཚེ་འདི་ལ་མཆོག་སྒྲུབ་ན་ནི། གདོན་མི་ཟ་བར་འདི་གསུམ་གང་རུང་གིས་ལམ་ལ་བོགས་བཏོན་ནས་བྱ་དགོས་པར་གསུངས་ཏེ། རྒྱས་པར་སྤྱོད་བསྡུས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་ནི། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་ཀྱི་ལམ་ཐམས་ཅད་གདུལ་བྱས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པའི་རིམ་པ་དང་བསྟུན་ན་གསུམ་དུ་འདུ་སྟེ། མཆོག་ཚེ་འདི་ལ་འཚང་རྒྱ་བ་དང༌། འབྲིང
Chinese
因为（经文中）说：“安住于具有和不具有等三种行，习惯并精通的瑜伽士”。这是说，如果修持共同的大成就，那么上师们说这是在第一阶段修持的。如果是殊胜的修持，那么是在圆满次第的阶段修持，而且也是在获得心性寂静后修持，以及在获得幻身后修持，以及在获得有学双运后修持，有观点认为有这三种情况。其中，具有（行）：在特殊的处所，与二十位明妃一同，以手印、歌舞供养等行为，日夜享乐，从而修持大手印的果位，国王印扎菩提就是依靠这个而成就大手印的，这是《行集》中所说的。不具有（行）：依靠五位明妃或者一位也可以，依靠她们将欲妙转为道用，从而修持大手印的成就。极其不具有（行）：与位于心间的智慧手印一同入定，从而圆满大手印的果位。这三种是：通过智慧、资具和年龄的方式进行，像六个月等不断地行持，首先成就自在的功德，然后才能成就大手印的成就，这是《行集》中所说的。像这样，小的、中等的和大的差别，以及与年龄相适应的三种行，如果修习半个月或者一个月或者六个月，那么就会出现获得大手印成就的征兆。其中的征兆是这些：身体变细微，触感轻盈，遍布，真实获得，极其显现，稳固，自在，以及随心所欲地变化。经文中是这么说的。如果今生要修持殊胜的成就，那么一定需要通过这三种中的任何一种来加速道，经文中是这么说的。详细的可以从《行集》中了解。第四，像这样，如果将所有无上瑜伽的道，按照所化众生获得果位的次第来归纳，可以归纳为三种：殊胜的今生成佛，以及中等的……
English
Because it is said, "Yogis who are accustomed to and proficient in the three conducts, such as dwelling in what has and does not have, etc." This means that if one practices the great common siddhis, then the lamas say that this is practiced in the first stage. If it is the supreme practice, then it is practiced in the stage of the completion stage, and it is also practiced after obtaining mental solitude, and after obtaining the illusory body, and after obtaining the union of learning, there are views that there are these three situations. Among them, having (conduct): In a special place, together with twenty vidyas, with hand mudras, song offerings, and dances, enjoying day and night, thereby practicing the state of Mahamudra, King Indrabhuti achieved Mahamudra by relying on this, which is what is said in the Compendium of Practices. Not having (conduct): Relying on five vidyas or even one, relying on them to transform desire into the path, thereby practicing the siddhi of Mahamudra. Extremely not having (conduct): Meditating together with the wisdom mudra located in the heart, thereby perfecting the state of Mahamudra. These three are: Practicing through the means of wisdom, resources, and age, such as six months, etc., continuously, first achieving the qualities of freedom, and then achieving the siddhi of Mahamudra, which is what is said in the Compendium of Practices. Like this, the differences of small, medium, and large, and the three conducts that are appropriate to age, if practiced for half a month or a month or six months, then the signs of obtaining the siddhi of Mahamudra will appear. The signs are these: the body becomes subtle, the touch is light, pervasive, truly obtained, extremely manifest, stable, free, and changing at will. This is what the scriptures say. If one wants to practice the supreme accomplishment in this life, then it is necessary to accelerate the path through any of these three, as the scriptures say. Details can be found in the Compendium of Practices. Fourth, like this, if all the paths of Anuttarayoga are summarized according to the order in which the disciples obtain the fruit, they can be summarized into three: the supreme enlightenment in this life, and the intermediate...