Tibetan
། །པདྨ་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་རྣམས་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ལ་བཟླས་པའི་མིང་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཟློས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཨ་བ་ཏ་ར་ལས། དམིགས་བཅས་ཀྱི་ བཟླས་བརྗོད་བཤད་པའི་འོག་ཏུ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཆོས་བདག་མེད་པར་ཤེས་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ལ་ནི། །དོན་དམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གཞག་དག་བསྟན་པ་དེ་ཡང་ད་འདིར་བཤད་པར་བྱའོ། །ཞེས་དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་དང་བཤད་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་རྣམས་དྲངས་ནས་བཤད་པ་བཞིན་བཀོད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་རྩེ་མོ་ནས་གསུངས་པ་ནི། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བ་ལྷག་མཐོང་གཙོ་ཆེ་ལ། དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་ནས་གསུངས་པ་ལ་དཔྱོད་པ་དང་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་པའི་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀ་ཡོད་ལ། ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། ཞི་གནས་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་སེམས་གང་དམིགས་པར་བྱ་བ་གཅིག་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི། ཤེས་རབ་སྟེ་དེ་ཡང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ། མཉམ་པར་འཇོག་པའི་སེམས་ཀྱིས་འདི་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའོ། །འདི་ནི་ཟག་པ་མེད་པའོ། །འདི་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ། །འདི་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའོ། །ཞེས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྣམ་པའོ། །ཞེས་ཞི་ལྷག་གི་མཚན་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་སོ། །ཟག་བཅས་ཟག་མེད་སོགས་སོ་སོར་འབྱེད་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་གསུངས་པ་ནི་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་སྟེ། །ཇི་ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་ངེས་མཚོན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་འཇོག་ སྒོམ་འབབ་ཞིག་བྱས་ན་མཐར་བྱིང་རྨུགས་སུ་འགྱུར་ལ། ལྷག་མཐོང་གི་དཔྱད་སྒོམ་འབའ་ཞིག་བྱས་ན་མཐར་རྒོོད་པར་འགྱུར་བས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཆ་མཉམ་ལ་བསྒོམ་ཞིང༌། རྒོད་པ་ནི། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱོ་ཤས་སྐྱེ་བའི་དམིགས་པ་དང༌། བྱིང་རྨུགས་ནི། སེམས་ལ་སྣང་བ་ཆེན་པོ་ཤར་བ་སོགས་གཟེངས་བསྟོད་པའི་དམིགས་པ་ཡིད་ལ་བྱས་ལ་གསལ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་པས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་ཆ་མཉམ་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་ཐོབ་ན་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བར་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་གསུངས་ཏེ། ཞི་གནས་ཤས་ཆེ་ན་ནི། སེམས་རྨུགས་པའི་ཉེ་བར་གཡེང་བར་འགྱུར་ལ། ལྷག་མཐོང་ཤས་ཆེ་ན་ནི། རྒོད་པའི་ཉེ་བར་གཡེང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ
Chinese
莲花必定要成就，如是说。这些反复地熟悉，是考察念诵的名称，而不是咒语的字句重复。阿瓦塔拉中，在有相的念诵讲述之后，瑜伽士们对于通达诸法无我的智者们来说，是胜义智慧的瑜伽。那真实性总集和金刚顶中念诵的差别安立的开示，现在也应当在此讲述。如是那真实性总集和讲述续部中所说的那样引述并如讲述般地安立。第三是，如是顶中所说的是，以各别观察的智慧来分析修持，胜观为主。那真实性总集中所说的是，有分析和不分析而安住的止观二者都有。俱舍庄严论中也说，止住是，等持心之相，即心完全投入于所缘一境。胜观是，智慧，也就是心所生起，具有完全辨别诸法的相。以平等安住的心，这是有漏的，这是无漏的，这是完全烦恼的，这是完全清净的，这样辨别的相。如是止观的体性那样地说了。将有漏无漏等各自分辨，说是胜观，这是缘于如所有性的胜观。缘于如是性的也应确定地了解。如果止住的安住修习下降，最终会变成沉没和昏沉。如果胜观的观察修习唯一进行，最终会变成掉举，因此止观二者平等地修习。掉举是，无常等生起厌离的所缘，昏沉是，心中出现大光明等赞叹的所缘，心中作意并使之清晰。如是做了之后，如果无有功用地平等地自然进入，就获得了双运，如俱舍庄严论中所说，如果止住的部分多，心会变成昏沉的近分散乱，如果胜观的部分多，会变成掉举的近分散乱。因此依次作意显现和作意无常。
English
Lotus must be accomplished, so it is said. These are repeatedly familiarized, which is to examine the name of recitation, not the repetition of the letters of the mantra. In the Avatara, after the explanation of recitation with signs, for the yogis who are wise and understand that all dharmas are without self, it is the yoga of ultimate wisdom. The explanation of the differences in recitation established in That Reality Condensed and Vajra Peak should also be explained here now. As it is, That Reality Condensed and the teachings spoken in the explanatory tantras are cited and arranged as explained. The third is, as it is said in the Peak, cultivating by examining with the wisdom of individual discrimination is primarily vipassana. What is said in That Reality Condensed has both samatha and vipassana, which are established with and without analysis. The Ornament of the Kosa also says, "Samatha is the characteristic of samadhi mind, that is, the mind completely enters into one object to be focused on. Vipassana is wisdom, which is also mind-born, having the characteristic of completely distinguishing dharmas. With the mind of equal placement, this is with outflows, this is without outflows, this is completely afflicted, this is completely purified," thus the aspect of distinguishing. Thus, the nature of samatha and vipassana is spoken of in the same way. Separating outflows and non-outflows is said to be vipassana, which is vipassana focused on as many as there are. It should also be understood that focusing on what is as it is is also definitely indicated. If the settling meditation of samatha declines, it will eventually turn into sinking and dullness. If the analytical meditation of vipassana is done exclusively, it will eventually turn into agitation, so samatha and vipassana should be meditated on equally. Agitation is the object of impermanence and so on, which gives rise to weariness, and dullness is the object of praising the mind, such as the appearance of great light, and so on, which should be kept in mind and clarified. Having done that, if one attains entry naturally and equally without manifest effort, then one attains union, as it is said in the Ornament of the Kosa, "If the part of samatha is greater, the mind will become distracted near dullness, and if the part of vipassana is greater, it will become distracted near agitation." Therefore, successively attending to appearance and attending to impermanence.
Tibetan
ས་ཀྱང་ཉེ་བར་གཡེང་བའི་དངོས་པོ་གཉིས་བཟློག་ནས་བསམ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ལ་ཟུང་དུ་འཇུག་པར་གནས་ལ། དྲན་པའི་ཐག་པས་གང་དང་གང་དུ་ཞི་གནས་དང་ལྷ་མཐོང་གི་ཚུལ་རྟ་ལྟ་བུ་གང་ལས་ཉམས་པ་ལས་བློ་བཟློག་སྟེ་ཡང་དག་པ་ལ་སྦྱར་བ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། །ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྣམ་པ་འདིས་འཇུག་པའི་ངག་ཚུལ་ཅན་ནི། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ཞེས་སོ། །སངས་རྒྱས་གསང་བས་ནི། སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པའི་ཚེ་སྲོག་རྩོལ་བཀག་པའི་རླུང་སྦྱོར་དང་སྦྲགས་ནས་བྱ་བར་བཞེད་དེ་ཨ་བཏར་ལས་བདག་དང་ལྷ་དང་བཟླས་བརྗོད་ དུ་བྱ་བའི་ཡི་གེ་ཇི་ལྟར་བསམས་པ་རྣམས་མ་སྐྱེས་པར་སྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མོས་པ་མངོན་དུ་བྱས་ལ། སེམས་ཀྱི་གནས་སྲོག་དང་རྩོལ་བ་གཉིས་ནང་དུ་བཀག་སྟེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་བདག་དང་ལྷ་དང་བཟླས་བརྗོད་དུ་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང༌། ཞེས་གསུངས་ཤིང་དབུགས་གཏོང་བ་ན་སྣའི་ནང་གི་རླུང་ཕྲ་མོའི་རེག་པ་མྱོང་བར་བྱས་ནས་བཏང་སྟེ་མདུན་གྱི་ལྷ་དྲན་པར་བྱེད་ལ་ཡང་སྔར་བཞིན་སྲོག་རྩོལ་བཀག་ནས་བྱེད་པར་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ལྟ་བས་བདག་མེད་པའི་དོན་གཏན་ལ་ཕབ་པ་མེད་པར་སེམས་གང་དུའང་མི་འཛིན་པར་མི་རྟོག་པར་བཞག་པ་ཙམ་མམ། རླུང་སྦྱོར་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེས་པ་ལ་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་འདོད་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་ལྟ་ཞོག་རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་གསུམ་གྱི་ལུགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། ལྟ་བས་བདག་མེད་པའི་དོན་གཏན་ལ་ཕེབས་ཀྱང་སྒོམ་པའི་ཚེ་ལྟ་བ་དྲན་ནས་ལྟ་བའི་ངེས་པ་མ་བསྐྱངས་པར། སྤྱིར་བློ་གང་དུའང་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་ཙམ་ཞིག་སྐྱོང་བ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྒོམ་པ་མ་ཡིན་པས། ཐར་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་བཙལ་བ་དང༌། རྙེད་ནས་དེའི་དོན་སྒོམ་པའི་ཚུལ་མ་ནོར་བར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །སློབ་དཔོན་ཀུན་དགའ་སྙིང་པོས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་དང་དེ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བར་དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་དང་དཔལ་མཆོག་འགྲེལ་ཆེན་ ལས་ཐོར་བུ་ཐོར་བུར་ཡང་ཡང་གསུངས་ཤིང༌། རྡོ་རྗེ་འབྱུང་བར་ལྷ་བསྒོམས་པའི་མཐར་མཉམ་པ་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་སྒོམ་པའི་ས་བོན་ཙམ་ཞིག་གསུངས་མོད་ཀྱང༌། སངས་རྒྱས་གསང་བ་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་དང་བཤད་རྒྱུད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་ཚུལ་རྒྱུན་
Chinese
並且，將使心靠近散亂的兩種事物轉回，安住在應當思維的事物上。以正念之繩，從止觀和勝觀的狀態（如馬一般）所退失之處，將心轉回並繫於正確之處，即是繫縛。由於繫縛之故，以這種方式進入的語氣，意思是：不作意地進入。這是它的意思。桑傑桑瓦（佛密）認為，修習空性時，應結合生命能量的控制和風的運用來進行，從阿字（藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：阿）開始，觀想自身、本尊和應當念誦的字元，以觀想它們不生起的方式，來顯現對一切法皆是空性的信解。將心的住所、生命和能量二者控制在內，以遠離顯現為色等的心，將自身、本尊和應當念誦的字元，如虛空般地作意。這樣說著，呼氣時，體驗鼻內微細氣息的觸感後放出，憶念前方的本尊，並如先前一般控制生命能量來進行。如此一來，如果沒有確定見解上無我的意義，只是不執著於任何事物，不作意地安住，或者僅僅是藉由風的運用等，生起樂、明、無念的禪定，就認為這是修習事物之真實性的瑜伽，這不僅不是無上瑜伽，甚至也不是下部三續部的宗義。即使在見解上確定了無我的意義，但在修習時，憶念見解，卻沒有增長見解的定解，只是普遍地不作意任何事物而安住，這也不是修習真實性的意義。因此，希求解脫者應當尋求無我的見解，並且在獲得後，了解不錯誤地修習其意義的方式。堪欽貢噶寧波（貢噶寧布）多次在《事師五十頌》和《勝樂大釋》中零星地提到，確立空性見解非常重要。在《金剛生起》中，僅僅提到在觀修本尊的最後，修習三種平等的種子。然而，如同桑傑桑瓦（佛密）一樣，持續地修習《事師五十頌》和解釋續部的空性修習方式
English
Furthermore, turning back the two things that make the mind close to distraction, one should abide in engaging with the object to be contemplated. With the rope of mindfulness, from wherever the state of calm abiding and insight, like a horse, has declined, turning back the mind and applying it to what is correct is engagement. Because of engagement itself, the manner of speech of entering in this way means: entering without intentionality. That is its meaning. Sangye Sangwa (Buddha Secret) considers that when meditating on emptiness, it should be done in conjunction with the control of life force and the application of wind, starting from the letter A (Tibetan: ཨ, Devanagari: अ, Romanized Sanskrit: a, literal Chinese meaning: A), contemplating oneself, the deity, and the letters to be recited, manifesting faith in the emptiness of all phenomena by meditating on them as not arising. Holding the mind's abode, life, and energy both within, with a mind free from appearing as form, etc., one should contemplate oneself, the deity, and the letters to be recited as being like the sky. It is said that when exhaling, one should experience the touch of the subtle air in the nose and release it, remembering the deity in front, and then, as before, control the life energy to proceed. Thus, if one has not ascertained the meaning of selflessness in view, and merely abides without grasping at anything and without conceptualizing, or if merely through the power of wind practices, etc., one generates a samadhi of bliss, clarity, and non-conceptuality, and considers this to be the yoga of meditating on the suchness of things, this is not only not highest yoga, but it is not even the system of the three lower tantras. Even if one has ascertained the meaning of selflessness in view, but when meditating, one remembers the view but does not cultivate the certainty of the view, and merely cultivates generally not conceptualizing anything and abiding, this is also not meditating on the meaning of suchness. Therefore, those who desire liberation should seek the view of selflessness, and having found it, understand the way to cultivate its meaning without error. Khenchen Kunga Nyingpo repeatedly mentioned sporadically in the Fifty Verses on the Guru and the Great Commentary on Chakrasamvara that establishing the view of emptiness is extremely important. In Vajra Arising, he only mentioned the seed of meditating on the three equalities at the end of meditating on the deity. However, like Sangye Sangwa (Buddha Secret), continuously practicing the Fifty Verses on the Guru and the way of meditating on emptiness in the explanatory tantras