Tibetan
ང་བཞིན་དེ་ཞུམ་པ་དང་རྒོད་པ་མེད་པར་བསྟན་པ། མི་གཡོག་གསལ་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་མི་གཡོ་བ་ནི་འགུལ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིས་ཀྱང་ཤེས་རབ་རྒོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གོམས་པར་བྱས་པའི་སེམས་གཡོ་བ་མ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་རྒོད་པ་དགག་པ་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་སེམས་མི་གཡོ་བ་ནི་ལམ་ལ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཞེས་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་ དྲངས་ནས་དཔྱད་དྲགས་པ་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བས་འཇོག་སྒོམ་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཆོས་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལ་རྒོད་པའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ་ནི་དཔྱད་དྲགས་ན་དེའི་མཐར་རྒོད་པ་སྐྱེ་བའི་དོན་ཡིན་གྱི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་རྒོད་པ་ག་ལ་ཡིན། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དེ་བཞིན་དུ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་སྟེ་རྨུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་དང་བྲལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིས་ཀྱང་ཞི་གནས་གཅིག་བུར་སོང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆོས་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་དུས་ན་ཡང་གང་ཧ་ཅང་མཉམ་པར་བཞག་ཅེས་པ་སེམས་ཞུམ་པའི་མཚན་ཉིད་རྨུགས་པ་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་བ་དེ་བཀག་གོ །ཞེས་གསུངས་ཏེ་འདི་ཡང་བཞག་དྲགས་ན་དེའི་མཐར་རྨུགས་པ་དང་བྱིང་བ་སྐྱེ་བ་དང༌། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་བའི་དོན་ཡིན་གྱི་ཞི་གནས་ཉིད་ཞུམ་པ་དང་རྨུགས་པར་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །འདི་དང་མཐུན་པར་སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས་ཀྱང༌། ཡང་གང་གི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་པས་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་ཤས་ཆེ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་ཆུངས་པའི་ཕྱིར། མར་མེ་རླུང་ལ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་སེམས་གཡོ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་ཤས་ཆེ་ན་ཡང་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པའི་མི་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་གླང་གཉིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་ཏེ་མཉམ་དུ་ཞུགས་པ་ བཞིན་དུ་གཉིས་ཀ་མཉམ་དུ་ཞུགས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་སྲིད་དུ་ལུས་དང་སེམས་ལ་གནོད་པར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་གནས་པར་བྱའོ། །ཞེས་ཞི་ལྷག་གང་ཤས་ཆེ་བ་དེའི་ཅིག་ཤོས་ལ་མང་དུ་བསྒོམས་ལ་གཉིས་ཀ་ཆ་མཉམ་པར་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་ལྟར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཤས་ཆེ་ནས་ཞི་ལྷག་ཆ་མ་སྙོམས་པ་ལ་མི་རྟོག་པའི་སྒོམ་ཀློང་དུ་གྱུར་བར་མི་གཟུང་ཞིང༌། རིགས་པའི་དགག་བྱའི་ཚད་མ་ཟིན་པར་འདིའོ་སྙམ་དུ་གང་བཟུང་ཐམས་ཅད་བདེན་འཛིན་ཡིན་པས་དབུ་མའི་གཞུང་ནས་ཀྱང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བཀག་འདུག་གོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་ཐམས་ཅད་འཚང་རྒྱ་བའི་གེགས་སུ་འཛིན་པ་རྒྱ་ནག་གི་མཁན་པོའི་ལུགས་ཀྱང་མི་གཟུང་ངོ༌། །བསམ་གཏན་ཕྱི་མ་རྩ་འགྲེལ་གྱིས་ཀྱང་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ་འགྲེལ་བ་ལས། དེ་ལྟར་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡན་ལག་མེད་པ་དམིགས་པ་མེད་པ། གཟུགས་མེད་པ་རྣམ་པ་མེད་པ་མི་གཡོ་བ་གསལ་བར་རྗེས་སུ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ལམ་མ་སྤངས་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པས། བློའི་དཔྱོད་པ་མདུན་ན་གནས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །བློ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། །དེའི་རང་གི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ནི་དཔྱོད་པ་སྟེ་བློའི་དཔྱོད་པའོ། །བློའི་དཔྱོད་པ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གང་ཡིན་པའི་མདུན་ན་གནས་བདེ་ནི་བློའི་ དཔྱོད་པ་མདུན་ན་གནས་པའོ། །དེས་འདི་སྐད་གསུངས་པར་འགྱུར་རོ། །རང་གིས་རིག་པའི་རང་བཞིན་དེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་མདུན་ན་དཔྱོད་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་གོ་ཞེས་བཤད་དོ། ཞེས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་སྤང་དུ་མི་རུང་བར་བསྒྲུབས་སོ། །མདོར་ན་སྒྲ་གནས་ཀྱི་བསམ་གཏན་མན་ཆད་དུ་ཞི་གནས་སྒྲུབ་ལ། སྒྲ་མཐའ་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་ཞིང་དེར་ཡང་སོ་སོར་རྟོག་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དཔྱད་པ་མངས་དྲགས་ན་སྔར་གྱི་གནས་ཆ་འཇིག་པས། དཔྱོད་པ་དང་འཇོག་པའི་སྒོམ་གཉིས་སྤེལ་མར་བྱས་ལ་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པ་ཐོབ་པར་བྱའོ། །དངོས་གྲུབ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལས་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱ་སྤྱོད་ལས་གསུངས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པ་ལ། བཟླས་བརྗོད་ཡན་ལག་བཞི་དང་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་བསམ་གཏན་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་ལ། དངོས་གྲུབ་ཕྲན་ཚེགས་མང་པོ་འགྲུབ་པ་ལ་དེ་ལྟར་དགོས་པའི་ངེས་པ་མེད་དོ། །བཞི་པ་ནི། ལེགས་གྲུབ་ལས། ཤིན་ཏུ་མཆོག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །བཟླས་བརྗོད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་འགྲུབ། །སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱེད་པ་ཡང༌། །ལས་རྣམས་ཕལ་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། དཔུང་བཟང་ལས། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དང་པོར་འབུམ་བཟླས་ནས། །དེ་ནས་གསང་སྔགས་སྒྲུབ་ལ་འཇུག་པར་བྱ། །དེ་ནས་མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་འགྱུར་ལ། །གསང་སྔགས་ཆོ་གས་ཡུན་རིང་ཉོན་མི་མོངས། །ཞེས་དང༌། བསམ་གཏན་ ཕྱི་མ་ལས་ཀྱང༌། རིག་སྔགས་དེ་ཉིད་མ
Chinese
如是显示无有沉没与掉举。所谓不摇明显。如是说。其中，不摇，是不动之异名。此亦说，以智慧掉举之瑜伽士，于诸法分别之分别作意串习故，心之动摇未寂静之体性，遮止掉举。是故，心不摇动，是趋近于道之寂静，如是说。如是引用能知之教证，说以观察过度成为过失，故应作安住修。此处说于诸法分别之智慧为掉举之体性，是说观察过度，则其终将生起掉举之义，岂是智慧彼性即是掉举？又，彼（指前文）中说，如是，所谓明显，是最初，是远离沉没等过失之异名。此亦说，唯独行于寂止之瑜伽士，于诸法分别之时，亦过于专注，所谓心沉没之体性，沉没成为诸法分别之不顺品，彼即遮止。如是说，此亦是安住过度，则其终将生起沉没与下沉，成为诸法分别之不顺品之义，非是寂止彼性显示为沉没与沉没。与此相符，于《修次第·后篇》中亦云：又，于何时，修习胜观，智慧极度增盛之时，则以寂止微弱之故，如灯置于风中，心之动摇，则彼极度明显亦不能见，是故，彼时应修习寂止。寂止之分增盛，亦如睡眠所覆之人，彼极度明显亦不能见，如是，彼时亦应修习智慧。于何时，如二牛轭相连，一同行进，如是二者一同行进之时，如是直至身心未受损害之前，应无有现行作意而安住。如是，寂止胜观何者之分增盛，则于彼之另一者多修习，而二者作平等之后修习，如是应作。寂止之方分增盛，而寂止胜观未平等，则不应执取成为无分别之禅定。
English
Thus, it shows the absence of sinking and agitation. It is said to be unwavering clarity. That is said. Among them, unwavering is another name for immovability. This also states that the yogi with the agitation of wisdom, due to the habituation of discriminating thoughts that distinguish phenomena, the nature of the mind's agitation not being pacified, prevents agitation. Therefore, it is said that the unwavering mind is the peace that approaches the path. Thus, quoting the scriptures that can be known, it is said that excessive examination becomes a fault, so one should practice abiding meditation. Here, it is said that the nature of agitation is the wisdom of distinguishing phenomena, which means that if one examines too much, agitation will eventually arise, but how can that wisdom itself be agitation? Also, it is said in the same text that clarity is the first, another name for being free from faults such as dullness. This also states that the yogi who only practices calm abiding, even when distinguishing phenomena, is too focused, so-called the nature of the mind sinking, sinking becomes an unfavorable aspect of distinguishing phenomena, which is prevented. As it is said, this also means that if one abides too much, dullness and sinking will eventually arise, becoming an unfavorable aspect of distinguishing phenomena, but it does not show that calm abiding itself is sinking and dullness. In accordance with this, it is also said in the last chapter of the Stages of Meditation: Furthermore, when one cultivates insight and wisdom becomes extremely strong, then because calm abiding is weak, like a lamp placed in the wind, the agitation of the mind will prevent one from seeing it very clearly. Therefore, at that time, one should cultivate calm abiding. If the aspect of calm abiding is strong, one will not be able to see it very clearly, like a person covered by sleep. Therefore, at that time, one should also cultivate wisdom. When two yoked oxen are connected and move forward together, when the two move forward together in this way, one should remain without manifest activity until the body and mind are harmed. Thus, whichever aspect of calm abiding and insight is stronger, one should cultivate the other more, and after making the two equal, one should cultivate them. If the aspect of calm abiding is strong and calm abiding and insight are not equal, then one should not grasp it as becoming a non-conceptual meditation.
Chinese
因此，在尚未掌握以理智破斥的定量之前，凡是自以为是地抓住的，都是实执，因此中观的论典中也破斥了所有这些。考虑到这一点，认为所有区分性的观察和禅修都是成佛的障碍，也不应采纳汉地禅师的观点。后禅定的根本释文中也清楚地说明了，释文中说：如此，我的真如是无支分、无所缘、无形、无相、不动摇、清晰地体验的特征，但由于认为没有舍弃分别的道路，所以说“智慧的观察在前”。智慧就是般若。它进入自己的对境就是观察，即智慧的观察。智慧的观察是般若显现的特征，即我的真如所在的前面安住，就是智慧的观察在前。因此，它会这样说：虽然自己觉知的自性是不分别的，但般若的显现却在前进行观察。因此，在修习真如的时候，也证明了不能舍弃区分性的智慧。总之，在声闻禅定以下修习止观，从声闻的尽头修习胜观，在那里，如果区分性智慧的观察过多，就会破坏之前的安住状态，因此要交替进行观察和安住的禅修，从而获得止观双运。为了成就无量无边的殊胜悉地事业，如行续中所说的那样，必须先进行念诵四支和真如三昧的禅定，才能成就。而成就许多微小的悉地，则不一定需要这样做。第四，在《善成》中说：最殊胜的事业，由特殊的念诵来成就。事先进行亲近，也能成就一般的事业。又如《力猛》中说：按照仪轨，首先念诵一百万遍，然后开始修持密咒。这样就能迅速获得悉地，密咒仪轨不会长期令人疲惫。又如《后禅定》中说：明咒本身不
English
Therefore, before mastering the measure of refutation by reason, whatever is grasped with the thought "this is it" is all grasping at reality, and therefore all of these are refuted in the Madhyamaka treatises. Considering this, the view of the Chinese Chan masters, who hold that all discriminating observation and meditation are obstacles to attaining Buddhahood, should not be adopted. The root and commentary of the Later Contemplation also clearly state this, saying in the commentary: "Thus, my suchness is of the nature of experiencing without parts, without object, without form, without appearance, unmoving, and clear, but since it is held that the path of discrimination is not abandoned, it is said that 'the observation of wisdom is in front.' Wisdom is prajna. Its entering into its own object is observation, that is, the observation of wisdom. The observation of wisdom is the characteristic of the appearance of prajna, that is, the abiding in front of my suchness, which is the observation of wisdom in front. Therefore, it will say this: Although the nature of self-awareness is non-discriminating, the appearance of prajna engages in observation in front." Thus, it is proven that discriminating wisdom cannot be abandoned even when meditating on suchness. In short, below the dhyana of the Hearers, practice shamatha, and from the end of the Hearers, practice vipassana, and there, if there is too much observation of discriminating wisdom, it will destroy the previous state of abiding, so alternate between observation and abiding meditation, thereby attaining the union of shamatha and vipassana. In order to accomplish limitless and extraordinary siddhis, as stated in the Action Tantra, it is necessary to first engage in the meditation of the four branches of recitation and the three samadhis of suchness. However, it is not necessarily necessary to do so in order to accomplish many minor siddhis. Fourth, in the Well-Accomplished it says: The most excellent activities are accomplished by special recitation. Performing approach beforehand will also accomplish ordinary activities. Also, as stated in the Forceful One: According to the ritual, first recite a hundred thousand times, then begin to practice the mantra. In this way, siddhis will be quickly attained, and the mantra ritual will not be tiring for a long time. Also, as stated in the Later Contemplation: The vidya-mantra itself does not