Tibetan
། རྒྱ་ཆེ་བ་མཚན་དཔེས་སྤྲས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཞིག་སྟེ། དེ་ཡང་ཐུགས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་རོ་མཉམ་པར་ཞུགས་ནས་དེ་ལས་ནམ་ཡང་ལྡང་བ་མེད་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་དུས་སུ་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་འབར་བས་བརྒྱན་པ་ནམ་ཡང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མི་སྟེན་པར་བཞུགས་པ་གཉིས་ཀའང་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་པ་སྟེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱང་དེ་དང་མཐུན་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་རྒྱལ་བའི་ཐུགས་ཆོས་སྐུ་སྒྲུབ་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་བས་ད་ལྟ་ནས་རང་གི་སེམས་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་བཞག་ནས་རྒྱལ་བའི་ཐུགས་དང་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལམ་སྒོམ་པ་བཞིན་དུ། གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་སྒྲུབ་པ་ནའང་རང་གི་ལུས་མཚན་དཔེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྣང་བའི་སྐུ་དང་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལམ་སྒོམ་དགོས་ཏེ། འདི་གཉིས་ནི་བྱེད་ན་བྱེད་མཉམ་དང་འཇོག་ན་འཇོག་མཉམ་དུ་ཀུན་ནས་ མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དགོངས་ནས་བདག་སྒྲུབ་པ་ལས། དེ་བས་ན་བདག་མེད་པ་དང་འདྲ་བར་རྒྱ་ཆེ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་འདིའི་ལུགས་ཀྱི་རྒྱ་ཆེ་བ་ནི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་རྒྱ་ཆེ་ལུགས་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་ལ་རང་གི་རང་བཞིན་ལས་སྒྲུབ་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འབྲས་བུའི་སྐབས་སུ་ལུས་མཚན་དཔེས་སྤྲས་པའི་རྟེན་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དམིགས་མེད་ཀྱི་ཐུགས་གཉིས་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་དུས་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་བཞིན་དུ། ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་བའི་ཡིད་ངོན་རང་གི་སྐུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཐབས་དང༌། དེའི་ཚོ་རང་གི་སེམས་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་གཉིས་ཤེས་པ་གཅིག་གི་ངོ་བོར་དབྱེར་མེད་པ་དུས་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པའི་ཐབས་ཤེས་དབྱེར་མེད་དུ་བྱ་དགོས་ཏེ། འདི་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གོམས་པར་བྱས་བས་མཐར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་གདུལ་བྱ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་སྣང་བའི་གོ་འཕང་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ལྷར་སྣང་བའི་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་ཀྱང་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་ནས་དེས་ཕོངས་པར་གྱུར་ན། སངས་རྒྱས་སུ་བགྲོད་མི་ནུས་པས་གཉིས་ཚོགས་པ་དགོས་པར་བདག་སྒྲུབ་པ་ལས། དེ་ལ་ཡང་ཐུབ་པ་འོད་ཟེར་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྲོ་བ
Chinese
具有广大的、以妙相好庄严的自性。也就是，心融入诸法之真如，并且永不从中脱离；同时，身体以光辉灿烂的妙相好庄严，永不依赖变异而安住。这两者本体无别，即是“以自性之自性”所说的意义。如此，那么成就它的方便和智慧也必须与之相应。例如，在成就胜者的心法身时，瑜伽士从现在开始将自己的心安住于事物之真如的意义上，如是修习与胜者之心在形态上相符的道。同样，在成就色身时，也必须修习自己的身体显现为具有妙相好的身相，与此身相在形态上相符的道。因为这两者，做则同做，安住则同安住，在一切方面都相同。考虑到这一点，从我执的修习来说，因此应当修习如同无我一般，广大的自性也无有差别。如是说，此处的广大是指在天瑜伽中进行，而广大的方式将在下文叙述。以如是之方式修习，被称为从自己的自性中修习。在果位的时候，如身体以妙相好庄严的所依，以及依于此的无缘之心，二者本体无别，同时安住。同样，在道位的时候，瑜伽士的意念，自己之身显现为如来之身相的方便，以及同时自己的心专注于法之真如，无自性的智慧，二者在知觉上无别，必须使方便与智慧无别地同时聚集。因为习惯于同时结合这两者的瑜伽，最终将成就无二之智慧，此智慧将显现为对所化众生的色身之果位。如此，即使是显现为天尊之最胜方便，如果脱离了如实证悟自心本性的智慧，并因此而匮乏，则无法成佛，因此必须聚集二者。在自我成就中，也说到了这一点：能仁（释迦牟尼）放出无量光芒
English
It possesses a vast nature adorned with excellent marks and signs. That is, the mind enters into the suchness of all dharmas and never departs from it; at the same time, the body is adorned with radiant marks and signs, and abides without ever relying on change. These two are inseparable in essence, which is the meaning of "by the very nature of self." Thus, the means and wisdom to accomplish this must also be in accordance with it. For example, when accomplishing the mind-dharma-kaya of the Victorious Ones, the yogi, from now on, places his own mind on the meaning of the suchness of things, and cultivates the path that conforms to the mind of the Victorious Ones. Similarly, when accomplishing the form-kaya, one must also cultivate the path that conforms to the form of one's own body appearing as having the marks and signs. Because these two, if doing, then doing together, if abiding, then abiding together, are the same in all respects. Considering this, from the practice of self-grasping, one should therefore cultivate the vast nature as being no different from selflessness. It is said that the vastness here refers to practice in deity yoga, and the manner of vastness will be described below. Practicing in such a way is called practicing from one's own nature. At the time of fruition, just as the basis of the body adorned with marks and signs and the non-objective mind that relies on it are inseparable in essence and abide simultaneously, so too, at the time of the path, the yogi's mind, the means by which his own body appears as the form of the Tathagata, and at the same time, his own mind focused on the suchness of dharma, the wisdom of no-self-nature, are inseparable in essence in perception, and the means and wisdom must be gathered together inseparably at the same time. Because by becoming accustomed to the yoga of combining these two simultaneously, ultimately the non-dual wisdom itself will be accomplished, and this wisdom will appear as the form-kaya of the state of enlightenment for those to be tamed. Thus, even the supreme means of appearing as a deity, if it is separated from the wisdom that realizes the nature of one's own mind without error, and is therefore deficient, one cannot become a Buddha, so the two must be gathered together. In self-accomplishment, it is also said that the Able One (Shakyamuni) emits immeasurable rays of light.
Tibetan
་དང་ལྡན་པ། རང་དང་གཞན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཐའ་ ཡས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པའི་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་གི་མཚན་ཉིད་ཅན། ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བས་ཕོངས་པར་གྱུར་བ་ནི་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པས་སྒོམ་པར་བྱེད་ནའང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མ་ལུས་པ་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་བའི་སེམས་སུ་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གཟུང་རྣམ་ལྷའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་རྒྱ་ཆེ་བ་ལྟའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སེམས་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ཡང་ཐབས་ཤེས་ཐ་དད་དུ་འཇོག་པ་ནི། ལོག་ས་ཐ་དད་ལ་ལྟོས་པའི་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་སེམས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་བཟློག་པའི་ཆ་ནས་ཤེས་རབ་ཏུ་འཇོག་སྟེ། ཤེས་བྱའི་མཐར་ཐུག་པ་དོན་དམ་པ་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་པ་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་ལས་ལོག་པའི་ཆ་ནས་ཐབས་སུ་འཇོག་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐབས་ནི་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་བར་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བདག་སྒྲུབ་པ་ལས། དེ་དག་ཀྱང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་རྒྱ་ཆེ་བའི་སེམས་དང་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནའང༌། ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་ཐ་སྙད་ནི་ཐ་དད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་སེམས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ལས་བཟློག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ་ལ། རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཐབས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །འདིར་ཐབས་ཤེས་སུ་འཇོག་པའི་ཚུལ་སྤྱི་འགྲོ་ལྟར་གསུངས་ཀྱང་ཐབས་ཤེས་སུ་འཇོག་པའི་གཞི་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གཟུང་ཆ་ ལྷའི་འཁོར་ལོར་སྣང་བས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་སྒྲུབ་ཅིང༌། རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཤེས་གཉིས་མེད་དུ་སྦྱོར་བ་ནི་སྔགས་ནས་གསུངས་པའི་ཐབས་ཤེས་དང་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། བཞི་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། ཡང་ན་ལྷའི་བདག་ཉིད་ཅན་འབའ་ཞིག་ཙམ་བསྒོམས་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་དེ་ཙམ་གྱིས་འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ལས་རྫོགས་པ་མཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་གྱི་ལྷ་རྣམས་མ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བསྐལ་བ་གྲངས་མེད་པ་མང་བར་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་བར་འགྱུར་གྱི་མྱུར་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གཉིས་ཀ་སྒོམ་
Chinese
དང་ལྡན་པ། 自身和他者的无边圆满的所依，即是具有真实方便之殊胜特征。由于缺乏智慧而贫乏，即使显现趋入而修习，也不能获得所有圆满，因此，应对其体性生起无倒之心。如是说。所取显现为天尊形象，证悟无自性的智慧，与广大见之瑜伽心识体性虽一，然安立为方便与智慧差别，乃是观待不同错谬之处，而有不同遮遣之名言所致。如此，对于真如之义，从遮止颠倒执着之心之分位而言，安立为智慧，因为了知所知之究竟，即是胜义谛，是最殊胜的智慧之故。从遮止无有成办自果之能力之分位而言，安立为方便，因为佛陀之方便，即是能够成办佛陀之故。如是，从成办自我而言，彼等虽与无倒广大之心识体性相同，然应了知不同之名言，如此，从真如中遮止颠倒之心之自性，应知为智慧，而从遮止无有成办自果之能力而言，则显示为方便。如是说。此处虽如共同道理般宣说安立方便与智慧之方式，然安立方便与智慧之所依，乃是密咒之特殊方便与智慧。如是，所取分显现为天尊坛城，由此成办色身，证悟自性空性，由此成办法身，将方便与智慧无二结合，应知此乃密咒中所说之方便智慧及瑜伽等之主要意义。第二，四百五十论释中说：或者仅仅修习天尊之自性，如此则不能以此而成佛，因为事业圆满有所欠缺之故。或者修习诸天之真如，而非诸天本身，如此则需经无数劫才能获得佛果，不能迅速成佛。因此，应当修习二者。
English
endowed with. Being the basis for the infinite perfections of oneself and others, it is characterized by the supreme of authentic methods. Being impoverished by the lack of wisdom, even if one cultivates by manifestly approaching, one will not attain all perfections, therefore, one should generate an undeluded mind towards its essence. Thus it is said. The wisdom that realizes the absence of inherent existence in the appearance of the apprehended aspect as a deity, although being of the same essence as the mind of vast view yoga, is established as different in method and wisdom due to the power of terminology that differs in negation depending on the different places of error. Thus, from the aspect of averting the mind's inverted grasping of the meaning of suchness, it is established as wisdom, because knowing the ultimate object of knowledge, the ultimate truth, is the supreme wisdom. From the aspect of averting the inability to accomplish one's own result, it is established as method, because the method of the Buddha is the ability to accomplish Buddhahood. Thus, from the perspective of accomplishing oneself, although they are of the same nature as the vast, undeluded mind, one should understand the different terminology, thus, from the nature of averting the inverted mind from suchness, it should be known as wisdom, and from averting the inability to accomplish one's own result, it is shown as method. Thus it is said. Here, although the manner of establishing method and wisdom is explained according to the general approach, the basis for establishing method and wisdom is the special method and wisdom of mantra. Thus, the apprehended aspect appears as the mandala of deities, thereby accomplishing the Form Body, and realizing the emptiness of inherent existence, thereby accomplishing the Dharma Body, the union of method and wisdom as non-dual, this should be understood as the main meaning of the method, wisdom, and yogas spoken of in the mantras. Secondly, in the commentary on the Four Hundred and Fifty Verses, it says: Or, if one meditates only on the nature of the deity, then one will not become enlightened by that alone, because the completion of the activity is deficient. Or, if one meditates on the suchness of the deities, but not on the deities themselves, then one will attain Buddhahood after countless eons, but not quickly. Therefore, one should meditate on both.