Tibetan
་ཏེ། བདག་མེད་པ་ལ་གོམས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང༌། ཟབ་པའི་ཕྱིར་དང་རྒྱ་ཆེའི་ཕྱིར། །རྣམ་མི་རྟོག་དང་ཡོངས་སུ་སྨིན། །འདི་ལ་དེ་གཉིས་བསྟན་པས་ན། །དེ་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའི་ཐབས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་པ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ནི་ཐབས་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པར་གྱུར་ན་དེ་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་དང་དེ་བཞིན་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། །བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་བྱང་ཆུབ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་གྱིས། །བྱང་ཆུབ་ཕུང་པོར་ཞེན་ནས་མཆོག་འཛིན་མ་བྱེད་ཅེས། །དང་པོའི་ལས་ཅན་དེ་ལ་དེ་སྐད་ བསྟན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་གི་དོན་ནི་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཐབས་དང་བྲལ་ན་བདག་མེད་པ་ཅི་ཙམ་གོམས་ཀྱང་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་གསོས་སུ་གྱུར་པའི་སངས་རྒྱས་མི་འཐོབ་པས་ཐབས་ལ་འབད་དགོས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་གོ་འཕང་དེ་ཡང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཐབས་གོམས་པ་ཁོ་ནའི་ལག་རྗེས་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་གོམས་པའི་ལག་རྗེས་ནི་དྲི་མ་ཟད་པ་ཙམ་གྱི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཐབས་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པས་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱེད་ནུས་ཀྱང༌། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་སྒྲུབ་པ་མི་འབྱུང་ཞེས་སྟོན་པ་མིན་ལ། སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཐབས་ཙམ་ལ་གོམས་པས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་སྒྲུབ་པའི་གཟུགས་སྐུ་ཐོབ་ནུས་ཀྱང་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་ཆོས་སྐུ་མི་འཐོབ་ཅེས་སྟོན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་གཅིག་ཐོབ་ནས་ཅིག་ཤོས་མ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་པས་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེས་འཕགས་པའི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་དྲི་མ་མཐའ་དག་འདག་བྱེད་ཡིན་པས། དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང༌། གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཐབས་རྣམས་ཀྱང་གཟུགས་སྐུའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་ཆོས་སྐུའི་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། རྒྱ་ཆེ་བའི་ཐབས་ལ་མ་འབད་ན་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཇི་ཙམ་ཞིག་གོམས་པར་བྱས་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་བརྒལ་བ་ཙམ་སྲིད་ ཀྱི། དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་ཆོས་སྐུ་ལ་གཏུག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་མ་འབད་ན་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཐབས་ལ་ཅི་ཙམ་འབད་ཀྱང་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ལ་གཏུག་པར་མི་ནུས་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་སངས་རྒྱས་པའི་སྐབས་ཀྱི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཟད་པ་ནི་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པའི་ལག་རྗེས་ཡིན་ལ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་གསོས་སུ་འགྱུར་བ་ནི་ཐབས་རྒྱ་ཆེ་བའི་ལག་རྗེས་སུ་བྱ་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་འཛིན་པའི་མིག་གི་ཤེས་པ་སྐྱ་བ་ལ་རྐྱེན་གསུམ་ཚང་དགོས་པས། གསུམ་གའི་འབྲས་བུ་ཡིན་མོད་ཀྱང་གཟུགས་ལ་འཛིན་གྱི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གཞན་ལ་མི་འཇུག་པ་ནི་དབང་པོའི་ལག་རྗེས་དང༌། མྱོང་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པ་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དང༌། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེས་པ་དམིགས་རྐྱེན་གྱི་ལག་རྗེས་ཡིན་པ་དང་འདྲའོ། །ཟབ་པའི་ཕྱིར་དང་ཞེས་སོགས་མདོ་སྡེ་རྒྱན་གྱི་ལུང་ནི། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ཚང་ན་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་བླ་ན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཁུངས་སོ། །སྦྱིན་དང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྡུད་པའི་ལུང་ནི། སྦྱིན་སོགས་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་རྣམས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་དང༌། དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པར་བྱས་ན་ཐབས་སུ་འགྱུར་བའི་ཁུངས་སོ། །དེའི་འོག་ཏུ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཐབས་གསུངས་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མི་འདྲ་བ་གོམས་པ་ལས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྒོམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེའི་དོན་ནི་སྦྱིན་སོགས་ཐབས་སུ་བཤད་པ་དེ་རྣམས་བླ་ན་ མེད་པའམ་གོང་ན་མེད་པའི་ཐབས་སུ་གསུངས་པ་དེ་ན་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་དུ་གྱུར་བ་དང་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལམ་སྒོམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་རྣམ་པ་ཡེ་མི་འདྲ་བའི་ལམ་ཙམ་ཞིག་གོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའོ། །གཟུགས་སྐུ་དང་རྣམ་པ་མཐུན་པའི་ལམ་སྒོམ་པ་མེད་ན་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་གོང་མེད་པས་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལས། བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་ལས་བསྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཞེས་པའོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཟབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཅན་དང༌
Chinese
因此，习惯于无我，乃是仅舍弃分别念之果。如是说：以其深广故，不分别且熟，于此示彼二，是故无上方便。如是说。因此，不颠倒的布施等之心极投入是方便，若完全回向于一切智智，则彼等成为圆满菩提之因。如是说：布施与持戒，忍辱及精进，禅定与智慧，菩提尽回向。执著菩提蕴，切莫执为胜，最初业者，如是示。如是说。彼等之义是，若离广大之方便，则无论习惯于无我多久，亦不得成为一切有情之滋养之佛陀，故须勤奋于方便。利益一切有情之果位，亦是习惯于广大方便之手印，习惯于无我之手印，乃是仅断除垢染而已。此非谓，虽以离广大方便之空性，能令一切垢染尽除，然不生利益一切有情之事。亦非谓，虽仅习惯于离空性之广大方便，能得成办一切有情之事之色身，然不得一切垢染尽除之法身。以法身与色身二者，不可能得一而不得另一，以彼二者是依赖于一因缘聚合之决定关系，故永不分离。又，以菩提心宝所超胜之通达空性之智慧，乃是断除一切我执之垢染者，故是具二清净之法身之不共因，然亦是色身之俱生助缘。如是，广大之方便等，亦是色身之不共因，然亦是法身之俱生助缘，若不勤奋于广大之方便，则
English
Therefore, habituating oneself to egolessness is the very fruit of abandoning mere conceptualization. As it is said: Because of its profundity and vastness, it is non-conceptual and fully ripens. Since these two are taught in this, therefore it is the unsurpassed method. Thus it is said. Therefore, engaging the mind thoroughly in undistorted giving and so forth is the method, for if those are completely dedicated to omniscience itself, then they will become the very cause of perfect enlightenment. As it is also said: Giving and discipline, patience and likewise diligence, meditation and wisdom, dedicate entirely to enlightenment. Do not cling to the aggregates of enlightenment, do not take them as supreme. To the first practitioner, thus it should be taught. Thus it is said. The meaning of those is that if one is separated from the vast method, then no matter how much one is habituated to egolessness, one will not attain Buddhahood, which is the nourishment for all beings, so one must strive for the method. That state of benefiting all sentient beings is also the result of habituating oneself to the vast method, for the result of habituating oneself to egolessness is merely the abandonment of the exhaustion of defilements. This does not mean that although meditating on emptiness apart from the vast method can exhaust all defilements, it does not produce the accomplishment of all sentient beings. Nor does it mean that although merely habituating oneself to the vast method apart from meditating on emptiness can attain the form body that accomplishes the purpose of all sentient beings, it does not attain the dharma body that exhausts all defilements, for it is impossible to attain one of the two, the dharma body and the form body, and not the other, for those two are a definite relationship that depends on a single collection of causes, so they are never separate. Moreover, the wisdom that realizes emptiness, which is superior to the precious mind of enlightenment, is what eradicates all the defilements of self-grasping, so it is the uncommon cause of the dharma body with two purities, but it is also the co-occurring condition of the form body. Similarly, the vast methods are also the uncommon cause of the form body, but they are also the co-occurring condition of the dharma body, for if one does not strive for the vast methods, then
Chinese
仅仅是习惯于甚深的真如，也只能超越轮回。因为无法达到一切垢染都已穷尽的法身。如果不努力于证悟空性的智慧，那么无论多么努力于广大的方便，也无法达到色身。然而，成佛之际的一切垢染都已穷尽，这是修习空性的结果。成为一切众生的滋养，必须是广大方便的结果。例如，执取蓝色的眼识，需要三种因缘具足。虽然是三者的结果，但只能执取色法，而声音等其他对境则无法进入，这是根的作用。产生体验的自性，这是俱生缘的作用。产生蓝色的形象，这是所缘缘的作用，与此类似。《现观庄严论》的经文“因为甚深”等，是说如果方便和智慧两方面都具备，那么就成为成就果位的无上方法之来源。《布施》等的集经文，是说布施等成就佛陀的方便，如果回向菩提，并以无缘的智慧摄持，就成为方便之来源。其下所说的密咒乘的不共方便，如是说：“那也不是如其本然，因为没有串习不同之因所生的圆满菩提现前以及随顺的修习。”其意义是说，所说的布施等是方便，那些被称为无上或至上的方便并非如此，因为没有修习与佛陀的色身现前以及形象随顺的道，因为仅仅是习惯于与果位和形象完全不同的道而已。也就是说，如果没有修习与色身形象一致的道，那么就无法成就佛陀，因此要成立并非至上的方便，如经所说：“具有自性的本体，以自性而深广的果位，是从自己的自性中成就的事业。”其中，一般而言，所要获得的果位是具有甚深法身自性的，
English
Even if one becomes accustomed to the profound Suchness, it is only possible to transcend samsara. This is because one cannot reach the Dharmakaya in which all defilements are exhausted. If one does not strive for the wisdom that realizes emptiness, then no matter how much one strives for vast means, one cannot reach the Rupakaya. However, the exhaustion of all defilements at the time of attaining Buddhahood is the result of meditating on emptiness. Becoming the nourishment for all beings must be the result of vast means. For example, the eye consciousness that apprehends blue requires the completion of three conditions. Although it is the result of all three, it only apprehends form, and other objects such as sound do not enter, which is the function of the sense faculty. The arising of the nature of experience is the function of the immediate condition. The arising of the appearance of blue is like the function of the objective condition. The verse from the Ornament for Clear Realization, "Because of profundity," etc., is the source for how the means of accomplishing the result becomes unsurpassed when both aspects of means and wisdom are complete. The sutra collection verse beginning with "Giving," etc., is the source for how means such as giving, which accomplish Buddhahood, become means when they are dedicated to enlightenment and grasped by wisdom without objectification. Below that, the uncommon means of the mantra vehicle are spoken of as follows: "That is not as it is in reality, because there is no meditation that accords with the manifestation of complete enlightenment arising from the habituation of different causes." The meaning of this is that the means such as giving that were explained, those that were called unsurpassed or supreme means, are not so, because there is no meditation on the path that accords with the manifestation of the Buddha's Rupakaya and its appearance, because one is merely accustomed to a path that is completely different from the result and its appearance. That is to say, if there is no meditation on the path that is in accordance with the appearance of the Rupakaya, then one cannot accomplish Buddhahood, therefore, to establish that it is not the supreme means, as the sutra says: "The result that is profound and vast by its own nature is the activity accomplished from its own nature." In general, the result to be obtained is that which has the nature of the profound Dharmakaya,