Tibetan
་མོ་ལས། དེ་ནས་རིན་ཆེན་རིགས་བཟླས་པ། །བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དུ། །སྟོང་གསུམ་གྱི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདི། །སྟོང་པ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། །ནམ་མཁའ་དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས། །རིག་སྔགས་ཡི་གེ་བསམ་པར་བྱ། །ཆོས་རྣམས་དངོས་མེད་ཅེས་བྱ་བ། །སྟོང་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ། །ཕྱི་དང་ནང་དུ་རྣམ་བརྟགས་པའི། །གཟུགས་ནི་རེ་ཞིག་མ་སྐྱེས་ཏེ། །གང་ན་གཟུགས་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་མིག་ཅེས་ཇི་སྐད་བརྗོད། །གཟུགས་དང་མིག་ནི་མེད་པས་ན། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །ཇི་ལྟར་མིག་ལ་དེ་བཞིན་ཀུན། ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་སྤངས་པའོ། །རྣལ་འབྱོར་ཚུལ་ནི་འདི་ཡིས་སུ། །རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྒྲུབ་པའི་མཆོག །ཅེས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ནི། རང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་མདུན་དུ་ཡང་པདྨས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་བསམས་ལ་ཡི་གེ་དགོད། དེ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གཞན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་ན་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། རྩེ་མོ་ལས། །དེ་ནས་པདྨའི་རིགས་བཟླས་པ། །བདག་ཉིད་པདྨའི་སེམས་དཔར་བྱ། །སྟོང་གསུམ་གྱི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདི། །པདྨའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོོམ། །པདྨ་དག་ཆེན་དེ་ལ་ནི། རིགས་སྔགས་ཡི་གེ་རྣམ་པར་བསྒོམ། །པདྨ་དེ་ལས་མཁས་པ་ཡིས། །ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྣམ་པར་བསམ། །པདྨ་ཆུ་ཡིས་མི་ཆགས་ཤིང༌། །འདམ་གྱི་ཉེས་པས་མི་གོས་པ། །དེ་བཞིན་ཆོས་ཀུན་དག་པ་སྟེ། །ཆོས་དབྱིངས་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་འདི་ཅི། །གང་འདི་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀུན་གྱི། །ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །རྣལ་འབྱོར་འདི་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་དཀའ་ཐུབ་ཆེ། །ཚེ་འདི་ཉིད་ལས་སངས་རྒྱས་པ། །པདྨ་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་རྣམས་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ལ་བཟླས་པའི་མིང་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཟློས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཨ་བ་ཏ་ར་ལས། དམིགས་བཅས་ཀྱི་ བཟླས་བརྗོད་བཤད་པའི་འོག་ཏུ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཆོས་བདག་མེད་པར་ཤེས་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ལ་ནི། །དོན་དམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གཞག་དག་བསྟན་པ་དེ་ཡང་ད་འདིར་བཤད་པར་བྱའོ། །ཞེས་དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་དང་བཤད་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་རྣམས་དྲངས་ནས་བཤད་པ་བཞིན་བཀོད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་རྩེ་མོ་ནས་གསུངས་པ་ནི། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བ་ལྷག་མཐོང་གཙོ་ཆེ་ལ། དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་ནས་གསུངས་པ་ལ་དཔྱོད་པ་དང་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་པའི་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀ་ཡོད་ལ། ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། ཞི་གནས་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་སེམས་གང་དམིགས་པར་བྱ་བ་གཅིག་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི། ཤེས་རབ་སྟེ་དེ་ཡང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ། མཉམ་པར་འཇོག་པའི་སེམས་ཀྱིས་འདི་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའོ། །འདི་ནི་ཟག་པ་མེད་པའོ། །འདི་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ། །འདི་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའོ། །ཞེས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྣམ་པའོ། །ཞེས་ཞི་ལྷག་གི་མཚན་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་སོ། །ཟག་བཅས་ཟག་མེད་སོགས་སོ་སོར་འབྱེད་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་གསུངས་པ་ནི་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་སྟེ། །ཇི་ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་ངེས་མཚོན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་འཇོག་ སྒོམ་འབབ་ཞིག་བྱས་ན་མཐར་བྱིང་རྨུགས་སུ་འགྱུར་ལ། ལྷག་མཐོང་གི་དཔྱད་སྒོམ་འབའ་ཞིག་བྱས་ན་མཐར་རྒོོད་པར་འགྱུར་བས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཆ་མཉམ་ལ་བསྒོམ་ཞིང༌། རྒོད་པ་ནི། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱོ་ཤས་སྐྱེ་བའི་དམིགས་པ་དང༌། བྱིང་རྨུགས་ནི། སེམས་ལ་སྣང་བ་ཆེན་པོ་ཤར་བ་སོགས་གཟེངས་བསྟོད་པའི་དམིགས་པ་ཡིད་ལ་བྱས་ལ་གསལ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་པས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་ཆ་མཉམ་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་ཐོབ་ན་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བར་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་གསུངས་ཏེ། ཞི་གནས་ཤས་ཆེ་ན་ནི། སེམས་རྨུགས་པའི་ཉེ་བར་གཡེང་བར་འགྱུར་ལ། ལྷག་མཐོང་ཤས་ཆེ་ན་ནི། རྒོད་པའི་ཉེ་བར་གཡེང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཀྱང་ཉེ་བར་གཡེང་བའི་དངོས་པོ་གཉིས་བཟློག་ནས་བསམ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ལ་ཟུང་དུ་འཇུག་པར་གནས་ལ། དྲན་པའི་ཐག་པས་གང་དང་གང་དུ་ཞི་གནས་དང་ལྷ་མཐོང་གི་ཚུལ་རྟ་ལྟ་བུ་གང་ལས་ཉམས་པ་ལས་བློ་བཟློག་སྟེ་ཡང་དག་པ་ལ་སྦྱར་བ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། །ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྣམ་པ་འདིས་འཇུག་པའི་ངག་ཚུལ་ཅན་ནི། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ཞེས་སོ། །སངས་རྒྱས་གསང་བས་ནི། སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པའི་ཚེ་སྲོག་རྩོལ་བཀག་པའི་རླུང་སྦྱོར་དང་སྦྲགས་ནས་བྱ་བར་བཞེད་དེ་ཨ་བཏར་ལས་བདག་དང་ལྷ་དང་བཟླས་བརྗོད་ དུ་བྱ་བའི་ཡི་གེ་ཇི་ལྟར་བསམས་པ་རྣམས་མ་སྐྱེས་པར་སྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་
Chinese
མོ་ལས། དེ་ནས་རིན་ཆེན་རིགས་བཟླས་པ། །此后，珍宝部持诵。 །བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དུ། །自身化为金刚珍宝。 །སྟོང་གསུམ་གྱི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདི། །三千世界此世界， །སྟོང་པ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། །观为空性当修习。 །ནམ་མཁའ་དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས། །于彼虚空瑜伽士， །རིག་སྔགས་ཡི་གེ་བསམ་པར་བྱ། །明咒字义当思维。 །ཆོས་རྣམས་དངོས་མེད་ཅེས་བྱ་བ། །诸法称为无实性， །སྟོང་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ། །空性即名为真如。 །ཕྱི་དང་ནང་དུ་རྣམ་བརྟགས་པའི། །内外分别所思之， །གཟུགས་ནི་རེ་ཞིག་མ་སྐྱེས་ཏེ། །色暂且未曾生起， །གང་ན་གཟུགས་ནི་ཡོད་མིན་པ། །何处无有色存在？ །དེ་ལ་མིག་ཅེས་ཇི་སྐད་བརྗོད། །彼处如何称之为眼？ །གཟུགས་དང་མིག་ནི་མེད་པས་ན། །以无色与眼之故， །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །分别识亦不生起。 །ཇི་ལྟར་མིག་ལ་དེ་བཞིན་ཀུན། །如眼一般一切法， གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་སྤངས་པའོ། །能取所取皆已断除。 །རྣལ་འབྱོར་ཚུལ་ནི་འདི་ཡིས་སུ། །瑜伽之理依此者， །རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྒྲུབ་པའི་མཆོག །能成最胜之欢喜。 །ཅེས་གསུངས་སོ། །如是说。 །བཞི་པ་ནི། 第四是， རང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་མདུན་དུ་ཡང་པདྨས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་བསམས་ལ་ཡི་གེ་དགོད། 自己观想自在和面前也以莲花遍布虚空而写字。 དེ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གཞན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་ན་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། 然后，在确定一切法无自他之义后，应当修习， རྩེ་མོ་ལས། །如《顶续》所说： །དེ་ནས་པདྨའི་རིགས་བཟླས་པ། །此后，莲花部持诵。 །བདག་ཉིད་པདྨའི་སེམས་དཔར་བྱ། །自身化为莲花萨埵。 །སྟོང་གསུམ་གྱི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདི། །三千世界此世界， །པདྨའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོོམ། །观为莲花之形相。 །པདྨ་དག་ཆེན་དེ་ལ་ནི། 于彼清净大莲花， རིགས་སྔགས་ཡི་གེ་རྣམ་པར་བསྒོམ། །观想部族明咒之字义。 །པདྨ་དེ་ལས་མཁས་པ་ཡིས། །智者从彼莲花中， །ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྣམ་པར་བསམ། །思维诸法之精要。 །པདྨ་ཆུ་ཡིས་མི་ཆགས་ཤིང༌། །莲花不为水所染， །འདམ་གྱི་ཉེས་པས་མི་གོས་པ། །不为淤泥之过所污。 །དེ་བཞིན་ཆོས་ཀུན་དག་པ་སྟེ། །如是诸法皆清净， །ཆོས་དབྱིངས་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པའོ། །法界本初即不生。 །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་འདི་ཅི། །如来藏此为何？ །གང་འདི་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། །即此空性之法性。 །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀུན་གྱི། །色等一切诸法之， །ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །法性即名为真如。 །རྣལ་འབྱོར་འདི་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །以此瑜伽之理者， །རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་དཀའ་ཐུབ་ཆེ། །大瑜伽士大苦行。 །ཚེ་འདི་ཉིད་ལས་སངས་རྒྱས་པ། །即于此生证菩提， །པདྨ་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །莲花必定当成办。 །ཞེས་གསུངས་སོ། །如是说。 །འདི་རྣམས་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ལ་བཟླས་པའི་མིང་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཟློས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །这些是为了反复熟悉而安立持诵之名，并非念诵明咒之字。 །ཨ་བ་ཏ་ར་ལས། །《阿瓦达拉》中说： དམིགས་བཅས་ཀྱི་ བཟླས་བརྗོད་བཤད་པའི་འོག་ཏུ། །在宣说有相之持诵后， །རྣལ་འབྱོར་པ་ཆོས་བདག་མེད་པར་ཤེས་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ལ་ནི། །对于瑜伽士具有了知诸法无我之智慧者， །དོན་དམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར། །胜义智慧之瑜伽， །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གཞག་དག་བསྟན་པ་དེ་ཡང་ད་འདིར་བཤད་པར་བྱའོ། །《真实摄》和《金刚顶》中所说的持诵之差别安立，现在也在此宣说。 །ཞེས་དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་དང་བཤད་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་རྣམས་དྲངས་ནས་བཤད་པ་བཞིན་བཀོད་པའོ། །如是引用《真实摄》和解释续部中所说而如实安立。 །གསུམ་པ་ནི། 第三个是， དེ་ལྟར་རྩེ་མོ་ནས་གསུངས་པ་ནི། །如是《顶续》中所说： སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་ས 以各别观察之智慧分析后，
English
mo las. Then, the recitation of the Ratna family. May I myself become the Vajra Jewel. This world of three thousand worlds, May I meditate on it as being empty. In that sky, the yogi, Should contemplate the letters of the knowledge mantra. "All dharmas are called non-existent," Emptiness is called Suchness. What is conceived of as outside and inside, Form is temporarily unborn. Where form does not exist, How can it be called an eye? Since form and eye do not exist, Consciousness does not arise. Just as with the eye, so with everything, All grasping and clinging are abandoned. By this way of yoga, The supreme joy is accomplished. So it is said. The fourth is: One should imagine that the sky is filled with lotuses in front of oneself and the Lord of the World, and write the letters. Then, one should meditate when one has gained certainty about the meaning of establishing all dharmas as without self or other. From the Peak: Then, the recitation of the Padma family. May I myself become the Padma Sattva. This world of three thousand worlds, May I meditate on it as the form of a lotus. On that great pure lotus, One should contemplate the letters of the family mantra. From that lotus, the wise one Should contemplate the essence of the Dharma. The lotus is not stained by water, Nor is it defiled by the faults of mud. Likewise, all dharmas are pure, The Dharma realm is unborn from the beginning. What is this essence of the Tathagata? That which is the nature of emptiness. The nature of all dharmas, such as form, Is called Suchness. By this way of yoga, Great yoga, great asceticism, Enlightenment in this very life, The lotus must be accomplished. So it is said. These are named recitation because they are made familiar again and again, but they are not repetitions of the letters of the mantra. From the Avatar: After explaining the recitation with objects, For yogis with minds that know that dharmas are selfless, The yoga of ultimate wisdom, The essence of Suchness and the distinctions of recitation from the Vajra Peak are also explained here. Thus, it is arranged as explained by quoting from the Essence of Suchness and the Explanatory Tantras. The third is: As stated in the Peak: Having examined with discriminating wisdom,
Chinese
主要在于增长胜观，而从其概括中所说的，则有止观二者，可作分析与不作分析。在《庄严经论》中也说：止住是，三摩地心之相，即心完全专注于一个所缘境。胜观是，智慧，也是从心中产生的，具有彻底区分诸法的性质。以等持之心，区分“这是有漏的”，“这是无漏的”，“这是完全烦恼的”，“这是完全清净的”，这就是区分的方式。像这样说了止观的性质。将有漏无漏等分别开来而说是胜观，这是指缘于如所有性的胜观。也应明确了解缘于尽所有性的胜观。如果只是修习止住的安住 禅修，最终会变成昏沉。如果只是修习胜观的分析禅修，最终会变成掉举，因此应平等修习止观二者。掉举是，缘于无常等产生厌离的所缘境。昏沉是，心中出现巨大景象等赞叹的所缘境，应忆念并使其清晰。这样做了之后，如果不作意就能平等地自然进入，那么《庄严经论》中说这是双运。如果止住偏重，心会变得接近昏沉的散乱。如果胜观偏重，会变得接近掉举的散乱。因此，应依次忆念显现和忆念无常，以此来遣除两种散乱之物，安住于应思考之物上，以正念之绳，从任何止住和胜观的状态如马一般退失之处，将心收回并专注于正确之处，这就是双运。仅仅通过双运，以这种方式进入的语态是，不作意而进入，这就是意义。如是说。佛密则认为，在修习空性时，应结合阻止生命勤作的气脉修持，在《阿补陀罗》中说，通过观想自我、本尊和念诵 之字等一切所想之物皆未生起的方式，来使一切法皆空
English
The main thing is to increase vipassanā, and from what is said in its summary, there are both śamatha and vipaśyanā, which can be analyzed and not analyzed. In the Ornament of the Kosa it is also said: Śamatha is, the characteristic of samādhi mind, that is, the mind is completely focused on one object of focus. Vipassanā is, wisdom, which also arises from the mind and has the nature of thoroughly distinguishing dharmas. With a mind of equanimity, distinguish "This is contaminated," "This is uncontaminated," "This is completely afflicted," "This is completely purified," this is the way to distinguish. In this way, the characteristics of śamatha and vipaśyanā are spoken of. Separating the contaminated and uncontaminated and saying it is vipassanā, this refers to the vipassanā that focuses on as many as there are. It should also be clearly understood that vipassanā focuses on how things are. If you only practice the abiding of śamatha meditation, it will eventually turn into dullness. If you only practice the analytical meditation of vipassanā, it will eventually turn into agitation, so you should practice both śamatha and vipaśyanā equally. Agitation is, focusing on impermanence, etc., which gives rise to aversion. Dullness is, focusing on the appearance of great visions in the mind, etc., which are praised, and should be remembered and made clear. After doing this, if you can enter equally and naturally without effort, then the Ornament of the Kosa says that this is union. If śamatha is emphasized, the mind will become distracted near dullness. If vipassanā is emphasized, it will become distracted near agitation. Therefore, one should successively remember appearances and remember impermanence, in order to dispel the two objects of distraction, and abide on the object to be thought of. With the rope of mindfulness, from any state of śamatha and vipaśyanā, like a horse, from where it has deteriorated, withdraw the mind and focus it on the correct place, this is union. Merely through union, the way of speaking of entering in this way is, entering without effort, this is the meaning. So it is said. Buddha Secret believes that when practicing emptiness, one should combine it with the practice of the prana that stops the life force. In the Apotara it is said that by contemplating that all things thought of, such as self, deity, and mantra letters, are unborn, all dharmas are made empty.