Tibetan
ས་དམ་པའི་ཆོས་རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་རྟོགས་པ་ན་དེ་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བས་ན། གྲོལ་ལམ་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་ལམ་ནི་དེ་སྐྱེད་པའི་ཐབས་རྒྱུད་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་ལམ་དུ་གཟུང་ངོ༌། །སློབ་དཔོན་གཞན་རྣམས་ཀྱང་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པའི་ལམ་གྲོལ་བྱེད་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ལྷག་མའི་ལམ་སྒོམ་པ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་འཇུག་པའི་རྒྱུད་སྦྱོང་བྱེད་དུ་བཞེད་མོད་ཀྱང༌། རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གི་སྐབས་ཀྱི་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་བས་ཀུན་བཏགས་པའི་བདག་ཙམ་ཞིག་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་པས་གང་ཟག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་གཉེན་པོར་མི་རུང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོའི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གྲོལ་ལམ་མིན་པར་རྒྱུད་སྦྱོང་བྱེད་ཙམ་དུ་མཚུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་ལ་རྒྱུད་སྦྱོང་བའི་ལམ་གྱི་སྣོད་དུ་རུང་ལ་གྲོལ་བྱེད་ཀྱི་ལམ་གྱི་སྣོད་དུ་མི་རུང་བ་དང་རུང་བའི་ཐེག་དམན་པ་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་བ་དང་རྣོ་བ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཕྱིར་དུ་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་གསུངས་པའི་གདུལ་བྱའི་གཙོ་བོའམ་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་གདུལ་བྱ་ནི་ཕྱི་མ་ཡིན་གྱི་སྔ་མ་ནི་ཞར་བྱུང་གི་གདུལ་བྱའོ། །ཐེག་དམན་པ་ལ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཁྱད་མེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་བསྟན་པས་ནི་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཙམ་གསལ་བར་བྱེད་པ་མིན་གྱི་ས་དང་ ཕར་ཕྱིན་དང་སྨོན་ལམ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང༌། བསྔོ་བ་དང་ཚོགས་གཉིས་དང་དྲི་མ་མ་ལུས་པས་དག་པའི་བསམ་མི་ཁྱབ་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་སྟོན་པས་སོ། །རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང༌། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་དེ་ལས་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་ལམ་དང༌། །སྤྱོད་པ་ཡོངས་བསྔོ་མ་བཤད་དེས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ག་ལ་འགྱུར། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་ལ་གནས་པའི་དོན། །མདོ་སྡེ་ལས་ནི་བཀའ་མ་སྩལ། །ཐེག་པ་ཆེ་ལས་བཀའ་སྩལ་བ། །དེ་ཕྱིར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང༌། ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ནི་ལྟ་བས་མི་འབྱེད་ཀྱི་ཐབས་མཁས་ཀྱི་སྤྱོད་པས་ཕྱེ་བར་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་བཞེད་དེ། མ་ནི་བུ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་ཕ་ནི་དེ་དག་གི་རིགས་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། ཡུམ་ཤེར་ཕྱིན་ནི་སྲས་བཞི་ཀའི་ཐུན་མོང་གི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་དེ་རྣམས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་རིགས་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་རྣམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་བར་འདོད་ནས་སྤྱོད་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སློབ་པ་ནི་འདིས་འགྲོ་བའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བ་སྤྱིའི་དོན་ཡིན་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཡང་ལམ་ངེས་འགྲོ་བར་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་ནས་ལན་དུ་མར་གསུངས་པས་སོ། །འོན་ཀྱང་དེའི་སྟེང་དུ་ལམ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་ཆོས་ནི་མང་དུ་ཡོད་དོ། །གང་ཟག་དེ་དག་གི་ལམ་ནི་རྣམ་མཁྱེན་དུ་བགྲོད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བ་རྣམས་ལ་ནི་ལམ་གྱི་སྤྱིའི་ལུས་དེ་ ཙམ་དུ་ཟད་ལ་དེ་ལ་ཡང་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ནས་དབུ་མ་པ་དང་སེམས་ཙམ་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དེ་གཉིས་ལ་ཐེག་པ་མི་འདྲ་བའི་རིམ་པ་བཤད་པ་མེད་པས་གཉིས་ཀ་ཡང་ཐེག་པ་ནི་གཅིག་གོ །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གཏིང་དཔོགས་མི་དཔོགས་ཀྱི་ཁྱད་ཡོད་པས་སྔ་མ་ནི་དབང་པོ་རྣོ་ལ་ཕྱི་མ་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་ལོ། །འདིར་ཡང་གང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པ་གསུངས་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་གདུལ་བྱའི་གཙོ་བོ་ནི་དབུ་མ་པ་ཡིན་ལ་སེམས་ཙམ་པ་ནི་ཐེག་པ་དེའི་ཞར་བྱུང་ངམ་ཕལ་པའི་གདུལ་བྱའོ། །ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་པ་འདི་ལའང་ལམ་མྱུར་བུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་ལྔ་ཡོད་པར་ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཕྱག་རྒྱའི་མདོ་ལས་གསུངས་ཏེ། ཕྱུགས་དང་གླང་པོ་ཆེའི་ཤིང་རྟ་ལྟ་བུས་འགྲོ་བ་གཉིས་དང༌། ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ལྟ་བུས་འགྲོ་བ་གཅིག་དང༌། ཉན་རང་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ལྟ་བུས་འགྲོ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཉིས་སོ། །དེ་དག་ནི་དཔེ་དེ་དག་དང་འདྲ་བར་ལམ་གྱི་འགྲོས་མགྱོགས་བུལ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་ཆེ་ཡང་དེ་དག་ལ་ཐེག་པ་སོ་སོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་ཙམ་དང་ལམ་བགྲོད་པའི་གཅོད་ཆེ་ཆུང་ཙམ་གྱིས་ཐེག་པ་སོ་སོར་འབྱེད་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་གང་དུ་བགྲོང་བར་བྱ་བའི་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་ལ་མཆོག་དམན་གྱི་ཁྱད་པར་ཆེས་ཆེ་བ་འམ། ཡང་ན་གང་གིས་བགྲོད་པའི་རྒྱུའི་ཐེག་པ་ལ་ལུས་མི་འདྲ་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་གཞན་ཡོང་ན་ཐེག་པ་སོ་སོ་བར་གཞག་ལ། ལམ་གྱི་ལུས་ལ་རིགས་མི་འདྲ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་དབྱེ་མེད་ན། ལམ་གྱི་ནང་གསེས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མི་འདྲ་བ་དང་ལམ་དེས་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་ལ་མཆོག་དམན་ཡོད་པ་ ཙམ་གྱིས་ཐེག་པའི་རིམ་པ་ཡོད་པར་གཞག་མི་ནུས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ཐེག་པ་དམན་པ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་དམིགས་ནས་
Chinese
如果证悟了圣法，即缘起自性无生灭，那么他就会从轮回中解脱。因此，解脱道就是证悟人与法无自性，而无常等道则是生起它的方便，是调伏相续之道。其他论师也认为，空性和无我的道路是解脱之道，而修习无常等剩余的行相之道，是为了证悟无我而调伏相续。然而，在十六行相的情况下，证悟空性和无我，只是确定外道所假立的我不存在，因此不能作为对治俱生执着于人自身以自性成立的对治法。因此，无常等十六行相的所有道都不是解脱道，而仅仅是调伏相续。这样，暂时可以作为调伏相续之道的法器，而不能作为解脱之道的法器，以及可以作为解脱之道的法器的小乘，就是根器迟钝和敏锐。因为宣说小乘法藏所化之主要或专门所化之有情是后者，前者是顺带所化之有情。小乘虽然有证悟法无自性，但不会因此而与大乘无有差别，因为大乘所宣说的不仅仅是阐明法无我，还宣说了地、波罗蜜多、愿、大悲等，以及回向、二资粮和无余清净的不可思议之法性。如《宝鬘论》中也说：“声闻乘较之，菩萨之愿行，未曾说回向，何能成菩萨？安住菩提行，经部未曾说，大乘方宣说，故智者应取。”因此，大小乘不是以见解来区分，而是以方便善巧的行为来区分，圣者父子如是认为。如同母亲是儿子们的共同之因，而父亲是区分他们各自种姓之因一样，般若波罗蜜多之母是四子之共同之因，而区分他们为大小乘之种姓
English
If one realizes that the holy Dharma, the nature of dependent origination, is without arising or ceasing, then one will be liberated from samsara. Therefore, the path to liberation is the realization that persons and phenomena are without inherent existence, while the path of impermanence, etc., is a means of generating it, a path of taming the continuum. Other teachers also believe that the path of emptiness and selflessness is the path of liberation, and that the practice of the remaining aspects of impermanence, etc., is to tame the continuum in order to engage in the meaning of realizing selflessness. However, in the case of the sixteen aspects, the realization of emptiness and selflessness is only to ascertain that the self fabricated by outsiders does not exist, so it cannot be used as an antidote to the innate clinging to the self-established characteristics of a person. Therefore, all of the sixteen paths of impermanence, etc., are not paths of liberation, but are merely means of taming the continuum. In this way, the Lesser Vehicle, which is temporarily suitable as a vessel for the path of taming the continuum, but not suitable as a vessel for the path of liberation, and which is suitable as a vessel for the path of liberation, is one of dull and sharp faculties. Because the main or specifically tamable beings for whom the Lesser Vehicle's pitaka is taught are the latter, and the former are incidentally tamable beings. Although the Lesser Vehicle has the realization of the absence of inherent existence of phenomena, it will not therefore become indistinguishable from the Great Vehicle, because the Great Vehicle teaches not only the clarification of the absence of self of phenomena, but also the grounds, the perfections, the aspirations, great compassion, etc., as well as the inconceivable nature of phenomena that is purified by dedication, the two accumulations, and all defilements. As it is also said in the Ratnavali: "Compared to the Hearer Vehicle, the aspiration and conduct of the Bodhisattva, the dedication has not been spoken of, how can one become a Bodhisattva? Abiding in the conduct of enlightenment, the Sutra has not spoken of it, the Great Vehicle speaks of it, therefore the wise should take it." Therefore, the Great and Lesser Vehicles are not distinguished by view, but by skillful means of conduct, as the noble father and son believe. Just as the mother is the common cause of the sons, and the father is the cause that distinguishes their respective lineages, the mother Prajnaparamita is the common cause of the four sons, and distinguishes them into the lineages of the Great and Lesser Vehicles.
Chinese
其因是发心等方便之故。二是，为了一切有情众生获得无上菩提，而修学六度波罗蜜多，这是指共同的大乘行者之义。因为在密咒乘中，也多次在续部中说到这是必经之路。然而，在此之上，还有许多不同的道路特点。那些人的道路是趋向遍知的的大乘。对于波罗蜜多大乘行者来说，道路的共同体仅此而已，但从见解的角度来看，又分为中观派和唯识派。即便如此，因为没有讲述二者有不同的乘的次第，所以二者也是一个乘。只是在能否测度实相的深度上有差别，所以前者是根器锐利者，后者是根器迟钝者。这里也是，以谁为主而宣说般若波罗蜜多乘的，是为了调伏的主要对象是中观派，而唯识派是该乘的附带或次要的调伏对象。这个般若波罗蜜多乘，如果从道路的快慢来分，有五种，即以确定和不确定而进入，如《掌印经》所说：如牛和象的车辆般行走的两种，如月亮和太阳般行走的一种，如声闻、独觉和佛陀的神变般行走的两种菩萨。它们就像这些例子一样，道路的行进速度非常不同，但因为它们没有各自的乘，所以仅凭根器的锐利和迟钝，以及道路行进的远近，无法区分不同的乘。因此，如果所要趋往的果的乘有极大高下之别，或者以之趋往的因的乘有不同体系的道路次第，则安立为各自的乘。如果道路的体系没有极大的种类差别，仅凭道路内部的差别不同，以及此道路所行之人的高下，则无法安立有乘的次第。四是，小乘行者们为了获得佛果而缘念
English
The reason for this is the means such as generating the mind of enlightenment. Secondly, aspiring to attain unsurpassed enlightenment for the sake of all sentient beings and training in the six perfections is the general meaning of being a Mahayana practitioner. This is because it is repeatedly stated in the tantras that it is a necessary path even in the Mantrayana. However, there are many different characteristics of the path on top of that. The path of those individuals is the Great Vehicle that leads to omniscience. For the Mahayana practitioners of the Perfection Vehicle, the common body of the path is only that much, but from the perspective of view, it is divided into the Madhyamaka and the Cittamatra. Even so, since there is no explanation of different vehicles in the order of the two, both are one vehicle. There is only a difference in whether or not the depth of reality can be measured, so the former is sharp-witted and the latter is dull-witted. Here too, with whom in mind is the Prajnaparamita Vehicle taught, the main object to be tamed is the Madhyamaka, while the Cittamatra is an incidental or secondary object to be tamed by that vehicle. This Prajnaparamita Vehicle, if divided according to the speed of the path, has five types, namely entering with certainty and uncertainty, as stated in the Scripture of the Palm Print: like two who travel by vehicles of cattle and elephants, one who travels like the moon and the sun, and two Bodhisattvas who travel like the miraculous powers of hearers, solitary realizers, and Buddhas. They are like these examples, the speed of the path is very different, but because they do not have their own vehicles, they cannot be distinguished by the sharpness and dullness of the faculties alone, or by the distance of the path traveled. Therefore, if the vehicle of the result to be reached has a great difference in superiority and inferiority, or if the vehicle of the cause by which it is reached has a different system of path order, then it is established as a separate vehicle. If the system of the path does not have a great difference in kind, then the order of the vehicle cannot be established only by the different internal divisions of the path and the superiority and inferiority of the person who travels on that path. Fourth, the Hinayana practitioners aim to attain Buddhahood