Tibetan
ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་གླང་གཉིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་ཏེ་མཉམ་དུ་ཞུགས་པ་ བཞིན་དུ་གཉིས་ཀ་མཉམ་དུ་ཞུགས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་སྲིད་དུ་ལུས་དང་སེམས་ལ་གནོད་པར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་གནས་པར་བྱའོ། །ཞེས་ཞི་ལྷག་གང་ཤས་ཆེ་བ་དེའི་ཅིག་ཤོས་ལ་མང་དུ་བསྒོམས་ལ་གཉིས་ཀ་ཆ་མཉམ་པར་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་ལྟར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཤས་ཆེ་ནས་ཞི་ལྷག་ཆ་མ་སྙོམས་པ་ལ་མི་རྟོག་པའི་སྒོམ་ཀློང་དུ་གྱུར་བར་མི་གཟུང་ཞིང༌། རིགས་པའི་དགག་བྱའི་ཚད་མ་ཟིན་པར་འདིའོ་སྙམ་དུ་གང་བཟུང་ཐམས་ཅད་བདེན་འཛིན་ཡིན་པས་དབུ་མའི་གཞུང་ནས་ཀྱང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བཀག་འདུག་གོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་ཐམས་ཅད་འཚང་རྒྱ་བའི་གེགས་སུ་འཛིན་པ་རྒྱ་ནག་གི་མཁན་པོའི་ལུགས་ཀྱང་མི་གཟུང་ངོ༌། །བསམ་གཏན་ཕྱི་མ་རྩ་འགྲེལ་གྱིས་ཀྱང་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ་འགྲེལ་བ་ལས། དེ་ལྟར་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡན་ལག་མེད་པ་དམིགས་པ་མེད་པ། གཟུགས་མེད་པ་རྣམ་པ་མེད་པ་མི་གཡོ་བ་གསལ་བར་རྗེས་སུ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ལམ་མ་སྤངས་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པས། བློའི་དཔྱོད་པ་མདུན་ན་གནས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །བློ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། །དེའི་རང་གི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ནི་དཔྱོད་པ་སྟེ་བློའི་དཔྱོད་པའོ། །བློའི་དཔྱོད་པ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གང་ཡིན་པའི་མདུན་ན་གནས་བདེ་ནི་བློའི་ དཔྱོད་པ་མདུན་ན་གནས་པའོ། །དེས་འདི་སྐད་གསུངས་པར་འགྱུར་རོ། །རང་གིས་རིག་པའི་རང་བཞིན་དེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་མདུན་ན་དཔྱོད་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་གོ་ཞེས་བཤད་དོ། ཞེས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་སྤང་དུ་མི་རུང་བར་བསྒྲུབས་སོ། །མདོར་ན་སྒྲ་གནས་ཀྱི་བསམ་གཏན་མན་ཆད་དུ་ཞི་གནས་སྒྲུབ་ལ། སྒྲ་མཐའ་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་ཞིང་དེར་ཡང་སོ་སོར་རྟོག་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དཔྱད་པ་མངས་དྲགས་ན་སྔར་གྱི་གནས་ཆ་འཇིག་པས། དཔྱོད་པ་དང་འཇོག་པའི་སྒོམ་གཉིས་སྤེལ་མར་བྱས་ལ་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པ་ཐོབ་པར་བྱའོ། །དངོས་གྲུབ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལས་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱ་སྤྱོད་ལས་གསུངས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པ་ལ། བཟླས་བརྗོད་ཡན་ལག་བཞི་དང་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་བསམ་གཏན་
Chinese
因此，如果不清楚地看到，那么这个时候也应当修习智慧。当两头牛轭连接在一起，一同前进时，就像二者一同前进一样，只要不对身体和心灵造成损害，就应当安住于无有显现的造作中。如是，应当像经中所说的那样，哪一方（止或观）偏重，就多修习另一方，使二者达到平衡。如果止的方面偏重，止观不平衡，就不要执着于陷入无分别的禅定状态。在没有把握以理智进行破斥的尺度之前，凡是认为“这是……”的执着，都是真实的执着，因此应当想到中观的论典中也已经遮止了这一切。并且，不要执着于将所有个别思维的观察修都视为成佛的障碍，如同中国禅师的观点一样。后来的禅定根本释也清楚地说明了这一点，在解释中说：如此，我的本性是无支分、无对境、无形、无相、不动摇，虽然是清晰地体验的特征，但由于希望不舍弃分别的道路，所以被称为“智慧的观察在前”。智慧即是般若。它进入自己的对境就是观察，即智慧的观察。智慧的观察是般若显现的特征，即我的本性所在的面前安住，就是智慧的观察在前。它会这样说：虽然自己觉悟的自性是不分别的，但般若的显现仍然会进入到面前的观察之中。因此，个别思维的智慧即使在修习本性的时候也是不可舍弃的。总之，从声音住立的禅定以下修习止，从声音的尽头修习观，在那里，如果个别思维的智慧观察过多，就会破坏之前的安住状态。因此，应当交替进行观察和安住的禅修，从而获得止观双运。为了成就如仪轨中所说的，成就无量殊胜成就的事业，需要四支念诵和三摩地的禅定。
English
Therefore, if it is not clearly seen, then at that time one should also cultivate wisdom. When two yoked oxen are connected together and proceed together, just as the two proceed together, as long as it does not cause harm to the body and mind, one should abide in the absence of manifest fabrication. Thus, one should practice more of whichever side (shamatha or vipashyana) is predominant, as it is said in the scriptures, so that the two become balanced. If the aspect of shamatha is predominant and shamatha-vipashyana is unbalanced, do not cling to falling into a state of non-conceptual meditation. Before grasping the measure of refutation with reason, all clinging that thinks "This is..." is clinging to reality, therefore one should think that all of this has already been refuted in the Madhyamaka treatises. Also, do not cling to considering all individual thought investigation meditation as an obstacle to enlightenment, like the view of the Chinese Chan masters. The later Samadhi Root Commentary also clearly explains this, saying in the explanation: Thus, my nature is without limbs, without object, without form, without appearance, unmoving, although it is the characteristic of clear experience, because of the desire not to abandon the path of discrimination, it is called "wisdom's observation in front." Wisdom is prajna. Its entering into its own object is observation, that is, wisdom's observation. Wisdom's observation is the characteristic of the appearance of prajna, that is, abiding in front of where my nature is, is wisdom's observation in front. It will say this: Although the self-nature of one's own awareness is non-conceptual, the appearance of prajna will still enter into the observation in front. Therefore, individual thought wisdom is indispensable even when practicing nature. In short, practice shamatha from the samadhi of sound abiding downwards, and practice vipashyana from the end of sound, and there, if there is too much investigation of individual thought wisdom, it will destroy the previous state of abiding. Therefore, one should alternate between investigation and abiding meditation, thereby obtaining the union of shamatha and vipashyana. In order to accomplish the activities of accomplishing limitless extraordinary siddhis, as stated in the ritual, one needs the four-limbed recitation and the samadhi of the three samadhis.
Tibetan
སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་ལ། དངོས་གྲུབ་ཕྲན་ཚེགས་མང་པོ་འགྲུབ་པ་ལ་དེ་ལྟར་དགོས་པའི་ངེས་པ་མེད་དོ། །བཞི་པ་ནི། ལེགས་གྲུབ་ལས། ཤིན་ཏུ་མཆོག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །བཟླས་བརྗོད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་འགྲུབ། །སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱེད་པ་ཡང༌། །ལས་རྣམས་ཕལ་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། དཔུང་བཟང་ལས། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དང་པོར་འབུམ་བཟླས་ནས། །དེ་ནས་གསང་སྔགས་སྒྲུབ་ལ་འཇུག་པར་བྱ། །དེ་ནས་མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་འགྱུར་ལ། །གསང་སྔགས་ཆོ་གས་ཡུན་རིང་ཉོན་མི་མོངས། །ཞེས་དང༌། བསམ་གཏན་ ཕྱི་མ་ལས་ཀྱང༌། རིག་སྔགས་དེ་ཉིད་མ་ལུས་དང༌། །བདག་གི་དེ་ཉིད་ཆོ་ག་དང༌། །བཟླས་བརྗོད་དེ་ཉིད་མཆོག་ཤེས་ན། །མིས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཟླས་བརྗོད་ཡན་ལག་བཞིའི་རྣལ་འབྱོར་སྔོན་དུ་བསྟན་ནས་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པར་གསུངས་པས། ཤེས་རབ་དང་ཆེ་སྤེལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞི་རྒྱུས་དང་དྲག་བོའི་ལས་སྒྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བཏང་ནས་དེ་ནས་ལས་ལ་སྦྱར་དགོས་ཏེ་འདི་ནི་རྒྱུད་སྡེ་བཞི་ཀའི་ལུགས་སོ། །ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དག་པའི་ལས་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་དང༌། པདྨའི་རིགས་དང༌། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་སྟེ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ཡང་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་བོ། །ཞི་བ་ནི། དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་དང་ནང་རྣམས་དང་ཡམས་དང་གནོད་པ་དང་འགོ་ནད་རྣམས་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །རྒྱས་པ་ནི། ཚེ་དང་ལང་ཚེ་དང་བྱིན་དང་མཐུ་སྟོབས་དང་ཡོན་ཏན་དང་འདོད་དོན་རྒྱས་པར་བྱེད་པའོ། །དགྲ་ཤུལ་ནི། གསད་བསྐྲད་སོགས་སོ། །དུས་ནི། དགུན་ཟླ་ཐ་ཆུང་དང་སྟོན་ཟླ་འབྲིང་དང་དཔྱིད་ཟླ་ར་བ་དང་འབྲིང་དང་དབྱར་ཟླ་ར་བའི་ཡར་ངོ་ལ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་དང་ཞི་བ་རྣམས་བྱ་སྟེ། དང་པོ་ལ་བགེགས་མེད་དོ། །ཞི་བ་ཕལ་ཆེར་སྟོན་དང་དེ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པ་དགུན་དང༌། དྲག་ཤུལ་དཔྱིད་སྨད་བྱེད་པ་ཤིས་དངོས་གྲུབ་འབྲིང་དང་ཐ་མ་རྣམས་ནི། ཟླ་བ་ལྔ་པོ་དེའི་མར་ངོ་ལ་བྱ། དངོས་གྲུབ་རབ་འབྲིང་ཐ་གསུམ་དང་ཞི་རྒྱས་དང་དྲག་པོའི་ དུས་ནི། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ནང་པར་དང་སྲོད་དང་ནམ་ཕྱེད་ཉིན་ཕྱེད་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཞི་བ་ནི། ཡར་ཚེས་གཅིག་ནས་ཉའི་བར་དང༌། རྒྱས་པ་ནི། ཉ་ནས་ཉའི་བར་དང༌། དྲག་པོ་ནི། མར་ངོ་ལ་བྱའོ། །ལས་ཀུན་ལ་ཤིས་པའི་དུས་ནི། ཆོས་འཕྲུལ་གྱི་ཟླ་ཕྱེད་དང༌། ཉི་ཟླ་གཟས་ཟིན་པ་དང་ཚེས་གཅིག་དང་གསུམ་དང་ལྔ་དང་བདུན་དང་བཅུ་གསུམ་དང་སྐར་མ་རྒྱལ་གྱི་དུས་རྣམས་སོ། །གན
Chinese
必須先進行前行，但要成就許多微小的悉地，不一定非要這樣做。第四，在《善成》中說：「極其殊勝的事業，以特殊的念誦來成就。先進行近修，一般的事業也能成就。」又如《軍護》中說：「按照儀軌，首先念誦一百萬遍，然後開始修持密咒。這樣就能迅速獲得悉地，密咒儀軌不會長期令人厭倦。」又如《思維後續》中也說：「如果完全了解明咒本身，以及自我的儀軌，以及念誦本身的殊勝之處，人就能獲得悉地。」因此，在宣說念誦四支瑜伽之後，才宣說成就悉地。因此，在進行增長智慧和擴大等息災和誅法的事業之前，必須先進行近修，然後再投入事業，這是四部密續共同的觀點。息災、增益和降伏的事業，分別由如來部、蓮花部和金剛部來修持，殊勝、中等和下等的悉地也同樣如此修持。息災是為了平息非時而死、內亂、瘟疫、損害和傳染病。增益是為了增長壽命、青春、光彩、威力和功德以及所 желаемого。降伏是為了殺戮、驅逐等等。時間方面，在冬季的臘月（藏曆十一月）、秋季的中秋月（藏曆八月）、春季的正月和二月（藏曆一月和二月）以及夏季的四月上半月，進行殊勝的悉地和息災。首先沒有障礙。息災大多在秋季，同樣增益在冬季，誅法在春末進行是吉祥的。中等和下等的悉地，在這五個月的下半月進行。殊勝、中等、下等三種悉地以及息災、增益和誅法的時間，依次在早上、傍晚、半夜和中午進行。其中，息災是在上弦初一到十五之間，增益是在下弦初一到十五之間，誅法是在下半月進行。一切事業吉祥的時間是，神變月的上半月，日月被羅睺星遮蔽的時候，以及初一、初三、初五、初七、十三和星宿為婁宿的時候。
English
It is necessary to go through the preliminaries, but it is not necessarily required to accomplish many minor siddhis in that way. Fourth, in "Well Accomplished" it says: "Extremely excellent actions are accomplished by special recitations. Even doing the approach retreat beforehand, most actions will be accomplished." Also, in "Strong Army" it says: "According to the ritual, first recite a hundred thousand times, then engage in the practice of secret mantras. Then you will quickly attain siddhis, and the secret mantra ritual will not be tiresome for a long time." Also, in "Subsequent Contemplation" it also says: "If one knows completely the vidya-mantra itself, and the ritual of oneself, and the excellence of the recitation itself, then one will attain siddhis." Therefore, after explaining the yoga of the four limbs of recitation, it is said that siddhis are accomplished. Therefore, before performing peaceful, increasing, and wrathful actions such as increasing wisdom and expanding, one must first perform the approach retreat and then engage in the action, which is the view of all four tantra classes. Peaceful, increasing, and subjugating actions are performed by the Tathagata family, the Padma family, and the Vajra family respectively, and the supreme, intermediate, and inferior siddhis are also accomplished in the same way. Peaceful is to pacify untimely death, internal strife, epidemics, harm, and contagious diseases. Increasing is to increase life, youth, splendor, power, virtues, and desired goals. Subjugation is for killing, expelling, and so on. As for the time, the supreme siddhis and peaceful actions should be performed in the first half of the winter month of Tachung (Tibetan November), the middle autumn month (Tibetan August), the spring months of Rawa and Middle (Tibetan January and February), and the first half of the summer month of Rawa (Tibetan April). First, there are no obstacles. Most peaceful actions are in autumn, similarly increasing actions are in winter, and wrathful actions are auspicious to perform in late spring. The intermediate and inferior siddhis are performed in the second half of those five months. The times for the three siddhis of supreme, intermediate, and inferior, as well as peaceful, increasing, and wrathful, are respectively in the morning, evening, midnight, and noon. Among them, peaceful is from the first to the fifteenth of the waxing moon, increasing is from the first to the fifteenth of the waning moon, and wrathful is performed in the waning half of the month. Auspicious times for all actions are the first half of the month of miracles, when the sun and moon are eclipsed by Rahu, and the first, third, fifth, seventh, and thirteenth days, and the time when the constellation is Gyal.